Sermo. I. De nominatiōe Marie

ſctōꝝ. Facit ad hͦ lex ī cauſe. la. ij. ff. de mino.Et iō oēs debēt ī neceſſitatibꝰ ſuis ad eam recurrere tāqͣꝫ ad matrē. qꝛ ſic̄ mr̄ ſubuenit neceſſitatibꝰ filij. ⁊ eū alere tenet̉ ⁊ educare ſi indiget. l. ſi qͥs. §. partes. ff. de libe. agno. ⁊. l. iuſnaturale. ff. de iuſti. ⁊ iu. ita ip̄a cui cōmiſit deus officiū maternū erga nos. tenet̉ nob̓ ſuccurrere. Un̄ illi dicere debemꝰ illd̓ qd̓ canit eccleſia di. Mōſtra te eē mr̄em ⁊c̄. Nemo gͦ ſereputet pauperē nec ī miſeria ꝑmaneat cumamicꝰ ⁊ filius dn̄e tam diuitis ⁊ potētis. ſedꝯfidēter ad poſtulādū ip̄iꝰ adiutoriū pergatDeus enī de ea ꝯfidens om̄s gr̄as faciēdasſibi cōmiſit: ⁊ ip̄a officiū ſuū diligenter facit⁊ abūdanter gras diſtribuit. ſciēs ꝙ maledictus d̓r diſpēſator auarꝰ cuiꝰ dn̄s eſt largusItē om̄ibꝰ ſuccurrit. nā adiuuat tribulatosdās eis patiētiā. de qͦ Prouer. vlt̓. d̓r. Cōfidit in ea cor viri ſui. Et ſequit̉. de nocte ſurrexit vt .ſ. tribulatis ſubueniat. Adiuuat etiātēptatos dans eis victoriā. vn̄ ſubdit ibidēdedit p̄dā domeſticis ſuis. Adiuuat qͦꝫ ī deiamore famelicos: dādo eis refectōꝫ internāiō ſubdit̉. ⁊ cibaria ancillis ſuis. Ex qͥbꝰ verbis colligit̉ ꝙ btā ꝟgo hꝫ quoſdā famulos ⁊ancillas. ⁊ iſti ſunt boni laici qͥ p̄cepta dei cuſtodiūt. qͥbꝰ dat cibaria: qꝛ cibo diuīe gratieeos paſcit. hꝫ etiā qͦſdā domeſticos: ⁊ iſti ſūtboni religioſi ⁊ viri ꝑfecti ⁊ btē ꝟgīs deuotiſſimi qͥ in caſtitate viuūt. ⁊ iſtis domeſticꝭ ſuis dat p̄dā: tū qꝛ magnis diuitijs ſpūalibꝰeos ditat. tū qꝛ de hoſtibꝰ ſuis victoriaꝫ eisp̄ſtat. tū qꝛ mūdū carnē ⁊ diabolū ī p̄da eisdonat. De talibꝰ qͦꝫ domeſticꝭ btē ꝟgīs ſubditur in p̄dicto. c. Om̄es domeſtici eiꝰ veſtiti ſunt duplicibꝰ. qꝛ aīas eoꝝ veſtit ml̓tiplici ꝟtute. ⁊ corꝑa cadore innocētie. ¶ Quartoip̄a bn̄dicta ꝟgo nos adiuuat ꝓpt̓ ſuū aīmviſceroſum. Quia enī fuit de regali ſtirpe ꝓgenita: iō fuit pietatꝭ oꝑbꝰ dedita Nā inquitQuid̓. ij. de ponto. Regia crede mihi res eſtſuccurrere lapſis. Cōueniēs hoī eſt hominēſeruare voluptas. Nō ceſſat gͦ nos adiuuare hec regina pietate ⁊ amore charitatꝭ plēanec nr̄as miſerias faſtidio hꝫ. qꝛ vt ait gualtherus ī alexādriade. Uerꝰ amor miſeꝝ nūqꝫ faſtidit amicū. Ꝙ vero ſit pietate plenamanifeſtū eſt. Nā diuīa pietas nouē menſibus ī eiꝰ vtero hītauit. ⁊ iō ip̄aꝫ tota pietaterepleuit. vn̄ Bern̄. ī qͦdā ẜmōe inqͥt. Quidmiꝝ ſi pietatē exhibēt viſcera pietatꝭ? Nonne q̄ pomū ī manu ſua tenuerit dimidia diereliq̄ diei ꝑte pomi ẜuabit odorē? qͣꝫtū gͦ viſcera illa ꝟtꝰ pietatꝭ affecit: in qͥbꝰ nouē mēſi-

