Pal̓s. V.
tur neceſſario .i. vtilit̓. vt ī pͥma ꝯſti. codi. inpͥn. ⁊ neceſſariū .i. vtile. ff. ſolu. mri. l. j. ⁊ no.inſti. de acti. §. alie. Itē ꝙ neceſſariū exponatur qn̄qꝫ .i. vtile ⁊ expediēs. ꝓbat̉ ꝑ glo. ī clemē. j. de ꝓcu. ⁊. ff. de off. p. p. l. j. ⁊. ff. de ope. no.nū. l. de pupillo. §. memīſſe. Et his oībꝰ modis fuit neceſſariū filiū dei īcarnari ⁊pati adhūane nature reꝑatōem. qꝛ iſte modus fuitmelior. vtilior. ꝯueniētior: ⁊ magꝭ expediēsqꝫ aliqͥs aliꝰ. Un̄ Augꝰ. in. xiij. li. de trini. etLponit mgr̄ in. iij. ſen. di. xx. ait. Si q̄rat̉ vtꝝalio mō potuerit deꝰ reꝑare hūanū genus qͣꝫꝑ mortē filij ſui? Dicimꝰ ⁊ aliū modū ei fuiſſe poſſibilē cuiꝰ ptāti cūcta ſb̓iacēt. ſꝫ noſtremiſerie ſanande ꝯueniētiorē nullū fuiſſe nͤoportuiſſe. Hec ille. Et hͦ. qꝛ nullꝰ aliꝰ ita ſatiſfaciebat diuīe iuſticie. Un̄ vulgarꝭ poetaflorētinꝰ in. iij. comedia inquit. Tuti laltrimodi erano ſcarſi ala iuſticia Sel fiol d̓ dionō ſe fuſſe humiliato ad īcarnaſi. ¶ Et hͦ ꝓbat̉ ſic. Deꝰ ab et̓no ordinauit hoīem ad beatitudine. vt pꝫ ex p̄dictꝭ. ⁊ hr̄ ec a theologꝭin. iiij. di. xlix. ⁊ ꝑ Tho. pͥma ſcd̓e. q. iij. arti.viij. Sꝫ ip̄e ꝑ pctm̄ trāſgrediēdo mādatūdei eterna dānationē ꝓmeruit. Aut gͦ deꝰ debuit eū beatificare ſtate eo ī pctō ⁊ nō faciētepnīam de crimīe ꝑpetrato aut no. Nō ē dicēdū ꝙ ſic. qꝛ tūc deꝰ fuiſſet īiuſtꝰ. qꝛ iniuſticiaē ſaluare pctōrē. vt dic̄ Aug. ī li. de ſpū ⁊ aīatrāſſumptiue ī. j. ſen. diſ. xlij. c. iiij. Itē iuſticia reqͥrit vt delicta nō remaneat īpunita. l.ſi longiꝰ. ff. de iudi. l. ita vulneratꝰ. ff. ad. l. aqui. l. ſtichū aut paphilū. ff. de ſolū. Deꝰ aūteſt iuſtꝰ ⁊ iuſticiā diligit. ip̄o di. pͣs. vij. ⁊ nōpōt facere īiuſta. vt d̓r ī p̄dicta diſ. pͥmi ſent̓.Si ꝟo nō ſaluaſſet eū: tūc determīatio ſuaq̄ ab eterno ſtatuit ei dare beatitudinē fuiſſꝫfallibil̓. qd̓ eſſe nō pōt. qꝛ deꝰ infallibilit̓ ſcitoīa anqꝫ fiāt. xxvj. q. v. c. vl. ī fi. ⁊ oīa nuda⁊ aꝑta ſt ocul̓ eiꝰ. Heb̓. iiij. ⁊. c. deꝰ oīpotēs. ij.q. j. ⁊. q. v. c. p̄ſb̓r. ⁊ ē infallibil̓ ꝟitas. c. ſi cōſuetudinē. ⁊. c. qͥ ꝯtēpta. viij. di. Ut gͦ hoc īcōueniens remoueret̉ ⁊ ordinatio dei effectumādaret̉. atqꝫ diuīa iuſticia qͥetaret̉. neceſſefuit ſatiſfacere ꝓ pctō p̄dicto. Qua ſatiſfactione facta poſſꝫ hō ꝯſeqͥ btītudinē: nedūẜm diuīe miſcd̓ie magnitudinē ſꝫ etiam ẜmdiuine iuſticie rectitudinē. Mō ꝯſtat ꝙ hōpurꝰ ſiue aliqͣ creatura n̄ potuit ſatiſfacere ꝓhͦ pctō. Cuiꝰ rō aſſignat̉ a Ric. ī. iij. diſt. xx.ar. j. q. iiij. ⁊. v. Et a ſctō Bona. ī eadē diſt. ⁊ab Alex. de ales vbi sͣ. Nō eī potuit ꝑ angelū reꝑari. qꝛ de rōe iuſticie ē vt qͥ peccauit ſatiſfaciat. iux illd̓ Ezech̓. xviij. Aīa qͣ peccaue
