Pal̓s. V.

ſum eiuſdē libri. c. xlv. di. Rorate celi deſuper⁊ nubes pluat iuſtu: aꝑiat̉ terra ⁊ germīet ſaluatore. ⁊. lxij. c. vtinā diſrūꝑes celos ⁊ deſcēderes. iā eī tꝑs inſtat de qͦ tu ꝑ os meū locutus es: di. libri mei. c. xiiij. ꝓpe e vt veniat tepus eiꝰ. ⁊ dies eiꝰ nō elongabūt̉. Miſerebit̉enī deꝰ iacob ⁊ iſrl̓ ſaluabit̉. ¶ Undecimꝰ fuitHieremias qͥ dixit. Ego dixi ex p̄cepto tuolibri mei. xxxj. c. Nouū faciet dn̄s ſuꝑ terrāFemina circūdabit viꝝ. Fac̄ gͦ hac puellaꝫab eterno ordinata ſine vlla dilatōe filiū tuum ī ſacratiſſimo vtero ſuo circūdare ¶ Duodecimꝰ fuit Malachias ꝓph̓a qͥ ait. Curme mendace apparere ꝑmittis? Nōne a teinſpiratꝰ filios iſrael ꝯſolatꝰ ſum? dices librimei. c. iij. Statim veniet ad tēplū ſanctumſuū dn̄ator que vos q̄ritis. ⁊ angelus teſtamēti quē vos vultꝭ Deſcedat igit̉ de celo illecuiꝰ nomē eſt admirabil̓ꝯſiliariꝰ. deus fortispater futuri ſeculi: ⁊ pͥnceps pacꝭ. vt d̓r Iſa.ix. ¶ Tredecimꝰ fuit Aggeꝰ ꝓph̓a qͥ inquit.Tu ꝓ miſiſti mittere meſſiā ad ſaluandummūdū qn̄ dixiſti ꝑ os meū. ij. lib̓. mei. c. Adhuc vnū modicū: ⁊ ego mouebo celū ⁊ terrā⁊ veniet deſideratꝰ cūctis gētibꝰ. Cū gͦ nō deceat rege labiū medax. Prouer. xvij. Et cuꝫom̄ē ꝓmiſſum ſit debitu. l. j. ff. de pac. c. qͣlit̓extra eo. ti. ⁊. l. nō minore. C. de traſac. Cūqꝫſit ꝟa illa ſnīa Iacobi beneuetani dicentisſui libri. c. xx. qd̓ dare noluerꝭ nulli ſpōdebisamico. Dedecet hͦ cūctos p̄cipueqꝫ bonos. gͣue eſt enī fidē fallere. l. j. ff. de ꝯſti. pecu. ⁊. l. cūvendere. ff. loca. ⁊. l. generalit̓. C. de nō num.pe. Iō nō debes meſſie aduentu amplius ꝓcraſtinare. Decimuſquartꝰ fuit Zachariasꝓph̓a qͥ ait. Ego te inſpirāte libri mei. c. ix.pnūciaui aduētu meſſie dicēs. Exulta ſatisfilia ſion. iubila filia hierl̓m. ecce rex tuꝰ venit tibi iuſtꝰ ⁊ ſaluator. veni gͦ dn̄e ⁊ noli tardare. Decimuſquintꝰ fuit Abacūc ꝓph̓a qͥinqͥt illud libri ſui. jͣ. c. vſqꝫ qͦ dn̄e clamabo ⁊nō exaudies? vociferabor vim patiēs. ⁊ nonſaluabiſ. Et illd̓ pͥſ. lxxxiij. vt qͥd deꝰ repuliſtinos iratꝰ eſt furor tuus ſuꝑ oues paſcue tueQuare faciē tua auertꝭ? obliuiſcerꝭ inopie ⁊tribulatōis nr̄e. Exurge dn̄e adiuua nos: ⁊libera nos ꝓpt̓ nomē tuū. Decimuſſextꝰ fuitIob qͥ dixit illd̓ pͣſ. lxxxiiij. Nūqͥd in eternūiraſceris nob̓. aut extendes irā tuā a generatione in generatōꝫ? tu gͦ exurgēs miſereberisſion qꝛ tꝑs miſerēdi eiꝰ: qꝛ venit tꝑs. psͣ. cj.Quid enī faciā tibi o cuſtos hoīm? qͣre poſuiſti me ꝯriū tibi. ⁊ factꝰ ſum mihimetipſi gͣuis? Cur nō tollis pctm̄ meū. ⁊ q̄re n̄ aufers

