Sermo. III. De Virtutibus Marie
cellētiſſime in btā virgine. Et pͥmo ſi accipiaturiuſticia large ꝓ oī ꝟtute ⁊ oī bono opereſic̄ accipit ph̓s. jͣ. Pol̓. ⁊. .v. eth̓. vt etiaꝫ dicitRich̓. noſter. in. iij. di. xxxiij. ⁊ btūs Tho. ij.ij. q. lviij. ⁊. j. ij. q. cxij. Dico ꝙ ꝟgo btīſſimaeā in ſummo habuit q̄ ꝑfectiſſime obẜuauitlegis p̄ceptū. Deut̉. xxiiij. qͦ d̓r. habeas iuſticiā corā dn̄o deo tuo. que etiā cū filio ſuo dicebat illud Mat. xiij. ⁊ Luc. iiij. Decet nosimplere omnē iuſticia. Si ꝟo loq̄mur de iuſticia ſtricte ſumpta q̄ ī ſe ꝯtinet tria .ſ. honeſte viue e. alteꝝ nō ledere. ⁊ ſua cuiqꝫ tribuere. De qͥbꝰ hr̄ in. l. iuſticia. §. j. ff. de iuſt. ⁊ iu.⁊ in. §. iuris p̄cepta. inſti. eo. Dico ꝙ cuꝫ hecſit excellētiſſima oīum ꝟtutū moraliū. vt declarat beatꝰ Tho. ij. ij. q. lviij. ar. vl. Un̄ dic̄ph̓s in. v. ethi. Preclariſſima oīm ꝟtutumvidet̉ eſſe iuſticia. ⁊ neqꝫ heſperus. neqꝫ luciferita admirabilis. ⁊ imꝑator ī aut̓. vt om̄sobediāt iu. in pͥn. col̓. v. inqͥt. vnā qͥdē eē oīmꝑfectiſſimā v̓tutē iuſticiā arbitramur. ⁊ Tullius in. j. de offi. ait. iuſticie ſplēdor ē maximꝰexqͦ boni viri noīant̉. ⁊. iij. eiuſdē oꝑis iteruꝫdicit. Iuſticia ē vna oīm dn̄a: reginaqꝫ ꝟtutū. Profecto nefas eēt credere hāc ī mr̄e deieximiā ꝟtutē defuiſſe q̄ fuit armariū oīm ꝟtutum Cū ſolo etenī ſcelerato nō p̄t iuſticia habere cōmertiū. c. forus. in fi. de ꝟ. ſig. Sciensigit̉ btīſſima ꝟgo dictū eē ꝑ ꝓph̓aꝫ p̄ſ. xxxiijOculi dn̄i ſuꝑ iuſtos: ⁊ aures eiꝰ ī p̄ces eorū⁊ pͣs. xcj. Iuſtꝰ vt palma florebit. ⁊ ſic̄ cedruſlibani multiplicabit̉. ⁊. pͣs. iij. In memoriaeterna erit iuſtꝰ: ab auditōe mala n̄ timebit⁊ pͣs. cxvij. Uox exultatōis ⁊ ſalutꝭ ī tabernaculis iuſtoꝝ. ⁊ Sap̄. iij. Iuſtoꝝ aīe ī manudei ſunt: ⁊ nō tāget illos tormētū mortꝭ. ⁊. iiijeiuſdē li. c. Iuſtꝰ ſi morte p̄occupatus fuerit:in refrigerio erit. ⁊ Prouer. x. Bn̄dictio dn̄iſuꝑ caput iuſti. Dn̄s enī diligit iuſtos. pͣs.cxlv. ⁊ ſacrificiū iuſti acceptū eſt: ⁊ memoriāeiꝰ nō obliuiſcet̉ dn̄s. Ecci. xvj. Sciēs qͦꝫ ſpiritu diuīo filiū ſuū dictuꝝ Mat. xiij. Fulgebūt iuſti ſic̄ ſol ī regno pr̄is mei. ⁊ Mat. xxvibūt iuſti ī vitā eternā. Itē ſciēs ꝙ iuſtꝰ ē dn̄s⁊ iuſticiā dilexit. pͣs vij. ⁊ ꝙ iuſti ī ꝑpetuū viuent: ⁊ apud dn̄m ē merces eoꝝ Sap̄. v. Iōip̄a q̄ debebat ſuꝑ om̄s puras creaturas apd̓dn̄m mercedē hr̄e voluit iuſticie ꝟtutē ſuperom̄es poſſidere.¶ Pars ſcd̓a huiꝰ ẜmonis de v̓tute fortitudinis btē ꝟgīs.Eata ꝟgo in verbis thematꝭ noſtriHe inquit. Mea ē fortitudo. Superomnes enī puras creaturas ꝟtuteꝫ
