¶ Pars. VI.
tas cātici hutꝰ ꝟginal̓. Licꝫ em̄ dicat̉ Ecc̄i. xlTybia ⁊ pſalteriū dulcē faciūt melodiā ⁊ ſuper vtrūqꝫ līgua ſuauis. tn̄ dulcior ē catꝰ ſpūalis .ſ. iubilꝰ cordiſ ⁊ mētalis melodia Scriptū ē em̄ Ecc̄i. xxx. Nō ē oblectatio ſupͣ cordis gaudiū. Quis gͦ erit tāte ſufficientie vtvaleat explicare vel ꝑciꝑe quāte melodie eſtcāticū qd̓ inſtrumētalit̓ ꝟgīs ſctē aīa cātat.Cōſidera ſi vales qͣlis ſit cythareda. qͣlis cythara. qͣlis ⁊ cātici materia. Nā etiā bonuscator ſi voce rauca vtat̉: male catat. ⁊ bonꝰ cythareda fracto inſtrumēto male cytharizatNec etiā ſufficit vox pulcra ⁊ inſtr̄m nobileſi autor artis ſit imꝑitꝰ. iuxta illud Ouidijī. iij. li. de pōto. c. x. Nō bn̄ catātes labor ē audire puellas. Itē data ꝑitia artis ⁊ inſtrumtoꝝ ꝯpoſitōe ꝑfecta. ſi materia ſit diſplicibilis. de ſuauitate cytharizātiū ⁊ canētiū aliqͥdſubtrahit. Ad faciēdā gͦ ꝑfecta et delectabilēmelodiā requirit̉ bonꝰ mgr̄. bonū inſtrumentū ⁊ materia ſuanis ⁊ delectabilis. q̄ omniaerat ī eo. De quo inqͥt Uirgiliꝰ ī. j. eney. Cythara crinitus iopas ꝑſonat aurata docuitq̄ maximꝰ athlas. In iſto aūt cantico cythareda ē ſpūſſctūs. qͥ etiā ī om̄i inſtrumēto inepto ⁊ vili ſuauiter ſonat. Ut em̄ inqͥt Gre.ī ſermone apl̓oꝝ. Tetigit pueꝝ cytharedaꝫDauid ⁊ pſalmiſtā fecit. Letigit etiā pueꝝiuniorē Danielē. ⁊ iudicē ſenu fecit. Paſtorē armētariū Amos: ⁊ ꝓphetā ꝯſtituit. Piſcatorē Petꝝ: ⁊ pͥncipē apoſtoloꝝ ordīauit.Theloneariū ⁊ publicanū Mattheum. etapl̓m ac euāgeliſtā creauit. Perſecutorē fideliū Paulum. ⁊ p̄dicatorē gentium fecit.Qualiter gͦ cātabit ⁊ armoniꝫabit ſpūſſanctus vbi inſtr̄m ē aīa virgis ſcrīſſime? Secadde nobiliſſimo cytharede: et ſuauiſſimoac optimo inſtrumēto p̄cioſam ac delectabilē materiā. Quia ī hoc digniſſimo cātū cātant̉ magnalia diuīe laudis. Un̄ bn̄ cecinitvirgo glorioſa dicēs. Magnificat aīa meadn̄m. qͣſi diceret cū ꝓpheta. Cōfitebor dn̄onimis ī ore meo. ⁊ ī medio multoꝝ laudaboeū. pͣſ. cviij. Nimis inqͥt nō reſpectu magnificati: ſꝫ reſpectu audiētiū. qͥ tā magna caꝑenequeūt. Uel melius exponēdo. Cōfitebordn̄o nimiſ ī ore meo. Id e. ſi voluero magnificare deū ore meo: nimis eēt ⁊ nimis ꝓlixū.imo īpoſſibile. vn̄ ⁊ Paulꝰ q̄ ī ꝑadiſo viditloqͥ nō potuit. ij. ad Cor̄. xij. Magnificatgͦ aīa mea dn̄m. q̄ rapta ē ad vidēdū eiꝰ magnificētiā. qꝛ ꝟ̓bis hoc bn̄ fieri n̄ poſſꝫ. ¶ Etbn̄ notādū eſt ꝙ dicit aīa mea. Nullꝰ em̄ ꝓprie dicere poteſt aīa mea: niſi qͥ totallt̓ hꝫ