bus diuina pietas reqͥeuit. nā ⁊ an̄ mēteꝫ qͣꝫvētrē repleuit: ⁊ cū ex vtero ꝓceſſit ab eiꝰ aīonō receſſit. Hec ille. Mores eī a ꝯiūcto formāt̉. ⁊ iō d̓r. Si cū bono bonꝰ eris. l. ediles.§. qͥd gͦ. vbi glo. ff. de edil. edic. ⁊. §. cogitan.dū. ī fi. ī aut̓. de mona. coll̓. j. ¶ Quinto nosadiuuare tenet̉ ꝓpt̓ diuīe liberalitatꝭ īpēſumilli bn̄ficiū. Si enī deꝰ intātū illi fuit liberaliſnō dꝫ nob̓ ip̄a eſſe auara. ſꝫ d̓ plenitudīe nobis effundere quā accepit. de qͣ ip̄a inqͥt Eccl̓i. xxiiij. In plenitudīe ſctōꝝ detētio mea. etſeruare dꝫ illud apl̓i Pet̓. ſue .j. canonice. c.iiij. ſic̄ accepiſtꝭ gr̄am ī alterutrū illā adminiſtrātes ſic̄ boni diſpēſatores multiformisgr̄e dei. Sil̓e nāqꝫ etiaꝫ fac̄ imꝑator in. l. qͣsgr̄as. poſt pͥn. C. de offi. p̄fec. p̄. affri. vbi deſiderat imꝑtiri ſb̓ditꝭ de illa miſcd̓ia quā ſibifecit deus. In figurā aūt ꝙ btā ꝟgo libentereffundit ⁊ cōicat gr̄as qͣs accepit. legitur. iijRegū .j. ꝙ Berſabee filio ſuo Salomoni regnū ſuis p̄cibꝰ īpetrauit. Berſabee interp̄tat̉puteꝰ ſatietatꝭ. Puteꝰ aūt noſter .i. animus:aut ē ſiccꝰ: aut ſemiplenꝰ. puteꝰ ꝟo btē ꝟgīsfuit plenꝰ ⁊ ſuꝑplenꝰ. Iō de ſua plenitudinenob̓ dꝫ effundere ⁊ nob̓ filijs ſuis tāqͣꝫ bonamater celeſte regnū ſuis precibus impetrare¶ Poſſumꝰ qͦꝫ aliā rōꝫ aſſignare q̄ d̓r inuentōis. Ip̄a enī gr̄am dei quā humanū genusamiſerat inuenit. Un̄ illi dictū fuit Luc̄. j. īueniſti gr̄am apd̓ deū. ⁊ iō tenet̉ illā nob̓ reſtituere qꝛ d̓r ī. c. ſi qͥd īueniſti. xiiij. q. v. Siqͥd īueniſti ⁊ non reddidiſti: rapuiſti. ⁊ in. c.multi. eadē q̄ſtione ⁊ cā ſcpͥtū ē. Multi ſinepctō eſſe putāt ſi alienū qd̓ īuenerint teneāt⁊ dicunt. deꝰ mihi dedit. Cui habeo reddere?diſcāt hͦ pctm̄ ſil̓e eē rapīe ſi qͥs īuēta nō reddit. ⁊ ad idē fac̄. l. falſus. §. qͥ alienum. ff. defur. vbi Bar. dic̄ ꝙ inueniēs alienū falconētenet̉ illū portare ī ꝓpatulo ⁊ nō ſb̓ mātelloal̓s reputabit̉ fur. ⁊ iō btā ꝟgo nō dꝫ gratiāquā inuenit occultā tenere: ſꝫ nob̓ ꝓpalare ⁊reddere. Un̄ Alex. de ales ſuꝑ Lu. inqͥt ipſigr̄am quā ꝑdidimꝰ inueniſti nō tibi ſoli retinendā: ſꝫ nob̓ reſtituēdā. ¶ Tertia lr̄a ſuinoīs eſt R. ꝑ quā ſignificat̉ ꝙ ip̄a eſt reſtauratrix ⁊ reparatrix ac recōciliatrix noſtra queita reꝑauit genus humanū vt nūc ſit fortiꝰqͣꝫ eſſet an̄: qꝛ lapſa reparata cōiter ſunt fortiora. c. fidelior. l. di. ⁊ de peni. di. iij. c. rerumReparari aūt d̓r qd̓ eſt totaliter deperditumvel diminutū. vt in aut̓. de man. pͥn. in pͥn.coll̓. iij. De hͦ aūt bn̄ficio a mr̄e dei recepto loquēs Augꝰ. in ẜmone de natiuitate virginisinqͥt Mater generis nr̄i penā intulit mūdo

m 3

R

FMariareſtauratrix

Inuentareddere

IMarreſtautrix