Sermo. IIII. De nominatiōe Marie

audiā. ¶ Tertio iſta manꝰ fuit aurea. Aurūei eſt pulcꝝ ⁊claꝝ. ſic ⁊ ip̄a fuit pulcra ī mēteꝑ puritate. ⁊ clara ī ꝯuerſatiōe ꝑ honeſtatē ⁊caſtitatē. Iō de ip̄a pōt dici illud Sap̄. iiij.Oqꝫ pulcra eſt caſta generatio cuꝫ claritate¶ Quarto iſta manꝰ fuit iacinctina. Aſſil̓at̉aūt btā ꝟgo iacincto rōe noīs: colorꝭ ⁊ ꝟtutꝭ.Prīo rōe noīs. qꝛ iacinctꝰ d̓r qͥdā flos colorēhn̄s purpureū. Dr̄ etiā eē lapis p̄cioſus. Fuit etia nomē cuiuſdā pueri formoſi. qͥ inter illos flores mortuꝰ ē inuētꝰ. ⁊ ab eiꝰ noīe floreſilli vocati ſunt iacincti ẜm fabulas poetarūmaxīe Ouid̓. ī li. x. methamor. fabula. vij.Un̄ ꝟſus. Flos ē iacinctꝰ: lapis ē iacinctus:hōqꝫ. Cū ſit vterqꝫ bonꝰ: melior tn̄ ē vir vtroqꝫ. Per qd̓ dat̉ ītelligi ꝙ ipſa ꝟgo fuit tanqͣꝫflos .i. florida ꝑ v̓tutū amenitatē. Un̄ caniteccl̓ia. Sic̄ dies verni circūdabāt eaꝫ floresroſaꝝ ⁊ lilia ꝯualliū. Ip̄a qͦꝫ fuit ſic̄ lapis p̄cioſus ꝓpt̓ dei ⁊ ꝓximi charitatē. De qͦ Iſaiexxviij. dr. Pona ī ſyon .i. ī eccl̓ia militate lapidē p̄cioſum .i. beatā ꝟ̓ginē. De hͦ lapide p̄cioſo inqͥt Aug. ī li. de doctrīa xp̄iana. Si pigeres ad ꝑſcrutādū theſauꝝ dei. nō ſis pigervnā margaritā ferre ſb̓ lingua. ⁊ qͦ vis ſecurambula. Ip̄a qͦꝫ fuit ſic̄ vir fortis ꝑ ꝯſtantiam ⁊ magnanimitatē. Un̄ de ip̄a dr̄ Prou̓.vlt̓. Accinxit fortitudine lūbos ſuos. roborauit brachiū ſuū. Scd̓o d̓r iacinctꝰ rōe colorꝭNā ſic̄ dic̄ Iſid̓. vbi. sͣ. Iacinctꝰ nō hꝫ colorem nimis claꝝ nec nimis obſcuꝝ: ſꝫ ex vtroqꝫ tꝑatū. Cū igit̉ deꝰ habeat infinitam claritatem. hō ꝟo reſpectu dei qͣndā obſcuritatē. beata ꝟgo ī medio ꝯſtituta nec fuit clara ſic̄ diuina natura. nec obſcura ſic̄ hūana. ⁊ fuit qͥdē minor qͣꝫ diuīa. ⁊ maior qͣꝫ angelica ⁊ humana. iō aſſil̓at̉ lune. Can̄. vj. Sic̄ enī claritas lune ē minor qͣꝫ claritas ſolis: ſꝫ maiorqͣꝫclaritas ſtellaꝝ. ſic claritas b. ꝟ̓gīs eſt minorclari tate dei. ⁊ maior claritate ſctōꝝ ⁊ angl̓orium. Tertio d̓r iacinctꝰ rōne ꝟ̓tutis. Ut enīd̓r in libro de ꝓprietatibꝰ reꝝ. iacinctꝰ hꝫ corꝯfortare. triſticiā expellere. ⁊ int̓ inimicos tutū. ſeruare. Sic ip̄a ꝯfortat cor dās cibū gr̄eixixͣ illud Ecci. xv. Cibauit illū pane vite ⁊ ītellectus. Expellit etiā triſticiā dās ei leticiāiocūditatis interne. Un̄ in eodē. c. d̓r. Iocūditatē ⁊ exultatōem theſaurizauit ſuꝑ eum.Cuſtodit qͦꝫ ab inſidijs fraudis diabolice.Un̄ Sap̄. x. d̓r. Cuſtodiuit eū ab inimicis⁊ a1 ſeductoribꝰ tutauit illū.¶ De ſcd̓a p̄rogatiua incipiēte ab A .ſ. ꝙleata ꝟgo d̓r apis dei.

