Pars. III.
eſt ꝯuerſio gentiū ⁊ reprobatio iudeoꝝ. de qͣEccs. vlt̓. dr. Florebit amigdalus ⁊ impinuabit̉ locuſta: ⁊ deſiccabit̉ caparis. Tunc enīamigdalus floruit quādo ꝟgo beata votuꝫꝟginitatis emiſit. ⁊ tūc locuſta .i. gentilitas īſtabilis ⁊ vaga ſpūſſctī gr̄a impinguata fuit. Caparis aūt .i. populꝰ iudeoꝝ in diſſipationē fuit. Caparis enī eſt frutex ſpinoſus ſuper terra extēſus. vt d̓r in libro de ꝓprietatibꝰreꝝ. ⁊ ſignificat populū iudaicū duꝝ ⁊ rebellem ⁊ terrenis adherente. ¶ Tertio dr̄ amigdalus rōne fructus. nam fructus eiꝰ ſunt nuces longe. Dicit aūt Augꝰ. in ẜmone de natiuitate dn̄i. vbi loquit̉ de virga Aaron queꝓtulit nūces. ꝙ in nuce ſunt tria .ſ. corium. teſta. ⁊ nucleꝰ. Ut aūt ſupra diximꝰ ꝑte ſecunda huiꝰ oꝑis. ẜmone. iij. ī exordio. ꝑ coriumſiue cortice nucis ſignificat̉ xp̄i caro qͣ habuit aſperitatē ⁊ amaritudinē paſſionis. per nucleum ꝟo eius diuinitas ītelligit̉. que habetdulcedine ⁊ dedit illuminatōem. ꝑ teſtā aūtque eſt firma ⁊ inter nucleū ⁊ corium ſiue corticē media ſignificat̉ eius aīa que fuit firmaꝯtra om̄ia aduerſa. ⁊ que eſt media inter naturā diuinā ⁊ carnē. quia mediāte aīma xp̄idiuinitas eius fuit carni vnita. Ip̄a igit̉ virgo bn̄dicta nō ſolū amigdaluſ: ſꝫ etiā arborceleſtis appellat̉ q̄ ꝓtulit folia flores ⁊ fructꝰ¶ De folijs aūt eiꝰ dr̄ Apoc̄. vlt̓. Folia ꝟgīsad ſanitatē gētiū. Iſta āt folia fuer̄t eiꝰ ſalubria eloqͥa. Unū foliū valet ad ſanitatē carnalis ꝯcupiſcētie: cū dixit Lu. j. Quomodofiet iſtud qm̄ viꝝ nō cognoſco? Aliud ad ſanitatē ſuꝑbie cū ait vbi .s. Reſpexit hūilitatem ancille ſue. Tertiū ꝟo ad ſanitatē auaricie cū dixit ibidē. Eſuriētes impleuit bonis⁊c. Flores iſtiꝰ arborꝭ fuer̄t ꝟtutes excellētiſſime qͣ fuer̄t in ea. de qͥbꝰ Can̄. ij. d̓r. Flores apparuerūt ī terra nr̄a .i. ī ꝟgīe Maria. q̄ dicit̉t̓ra. iuxͣ illd̓ pͣs. aꝑiat̉ t̓ra ⁊ germīet ſaluatorēIſtos flores odoriferos ꝟtutuꝫ debēt xp̄ianiq̄rere ī hac humo .i. ī hūili mr̄e dei. iux illudUirgilij vbi sͣ. Qui legitꝭ flores ⁊ humi naſcētia fragra. Si moral̓r exponat̉ īnumerisetenī fragrātiſſimis floribꝰ circūdata fuit etfulcita btā ꝟgo q̄ dixit Can̄. ij. fulcite me floribꝰ ⁊c̄. Fructꝰ ꝟo hꝰ arborꝭ fuer̄t opera eiꝰ deqͥbꝰ Can. vij. d̓r. Uideamꝰ ſi flores fructꝰ ꝑturiūt. Maximꝰ at̄ fructꝰ hꝰ arborꝭ fuit illede qͦ dictū fuit ip̄i ꝟ̓gini Lu. j. Bn̄dictꝰ fructus vētris tui. Iſte enī fructꝰ ꝟe fuit benedictꝰ ī odore. qꝛ ſuauis ad adorādū. Un̄ Ecc̄ixxiiij. ip̄a ꝟgo inqͥt. Ego qͣſi vitꝭ fructificauiſuauitate odorꝭ. Fuit ec̄ venuſtꝰ ⁊ honorabil̓
