Pars. VII.

exortū ē ī ſignū pudicicie ꝟginalis. Iocūdabat̉ etiā de filio. qꝛ ſibi erat vnicꝰ ⁊ totꝰ ſuꝰ. incuiꝰ generatōe nullꝰ pr̄ habebat ꝑtē. Et iō ſicut ẜm Sco. ī. j. ſen. Tota ꝟtus eterni pr̄isē ī filio ẜm diuinitatē. ſic ī ipſiꝰ xp̄i humanitate erat tota virtꝰ matrꝭ. Cōſolabat̉ etiā fūmoꝑe ꝯſiderās qͣꝫtū bonū eēt ip̄aꝫ peꝑiſſe talē filiū. Un̄ nō ſolū gaudebat de ſe: ſꝫ etiā deoībꝰ ſaluandis ꝑ ſuū partū .ſ. hoībꝰ p̄teritispn̄tibꝰ ⁊ futurꝭ. Iubilabat īſuꝑ. qͥa vt īquitPetrꝰ Ioh̓is ſuꝑ Luc. Nō ſolū ꝯſiderabathūanitatē ꝑuuli: ſꝫ etiā diuītate ꝟbi et̓ni. etclariꝰ qͣꝫ fecerit Paulꝰ qn̄ raptꝰ fuit ad celū. ijCoꝝ. xij. Et qͣꝫ Stephanꝰ vidēs celos apertos: ⁊ Ih̓m ſtatē a dextris dei Act̉. vij. A corpore etiā filij ſui. maxīe a vultū iocūdiſſimoexibat ſplēdor mirabilis totum illumināsmūdū. ⁊ ſapor ac ardor indicibilis maternūletificās corpꝰ ⁊ aīm Poſſumꝰ aūt deuote cotemplari. ꝙ bn̄dicta virgo ⁊ Ioſeph ſciētesnatiuitate xp̄i ī ꝓximo īminere: diligēter ſe ꝑparabāt ẜm ſua pauꝑtatē ad recipiēdū filium dei. ꝟgo ꝑabat paniculos ⁊ alia nccaria.vt faciūt mulieres qn̄ ſunt ꝓpe ꝑtū. Ioſephꝟo emit vitulū vt faceret feſtum. Cū aūt audiſſet fieri p̄ceptū imꝑatorꝭ: vt om̄s ad ciuitates a qͥbꝰ trahebāt originē ꝓficiſcerent̉. deqͦ meliꝰ dicet̉ ī ſequēti ſermōe. cepit flere. ⁊ ſiclachrimās ꝑrexit domū. ⁊ cū maxīa triſticia⁊ dolore narrauit p̄coniū qd̓ ſb̓ pena mortisſenſerat fieri ipſi btē virgini: ⁊ dicebat. Heumihi miſero. qꝛ cū neceſſe habeaꝫ ire ad ciuitatē Bethleē: nō potero videre ſct̄aꝫ natiuitatē filij dei a ſctīs patribꝰ ita deſideratā. necpotero ſpōſaꝫ meā adiuuare. ⁊ ẜuire ei ſic̄ meret̉. ducere aūt illā ꝑ tā lōgā ⁊ laborioſaꝫ viāꝑiculū ē. Pijſſima aūt ꝟgo ꝯſolabat̉ eū di.Ne ploretis. ego em̄ deo adiuuāte īcolumisveniā vobiſcū. ⁊ ibi pariā filiū meū ſicut ꝓphete p̄dixerūt. Meliꝰ em̄ ſciebat ⁊ ītelligebat ꝓphetias qͣꝫ ipſi ꝓph̓e qͥ eas ſcripſerantTūc ſ. Ioſeph ea reuerēter ponēs ſuꝑ aſināmanu ducebat vitulū. Ecce quō regina celivadit comitata. Et tūc verificata fuit ꝓphetia Aggei. ij. c. di. Adhuc vnū modicū dicitdn̄s: ⁊ ego mouebo celū ⁊ terra. mare ⁊ aridā⁊ mouebo oēs gētes. ⁊ veniet deſideratꝰ cūctꝭgētibꝰ. Modicū dixit. qꝛ ꝑuū tꝑ̄s trāſiuita ꝓphetia Aggei vſqꝫ ad natiuitatem xp̄i.Tūc aut deꝰ mouit celuꝫ. qꝛ angelicos ſpūstotaqꝫ celeſtē curiā ꝓ natiuitate filij ſui gaudio ⁊ leticia ac tripudio repleuit. Itē mouitterra .i. virginē Mariam. vt ſicut terra datnobis fructū corꝑalē. ita ipſa nobis fructū