Pis ī ſacra ſcpͥtura d̓r btā ꝟgo. qͥa Dfuit breuis ꝑ humilitatē. volatilisꝑ ſuꝑnoꝝ ꝯtēplatōꝫ. mellificās perceleſtis fructꝰ ꝓductōeꝫ. De qua d̓rEcc̄i. xj. Breuis in volatilibꝰ eſt apis. ⁊ initium dulcoris habet fructꝰ eius. De iſta apedicit Amb̓. in lib̓. de ꝟginibꝰ. Apis rore paſcitur. ꝯcubitꝰ neſcit. mella cōponit. Sic beata ꝟgo rore celeſti .i. gr̄a ſpūſſancti paſta fuitꝟgo ꝑmanſit. ⁊ ꝑadiſi dulcedinē generauit.¶ Notandū aūt ꝙ apes (vt d̓r in li. de ꝓprie.2reꝝ) quattuor diligūt. Primo aerē ſerenum fqꝛ tūc plꝰ de rore inuenit̉. ⁊ tꝑe pluuioſo a voIlatu impediunt̉. Scd̓o abundantiā florumTertio ſuauē ſonū. Nā ſic̄ dic̄ Ariſtꝭ. in li. deaīalibꝰ. ꝑ cātilenas ⁊ ſonū ſuauē attrahunt̉.Quarto dulce vinū. qꝛ deficiēte melle: dulcivino paſcunt̉. Iſta aut quattuor btā virgodilexit ⁊ in ſe habuit. Primo ſerenitatem interne ꝯſciētie. iuxͣ illud pͣs. xliiij. Oīs gl̓ia eiꝰfilie regis ab intꝰ. Et iō ſereniſſima appellari debet: ſicut ſolēt appellari vxores imꝑatoꝝl. j. C. nemī licere ī cōꝑatōe ſpēꝝ. li. x. Supertom̄es enī ſerenitatē animi dilexit: que ꝟbuꝫjdei ſcribere ī carta vteri ſui: ⁊ illud ſuauiſſimūcarmē .ſ. Magnificat: dn̄o decātare debebat.Sciebat enī qd̓ inqͥt Quidiꝰ in. j. de triſti.Carmina proueniūt animo deducta ſereno.Itē nouerat ꝙ vt dicit Boecius in. j. de cōſola. nubibꝰ atris ꝯdita nullū fundere pn̄t ſydera lumen. Quia igit̉ vt d̓r in. c. de apibuſvij. q. j. Apes hn̄t vnū regē cuiꝰ ducatum ſequunt̉. Ideo nos debemus iſtā apē diuinamtāqͣꝫ reginā nr̄am ī om̄ibꝰ imitari. licet enimaliaꝝ apū fera natura ſit. §. apū. inſti. de reꝝdiui. ⁊. l. naturalē. §. apū. ſiue apiū. ff. de acqui. reꝝ do. Hec tn̄ apis celeſtis nō eſt fera ſꝫhumaniſſima. q̄ nob̓ on̄dit viā oīm bonoꝝmoꝝ. ⁊ maxīe ad ſerenitatē ꝯſciētie ⁊ mundiciam cordis nos hortat̉. dicēs illd̓ Proſperiin lib̓. epigrā. Cor mūdū ⁊ ſapiēs v̓bo virtutis alatur. Et xp̄i ī nr̄o pectora regnet amorScd̓o hec apis diuīa dilexit flores ꝟtutuꝫ⁊ oīs gr̄e. vn̄ ſequit̉. circūdata varietate .ſ. ꝟtutū. Tertio ſonū allocutōis diuine. de quod̓r ibidē. Audi filia ⁊ vide ⁊ īclina aurē tuaꝫ⁊c̄. ⁊ Can̄. v. vox dilecti mei pulſantꝭ aꝑi mihi ſoror mea ⁊c̄. Quarto vinuꝫ iocūditatisſuꝑne. iuxta illd̓ Can̄. vij. Guttur tuū ſic̄ vinū optimū dignū dilecto meo ad potādumlabijſqꝫ ⁊ dētibꝰ eiꝰ ad ruminādū. De his qͣttuor d̓r Can̄. ij. En dilectꝰ meꝰ loqͥt̉ mihi. ecce diuīa locuto. Surge. ꝓpera amica mea etveni. Iā eī hyems traſijt. īber abijt ⁊ receſſit

n 2

RHanrca

BHan

Apes qͣttuor diligunt

Imperatrix ſereniſſima

D