ad ītuēdū. Un̄ ſeqͥt̉. ⁊ flores mei fructꝰ honoris ⁊ honeſtatꝭ. Fuit ec̄ dulcꝭ ad guſtādū. iōCan̄. ij. d̓r. Fructꝰ eiꝰ dulcꝭ gutturi meo. Un̄de b. ꝟgīe ꝟificata fuit illa poetica ſnīa. Arbore de dulci dulcia poma cadūt. Et dn̄s nr̄ Ieſus xp̄s fructꝰ fuit arborꝭ pulcerrīe Leui. xxiijde qͣ arbore d̓r oībꝰ deuotꝭ xp̄ianis Gen̄. xviijReqͥeſcite ſb̓ arbore. O igit̉ b. ꝟ̓go ꝓfecto tues arbor illa celeſtꝭ lignūqꝫ vite qd̓ deꝰ poſuitin medio ꝑadiſi. vt figuratū fuit Gen̄. ij. qd̓affert. xij. fructꝰ ꝑ mēſes ſingulos. vt d̓r Apocal̓. vlt̓. Tu es illa arbor de qͦ d̓r Dan̄. iiij. Ecce arbor ī medio t̓re .i. ī medio oīs creat̉e. cuiꝰaltitudo nimia. qꝛ incōp̄henſibil̓ eſt oīpurecreature. vt exponitſ. Bernardinꝰ in quodāẜmōe. Cuiꝰ ꝟgīs excellētiā ꝯſideras idem ſ.Bernardinꝰ inqͥt ī ẜmōe vltimo de noīe eiusOremꝰ igit̉ dilectiſſimi frēs dn̄am nr̄aꝫ ꝟginē bn̄dictā. vt q̄ mr̄ meruit eſſe iudicꝭ ſecl̓oꝝꝑ reatibꝰ nr̄is ſatiſfaciat aduocata Quid eiī cā pōt eē ꝑiculi vbi cās hoīm illa perorat ꝙhꝫ vn̄ apd̓ deū ꝓ filijs orare p̄ſumat? qꝛ mr̄edei. Hꝫ ⁊ ille vn̄ hoī clemēt̓ ignoſcat̉: qꝛ filiꝰhoīs ē. Ambo certatī cauſas miſerāt̉ humanas. Mr excuſando mortales ne pereat. filius ignoſcēdo pctōribꝰ vt reſurgāt. Om̄es gͦgenitrici eiꝰ deuotiſſime ſupplicates vitā noſtrā emēdemꝰ. ⁊ mores cōi voto. pari deſiderio. ardēti affectu poſtulātes vt eccīaꝫ ſuā exaltet. nr̄m mīſteriū acceptet. patriā tueat̉ ⁊ ꝓtegat. fideles ml̓tiplicet. abigat hoſtes. domeſticos foueat. ⁊ oēs qͥ triūphale nom ihuac mr̄is eiꝰ marie īuocāt ⁊ adorāt: dirigat ſꝑ⁊ ꝯẜuet. qͥ cū pr̄e ⁊ ſpūſctō ī eternū bn̄dicibil̓laudabil̓ ⁊ gl̓ioſus viuit ⁊ regnat ꝑ infinitaſecl̓a ſecl̓oꝝ Amē.¶ De eiuſdē pijſſime ꝟgīs nominatione.¶ Sermo. v.Ul̓ q̄ris noIicmen meū qd̓ ē admirabile? Geneẜ. xxxij. ⁊ Iud̓. xiij. Inqͥt btūsBernardinꝰ in ẜmōe. iij. de noīeaꝟgīs. Teſtis ꝯſcīe eſt dn̄s. ꝙ ſi qn̄ celeſti gralargiēte exterioribꝰ curis exemptꝰ: laudibusꝟgīs valeo totꝰ vl̓ ꝑ horā occupari: tata metis leticia ſaucior. tataqꝫ interiꝰ ſuauitate ꝑfundor. vt cūctis mūdi vanitatibꝰ ⁊ ꝯcupiſcētijs ꝯculcatꝭ: nil malū aut appeta qͣꝫ cumip̄o leticie ſpū ſi daret̉ ſtatim exilire ad dn̄man̄qꝫ illud gaudij ſpiritalis curis iteꝝ redeūtibꝰ auferat̉. ⁊ ſtimulante memoria delictoꝝcithara ꝯuertat̉ in luctū. ⁊ iubilꝰ ꝓchdolorilamentū. Uide igitur quante ſit felicitatis⁊
In nuceſunt tria.
M
L
N