animā liberā ab om̄i ſeruitute. vt inqͦt Archiep̄s floretinus in quarta parte ſumme.titulo. xv. c. xxviij. §. ij. vbi etiam dicit ꝙ triplex ē ſeruitus: a quā oportet eſſe liberā ⁊ im ēmuneꝫ vt ſit aīa ſua. Prima ē ſeruitꝰ crimīsſiue vicioruꝫ. de qua dr̄ Ioh̓. viij. Qui facit.pctm̄ ſeruꝰ ē pctī. Sed pctm̄ ſicut eſt triplexita ⁊ eiꝰ ſeruitꝰ ē triplex. Eſt em̄ triplex pctm̄.ſ. mortale. qd̓ ꝑfecte facit hoīem ſeruū pctī ⁊diaboli. iuxta illud. ij. Pe. ij. A quo qͥs ſuperatꝰ ē eiꝰ ⁊ ſeruꝰ eſt. Et vt dicit Augꝭ. Quis ēſeruꝰ tot dn̄oꝝ quot vicioꝝ. ⁊ hͦ maxime impedit aīam ne poſſit deo vacare. Per origīale aūt pctm̄ ſenſus hoīs ⁊ cūcta cogitatio eiꝰꝓna ē ad malū ab adoleſcentia ſua. vt dicit̉Gen̄. viij. ⁊. c. omis etas. xij. q. j. Nec liberat̉anīa ab impedimēto talis ſeruitutis pugnecarnis ꝯſpūm. vnde nō pōt ita libere volaread deū ꝑ ꝯtemplatōeꝫ ⁊ vacare diuīs. Necaliquo ſacramēto circūciſiōis vel baptiſmatis vel alteriꝰ liberat̉ a tali ſeruitute. licet ſubleuet̉ plꝰ et minus. ſed ſemꝑ remanet pugnacarnis q̄ aīam captiuā ducit ſub lege peccatiẜm inclinatōem. ⁊ ſi nō domīet̉ oīno. Ueniale āt tēpofacit aīaꝫ ⁊ pigriore reddit ad aſcēdē dū ī deū feruorē tollēs ſpūs. Scd̓a ſeruitus ē ſanguīs ſiue ꝓpinquoꝝ. que etiā aīaꝫaliqͣliter tenet captiuā ne ī deū totalit̓ vadatSicut ptꝫ de illo qͥ xp̄m ſeqͥ cupiebat. ſꝫ tamē retinebat̉ ne eū ſequeret̉ dices Permitteme priꝰ ſepelire patre meū Matt. viij. Contra quē defectū .ſ. nimie affectōis ad parētesvenit dn̄s mittere gladiū ſeꝑatōnis dicensUeni ſcꝑare filiū aduerſus patrē: ⁊ filiā aduerſus matrē ſuam ⁊c. vt habet̉ Matth̓. x.⁊ Lu. xij. Et hͦ iō. qꝛ caro ⁊ ſanguis regnumdei nō poſſidebūt. vt ait apl̓s. j. ad Cor. xv.Un̄ ⁊ Amb̓. inqͥt ī. c. cui portio. xij. q. j. Hecē vera ſacerdotis fuga. abdicatio domeſticorū. ⁊ quedā alienatio chariſſimoꝝ. vt ſuis ſeabneget qͥ deo ſeruire gliſcit hec ille. Terciaſeruitꝰ ē mūdialiū ⁊ terrenaꝝ reꝝ: ſpinis ſuisſollicitudinū aīam ligatā tenentiū: ne liberedeo ſeruire valeat. vt ptꝫ de illo qͥ dn̄o ſeruirecupiebat ꝑfecte. Cui īterrogāti dn̄m de viaꝑfectōis. cū ipſe dn̄s rn̄diſſet. Si vis ꝑfectꝰeſſe: vade ⁊ vēde oīa que habes ⁊ da pauꝑibus ⁊ ſequere me. triſtis retroceſſit diſcedēsab eo. qꝛ habebat multas poſſeſſiōes. vt dicit̉ Matth̓. xix. Neceſſe eſt ergo vt anima q̄vult intelligere magnalia dei. et in cōſpectueius ſolius ſemꝑ meditari. a iugo cuiuſlibetharum ſeruitutum ſit libera ⁊ immunis. Incuiꝰ figurā dixit dn̄s Abrae Gen̄. xij. Egre-
Suauitas huiꝰcātici.
Spūſſāctꝰ cythareda.
Ꝙe ccit̉ aīameē nō-