habuit fortitudinis. Un̄ Salomon admi-rās eiꝰ fortitudinē Prouer. vl. inqͥt. Muliefrem fortē qͥs inueniet? Ubi Beda dicit. Ne 1Salomō hͦ q̄ſiſſe putel̓ deſperādo: ſubdit ꝓphetādo. Procul ⁊ de vltimis finibꝰ p̄ciū eiꝰhͦ eſt nō minimū nō mediocre. nō deniqꝫ deterra: nec etiā de celo terris ꝓximo eſt p̄ciū fortis mulierꝭ huiꝰ. ſꝫ a ſūmo celo egreſſio eius.Fortitudo aūt eiꝰ in tribꝰ apparet .ſ. viriliteraggrediendo ardua: ⁊ hec d̓r ꝟtꝰ magnanimitatis: ⁊ ꝯſtāter ſuſtinēdo adu̓ſa: ⁊ hec ē ꝟtus patiētie. ⁊ ꝑſeuerāter agēdo fortia. ⁊ iſtaeſt ꝟtus ꝑſeuerantie. Primā gͦ ſpēm fortitudinis .ſ. magnanimitateꝫ habuit beata ꝟgoque qͥnqꝫ ardua aggreſſa eſt ⁊ audacter peregit. ſciebat enī ſcriptū eſſe. x. eney. Audacesfortuna iuuat timidoſqꝫ repellit. ⁊. x. methamor. Audiētes deꝰ ip̄e iuuat. Un̄ nulla ꝯrietate ab inceptis deſtitit. Inqͥt ei Gualterusin alexandriade. lib̓. v. Nulla rei nouitas ꝑuertere fortia dꝫ pectora. Primū arduū fuitqn̄ v̓ginitatē deuouit. tūc eī naturā ſuā vicit⁊ ſe nature angelice ſociauit. Iō d̓r Prouer.vlt̓. Accinxit fortitudine lūbos ſuos. Tuncenī lumbos fortitudine accinxit: qn̄ ꝑpetuaꝫvirginitatē ẜuauit. Ibidē qͦꝫ d̓r. Fortitudo⁊ decor indumētū eiꝰ. ⁊ iteꝝ. Manū ſuā miſit ad fortia. Tūc eī manū ſua ad fortia miſit: qn̄ ad ẜuādā v̓ginitatē fortit̉ ſe accinxit.Scd̓m arduū fuit. qꝛ ꝑ ſuā ꝟgītatē ⁊ hūilitatē: deū de celo ad terrā traxit. Iō Ecc̄i. xxvj.d̓r de illa. Mulier fortis oblectat viꝝ ſuum.Intātū ei iſta mulier fortꝭ deū oblectauit ſuavirginitate ⁊ hūilitate: ꝙ ſuo odore mirificoeū de celo deſcēdere fecit: atqꝫ illū in ſuo vētreincluſit. Ideo ſibi ꝯuenire pōt illd̓ qd̓ Gen̄.xxxj. d̓r. Si ꝯͣ deū fortis fuiſti: quāto magisꝯͣ hoīes p̄ualebis? Si enī intantū fuit fortis ꝙ potuit trahere deū in ſuū vteꝝ. manifeſtū eſt ꝙ etiam nos poterit trahere in celum¶ Tertiū arduū fuit ꝙ martyriū ſpūale viriliter ſuſtinuit. Cū eī vltimū terribiliū in hacvita ſit dolor mortꝭ. iij. ethi. ⁊. l. vltimū. ff. depenis. qͣnto natura nobilior eſt: tāto mors ēdoloroſior ⁊ terribilior. Ex qͦ ſequit̉ ꝙ ſpūs qͥeſt īproportionabilit̓ melior corꝑe: ꝑ morteſpūalē paſſiōis īproportionabili affligil̓ dolore ſuꝑͣ oēm dolorē mortꝭ corꝑalis. Cū gͦ beatiſſima ꝟgo audactt̓ martyriū aīe ꝑpeſſa ſit.ſicut p̄dictū fuerat Luc̄. ij. Et tuā ipſiꝰ aīamꝑtrāſibit gladiꝰ: ſequit̉ ꝙ mirabilit̓ fortꝭ fuit¶ Quartū arduū fuit. qꝛ oīum ſctōꝝ meritaacquiſiuit. Om̄s enī ꝟtutes ⁊ gr̄as ⁊ meritaoīa q̄ alij ſancti habuerunt particularit̓. ip̄aq i
q i
Iuſtidēutem īim-
R
Mariamagnanima
Mariafortitudinē hūit