iniqͥtatē meā. Iob. vij. Nōne optime noſtiꝙ vniuerſa vanitas oīs hō viues? pͣſ. xxviij.Et ꝙ hō vanitati ſil̓is factꝰ eſt. pͣs. cxliij. ⁊ depeni. di. ij. §. vlt̓. ī fi. cū gͦ illū fragilē fecerꝭ. qꝛde limo terre eū formaſti. gen. ij. ⁊ Ecci. xvijc. traſſumptiue in. c. hi duo. de ꝯſe. di. j. debeseius fragilitati cōpati. nō eſt ei hoīs via eiꝰHiere. x. Fac gͦ vt verificet̉ de hoīe quem adimagine tua creaſti: illud Ecci. xij. vbi Salomon ait Ibit homo in domū eternitatꝭ inquā introduci nō pōt niſi ꝑ incarnatū filiūtuū qͥ oīm ſaluandoꝝ erit via veritas ⁊ vita. Ioh̓. xiiij. ⁊. c. ſi ꝯſuetudine. viij. di. ¶ Decimuſſeptimꝰ fuit Ezechiel ꝓph̓a qͥ ait. pͣs.xxxv. Hoīes ⁊ iumēta ſaluabis dn̄e. quemadmodū magnificaſti miſcd̓iam tua deꝰ. etilld̓ pͣs. xliij. Exurge qͣre obdormis dn̄e: exurge ⁊ ne repellas ī fine. Decimuſoctauꝰ fuitDaniel ꝓpha qͥ ait. Tu me appellaſti viꝝdeſiderioꝝ: libri mei. c. x. Adimple gͦ deſideriūmeū: ⁊ hūanā aſſume natura. vt verificeturilld̓ Baruch. iij. c. qd̓ de tua futura int̓ hoīeſꝯu̓ſatōe locutꝰ eſt tāqꝫ de p̄terita dicēs. Hiceſt deꝰ nr̄ ⁊ nō extimabit̉ aliꝰ adu̓ſus eū. h̓ adinuenit oēm viā diſcipline. ⁊ tradidit ea Iacob filio ſuo ⁊ iſrl̓ dilecto ſuo. poſt hec ſuperterrā viſus ē ⁊ cū hoībꝰ ꝯu̓ſatꝰ eſt. Decimuſnonꝰ fuit Ezechiel ꝓph̓a qͥ ait. O fili dei bn̄dicte: tu ꝓmiſiſti eccl̓ie tue ꝙ ad eā deſpōſandā in carne venires. dices illd̓ Oſee. ij. Deſpōſabo te mihi in fide. Ecce gͦ ꝙ ip̄a ſponſatua .ſ. eccl̓ia fideliū deſiderat te videre ⁊ amplecti. dicēs illud Can̄. j. Oſculet̉ me oſculooris ſui. ⁊ iō ne morerꝭ venire. ſꝫ itra ꝑ illamſacratiſſimā portā de qͣ ego p̄dixi libri mei. c.xl. ꝙ tibi ſoli erit aꝑta: ⁊ nullꝰ vnqͣꝫ hoīm ingrediet̉ ꝑ ea. Uiceſimꝰ fuit ſapiēs Eccl̓iaſticus qͥ dixit. Cū ꝟa ſit illa ſnīa poetica ī. ij. depōto: vbi Quid̓. ait. Regia crede mihi reseſt ſuccurrere lapſis. Tu q̄ es rex regū ⁊ dn̄sdn̄antiū: hūano debes lapſui ſb̓uenire ⁊ miſereri. maxīe amore amicoꝝ tuoꝝ priarcharū ⁊ ꝓph̓aꝝ qͦs ī diuis ſcpͥturꝭ filios tuos. īmo deos appellare feciſti. iuxta illd̓. psͣ. lxxx.Ego dixi dij eſtꝭ: ⁊ filij excelſi oēs. Et iō qͥlibet eoꝝ ī miſerijs exn̄s dicere tibi poteſt illd̓Quid̓. ī epl̓is. Turpe erit ī miſerꝭ veteri tibirebꝰ amico. Auxiliū nulla ꝑte tuliſſe tuum.Quāto ei magꝭ qͥs īdiget. tāto apliꝰ īnoteſcit amici eiꝰ charitas. iuxͣ illd̓ vulgare ꝓubium Albiſogno ſe cognoſce lamico. vn̄ Eſopus fabula. lxij. inqͥt. Sors aſꝑa monſtratamicoſ. Quis amet ⁊ qͥs n: ſola ꝓcella docet⁊ autor li. qͥ d̓r facetꝰ. c. vj. ait. Fidꝰ ī adu̓ſ eo

G