Sermo. IIII. De Parturitōe Marie

to igit̉ gl̓ioſa d̓r ꝯcepiſſe ⁊ peꝑiſſe deū ¶ Quare aūt hec ſit ꝯueniēs ⁊ ꝓpͥa locutō: declaratſ Bonauē. i. iij. di. iiij. ⁊ b. Tho. ī. iij. ꝑte. q.xxxv. ar. iiij. qꝛ om̄e nomē ſignificās ī ꝯcretonaturā aliquā: p̄t ſupponere ꝓ qͣlibet hypoſtaſi illiꝰ nature. Cū aut vnio incarnatōnisſit facta i hypoſtaſi. manifeſtū ē ꝙ hͦ nomē deus pōt ſupponere ꝓ hypoſtaſi hn̄te hūanaꝫnaturā ⁊ diuinā. ⁊ iō quicqͥd ꝯuenit diuinenature ⁊ humane: pōt attribui illi perſone ſiue hypoſtaſi. ẜm ꝙ ꝓ ea ſupponit nomen ſignificās humana naturā. Cōcipi aūt ⁊ naſci ꝑſone attribuit̉ ⁊ hypoſtaſi ẜm naturaꝫ illā ī qua ꝯcipit̉ ⁊ naſcit̉. Cū gͦ ī ipſo pͥncipioꝯceptōis fuerit humana natura aſſumptaa diuīa ꝑſona. ꝯueniēs eſt ꝙ vere poſſit dicideū eſſe ꝯceptū ⁊ natū de virgine. Ex hͦ eī d̓raliqͣ mulier alicuiꝰ mater. qꝛ eū ꝯcepit et genuit. Quare ⁊ btā ꝟgo vere d̓r mater dei. nōꝙ ſit mater diuītatꝭ. ſed qꝛ ꝑſone habētis diuitatē ⁊ humanitatē ē mater ẜm humanitatē. ⁊ ideo d̓r mater dei ꝓpter cōmunicatōemidiomatuꝫ. Et ita exponi debēt ꝟba q̄ ponitAug. i li. de eccleſiaſticꝭ dogmatibꝰ di. Natꝰē ẜm veritatē diuīe nature ex deo dei filiꝰ. natus eſt ẜm veritatē hūane nature ex hoīe homis filiꝰ. vt nō adoptōe. nō appellatiōe. nōnūcupatōe: ſꝫ natura ī vtraqꝫ natiuitate naſcēdo filij nomē hr̄et. hec ille. ¶ Fuit gͦ virgoſctīſſima vera ⁊ naturalis mater xp̄i. qd̓ proa bat̉ ex dictꝭ b. Tho. iu. j. ꝑte ſum. q. xxvij. ⁊ īal̓ iij. ꝑte. q. xxxij. ar. iij. Nā ad rōem vere pat̓nitatꝭ vel maternitatis ⁊ filiatōis ꝯcurrūt p̄cipue tria. Primū ē generatio viuētiū. vt viuū generet viuū. ⁊ ꝓpterea qꝛ ignis generāſnō e quoddā viuēs. nō dr̄ pr̄ aut mat̓ ignisgenerati. Scd̓m eſt collatio ſb̓e. Nā faberlignoꝝ nō d̓r pater ſcamni aut cuiuſlibet alteriꝰ artificij quod ipſe fabricat. qꝛ nō ꝯmunicat ſibi ſb̓am ſuā. Terciū eſt materie p̄parate admīſtratio ꝓpterea terra nō dr̄ ꝓpriemater hoīs. qꝛ ē materia remota. Quartuꝫꝟo addi pōt quod ē aſſimilatio ī natura ſpecifica. Ideo capillꝰ ab hoīe generatꝰ nō dr̄ filiꝰ hoīs. qꝛ nō aſſimilat̉ hoī ſpecifice. Cum gͦbtā virgo viuēs genuerit xp̄m viuentē. cōicaueritqꝫ ei corpulentā ſub̓am. admīſtraueritqꝫ ad formatōꝫ corꝑis eiꝰ materiā p̄paratā⁊ Xp̄s ab ea genitꝰ fuerit ei ſimilis ī ſpecie. qꝛꝑfectꝰ hō fuit ex aīa rōnali ⁊ humana carneſubſiſtēs. ſequit̉ ꝙ fuit eiꝰ naturalis filiꝰ. ⁊ ipſa ipſiꝰ vera mater. Si aūt aliqͥs obijceret.ꝙ xp̄s ex btā virgine miraculoſe natꝰ ē. ſꝫ miraculoſa generatio nō ſufficit ad rōem mat̓-