rit ip̄a moriet̉. trāſſumptiue ī. c. ſi habes. xx.iiij. q. iij. Quia ille qͥ obligatōꝫ fec̄ dꝫ ſoluere debitu. l. crimē. ff. de penis. ⁊. l. ſancimꝰ. C. e.ti. Cū gͦ angelꝰ nō peccauerit: n̄ debuit ꝑ eumfieri ſatiſfactio ꝓ pctō pͥmoꝝ parētū. qd̓ ꝓbat̉ etiā ꝑ ea q̄ habent̉ ī. l. ob maritorū. C. nevxor ꝓ mari. ⁊ ī. c. romana. de ſen. ex. li. vj. ⁊ jl. ſi pena. ff. de penis. ⁊ in. c. illud. xj. q. iij. ⁊ ī. c.nulliꝰ. ⁊. c. placuit. ⁊. c. iudei. j. q. iiij. ⁊ ī. c. q̄ſiuit. extra de his q̄ fiūt a ma. par. ca. ⁊ ibi gl.vbi d̓r ꝙ nō dꝫ portare penā qͥ nō fec culpaꝫEt idē hr̄ in. c. cognoſcētes. de ꝯſti. Iteꝫ reatus pctī original̓ obligauit totā humanamnaturā ⁊ ſingl̓os eiꝰ generꝭ ab adā ꝓpagandos ad eternā dānatōꝫ. Sꝫ nullꝰ angelusp̄t equari toti humane nature ex ſe. Si igit̉ẜm Anſelmū ī ſatiſfactōe dꝫ fieri reſtitutiode ablato. ⁊ emēda de iniuria. ⁊ ſic illud ꝑ qd̓fit ſatiſfactio dꝫ eſſe maiꝰ qͣꝫ cōmiſſum vl̓ ſaltē eqͣle. ⁊ oportet plꝰ reddere qͣꝫ fuerit ablatūꝓ ſatiſfactiōe iniurie vltra damnū. vt pꝫ in§. itē mixta. ⁊ ī. §. tripli. inſti. de actio. vel ſaltē tantūdē. Ergo oꝑtebat ꝙ ille ꝑ queꝫ ſatiſfactio debebat fieri de pctō origīali eēt tātꝰ ꝙpoſſet eqͥri toti hūane nat̉e. ⁊ ꝙ etiā plꝰ valeret vl̓ ſaltē tātūdē. Sꝫ nullꝰ angelꝰ ſingularis ē hmōi. gͦ ⁊c̄. Itē ī reſtauratōe ⁊ reꝑatōeiſta oꝑtebat ꝙ hō reſtitueret̉ ī illa dignitatein qͣ erat an̄ pctm̄. ⁊ ī qͣ remāſiſſet ſi n̄ peccaſſet. qꝛ illa d̓r ꝑfecta reſtituto ꝑͤ quā omīa reſtituūt̉ ītegre. l. j. cū ſeq̄nti. C. de ſente. paſ. ſꝫhō an̄ pctm̄ nulli erat ſb̓iectꝰ. nec fuiſſꝫ niſideo. īmo oīa alia creata ad eiꝰ vtilitatē erantſibi ſb̓iecta. iuxta illud pͣs. viij. Oīa ſubieciſti ſb̓ pedibꝰ eiꝰ ⁊c̄. qd̓ no. etiā ī. l. ij. ff. de ſta.ho. ⁊ ꝓpt̓ hͦ d̓r eſſe digniſſimꝰ int̓ oēs creaturas. l. iuſtiſſime. ff. de edil. edic. vbi glo. allegat Uirgiliū ⁊ Ouidiū ad hoc. qd̓ eē no. in§. qꝛ ꝟo. ī aut̓. de nup. ⁊ ī. l. vēditor hoīs. ff. d̓euic. ⁊ inſti. de reꝝ di. §. partꝰ ancillaꝝ. ⁊ de iure na. ge. ⁊ ci. ī fi. Sꝫ ſi ꝑ angelū vl̓ aliā creaturā redēptꝰ fuiſſet: nō eſſꝫ ad pͥſtinū ſtatuꝫreſtitutꝰ. qꝛ ſic teneret̉ illi angelo vl̓ alt̓i redimēti ſic̄ creatori. qꝛ vt dicūt p̄dicti doctoresnō minꝰ eſt bn̄ficiū redēptōis qͣꝫ creationisEt ad hoc p̄t applicari illd̓ qd̓ inqͥt Claudianꝰ in maiori volumīe dicēs. Nō minor ēꝟtꝰ qͣꝫ q̄rere parta tueri. Qui etiā ibidē ait.Plꝰ eſt ẜuare q̄ſitū qͣꝫ q̄ſiſſe nouuꝫ. Ad hocqͦꝫ applicari poſſꝫ illd̓ qd̓ dixit īꝑator. Cdevete. iu. enu. l. j. §. cūqꝫ .ſ. ꝙ laudabilior ē illeqͥ factū ſubtiliter emedat eo qͥ pͥus inuenit.Semꝑ igit̉ hō illi redimēti ip̄m fuiſſet debitor ſue ſalutꝭ obligatōne naturali. q̄ vult vt
Hō purus n̄ potuit ſatiſfacere
Nō fuitꝯuenientior viaredim̄di