vite pariendo ꝓduceret. Mouit qͦꝫ mare ⁊arida. qꝛ oēs getes tūc ⁊ ꝑ mare ⁊ ꝑ terra ꝓficiſcebat̉ ſinguli ad ſuas ciuitates natiuasIn ciuitate gͦ bethleemitica cū tandē ꝑueniſent ꝓpt̓ tarditatē hore: ꝟificatū fuit ī ip̄is ilud cōe ꝓuerbium. Semꝑ caret bono hoſptio ⁊ bona cena qͥ ad hoſpitandū vadit tarda hora. Nā licet oībꝰ indrn̄ter debeat fierihoſpitalitas. c. qͥeſcamus. xlij. diſt. que etiam apud barbaros inuiolabilit̓ cuſtodit̉. c.offerat. xxxij. q. vij. Tn̄ ip̄os (qꝛ forte ſine pecunijs erat) nullus (ticꝫ cū magnis p̄cibus ⁊amore dei rogarēt) hoſpitare voluit. Unꝰ em̄hoſpitalariꝰ vidēs Ioſeph pauꝑculū ⁊ btāꝫꝟ̓ginē gͣuidā: cogitabat ꝙ ip̄a occuparꝫ totavna camerā. vn̄ dixit eis. Si citiꝰ veniſſetishabuiſſetꝭ hoſpitiū. nūc ꝟo tota domꝰ plēaē hoſpitibꝰ. ⁊ iō recedite. Aliꝰ ꝟo cogitas ꝙpaꝝ cuꝫ eis poſſit lucrari dixit. Ego expectovnū magnū dn̄m cū magna comitiua. ⁊ iōnō poſſum vos hoſpitari. Alt̓ aūt int̓rogasſctm̄ Ioſeph vn̄ veniret. Intellecto itinereqd̓ fecerat: dixit ei. O ſtulte ſenex qͣꝫ magnafuit indiſcretio tua ducere iſtā puellā ſic delicata ꝑ tā aſperā ⁊ difficilē ac lōgā viā. nolo īdomo mea hoſpitari gētes indiſcretas. Adaliū gͦ cū ꝑueniſſet: ille cepit eū irridere dicēſſocijs ſuis. Uidete iſtū inſipientē ſenē qͥ ē zelotipꝰ ſue vxoris. ⁊ ideo ipſam vbiqꝫ ſecumducit. Uade igit̉ ſenex fatue. qꝛ nolo ſtultosnec zelotipos tenere ī domo mea. Aliꝰ auteꝫdixit ei. O ſenex demētate. qͣre circūducis ꝑtota ciuitatē hac iuuēculā grauidā? Reducea ad hoſpitale mulieꝝ. Cū gͦ ad illd̓ ꝑueniſſet reqͥrēs hoſpitiū: rn̄ſuꝫ ei fuit ꝙ illud erathoſpitale īfirmoꝝ. vn̄ ibi nō poterat hoſpitari. Alter ꝟo hoſpes inquit. O inueteratedieꝝ maloꝝ. crudelis et impie: quare vxorētuā cū vtero tā magno ⁊ partui ꝓpinquiſſimā cū ꝑiculo aborſus in ta magnū tumultū hoīm adduxiſti? qͣre nō dimiſiſti ea reqͥeſcere ī domo tua? ne credas ꝙ velim ꝑmittere ꝙ pariat ī domo mea. ⁊ ꝯturbet mihi totūhoſpitiū. Uade gͦ ⁊ q̄re alibi habitaculumHec aūt oīa fiebat diuīa diſpoſitōe. qꝛ hoſpites illi erāt mali. ⁊ nō merebāt̉ hāc gratiāvt ī eoꝝ domo xp̄us naſceret̉. Ab oībꝰ igit̉ vituꝑoſe repulſaꝫ hn̄s: neceſſe habuit ad diu̓ſoriū declinare. In qͦ ītroducta dilectiſſimaſponſa dei ⁊ ſua. nō ſine lachrimis dixit deo.O dn̄e deꝰ ꝑcite mihi ꝙ ī tā vili loco collocaui matrē veſtrā. Cū aut ꝑrexiſſet Ioſeph ꝑciuitatē ad ꝓcurandū cibaria ꝓ aīalibus. etpalea ꝓ ſternēdis iumētis. et vt faceret lectū

Quō Iſephcuꝫmaria ꝑgnāte niiuēit hoſpitiū.