nitatis vel filiatōis. nō em̄ dicimꝰ Cuā fuiſſe filiā Ade. gͦ videt̉ ꝙ xp̄s non debeat dici filiꝰ virgīs. Rndere poſſumꝰ ẜm Damaſ. ī. iij.li. ꝙ natiuitas tꝑalis qua xp̄s natꝰ eſt ꝓpternoſtrā ſalutē eſt qd̓ammō ẜm nos. qm̄ natꝰē hō ex muliere ⁊ tꝑe ꝯceptōis debito. ſupernos aūt. qm̄ nō ex viri ſemine: ſed ex ſcō ſpū⁊ de ſctā virgine ſuꝑ legē ꝯceptōis. Exqͦ vt inquit b. Tho. ī. iij. ꝑte ſum. q. xxxv. ex ꝑte matris natiuitas illa fuit naturaliſ. ſꝫ ex ꝑte operatōis ſpūſſctī fuit miraculoſa. vn̄ ipſa ꝟgobn̄dicta eſt vera mater dei. Quis gͦ explicare valeat quāto affectu filiū ſuū geſtauit invtero. peꝑit ī diuerſorio. reclinauit in p̄ſepioſuoqꝫ lacte pauit vbere de celo pleno? Quisenarrare ſufficiat quāto gaudio eiꝰ infantilia mēbra ꝯtrectabat. dū inuoluebat pānis⁊ ſtricta cingebat faſcia? Quis inſuꝑ excogitare queat qͣꝫ gratiſſima fuerit amboꝝ ꝯuerſatio amoris pinguedīe plena? Cōuiuebātꝓfecto dulciter. colloquebant̉ ſuauiter. ⁊ virgo ore mellifluo fili mi ſepiꝰ ingemīabat. audiebatqꝫ rn̄dentē filiū cū om̄i reuerētia. Genitrix mea colēdiſſima. mater mea dulciſſima. parēs mea amātiſſima. ſuauiſſimaqꝫ ſibi inuicē oſcula ꝓpinabāt.¶ Pars ſecūda huius ſermonis que dicitur meritationis.Ro expeditōe huiꝰ ꝑtis q̄rit̉. nūqͥd bt̄a ꝟgo meruerit fieri mr̄ deiEt rn̄det̉ ẜm Ric. ī. iij. di. iiij. ar.iij. q. j. ꝙ īcarnatio filij dei p̄t cōſiderari dupl̓r .ſ. qͣꝫtū ad eēntiā: ⁊ qͣꝫtū ad circūſtātiā. Primo mō nullꝰ vnqͣꝫ potuit mereri incarnatiōeꝫ filij dei. qd̓ ꝓbari p̄t multiplicit̓. ſꝫ ad pn̄s ſolū ꝓbabimꝰ duobus modis. Primo. qꝛ fundamētū meriti nō p̄t cadere ſub merito. ſꝫ incarnatio filij dei ſꝑ fuitfundamētuꝫ oīs meriti poſt lapſum hūanenature. inqͣꝫtū ſine fide eiꝰ implicita vl̓ explicita nūqͣꝫ potuit qͥs mereri vitā eternā. Un̄Aug. ī li. enchiridiō. c. penul. di. Nec antiqͦrū q̄cūqꝫ iuſtoꝝ p̄ter fidē xp̄i ſalutē potuit inuenire. gͦ ⁊c̄. Ido inqͥt apl̓s ad Titu. iij. Apparuit benignitas ⁊ hūanitas ſaluatorꝭ nr̄idei. nō ex oꝑbꝰ iuſticie q̄ fecimꝰ nos. ſed ẜmſuā miſcd̓iam ſaluos nos fecit. Et ꝯfirmant̉p̄dicta ꝑ illud qd̓ dr̄ Rom̄. xj .ſ. ſi gr̄a dei iaꝫnō ex oꝑbꝰ. alioqͥn iā non ex gr̄a. hec ibi. q̄em̄ nō dat̉ gratis nō eſt gr̄a. c. grāꝫ .j. q. j. ſedẜm Aug. xiij. de trini. c. xix. In rebꝰ ꝑ tp̄s ortis illa ſumma gratia fuit. ꝙ hō ī vnitate ꝑſone ꝯiūctꝰ ē deo. gͦ nulliꝰ merito ē deꝰ incarnatus: ſꝫ ex mera gr̄a. Cuiꝰ incarnatōeꝫ nō po

kk 2

Harimir.

QO mnaia ſit vamnatural̓lixp̄i.

An maria meruerit fierimater dei