Sermo. VII. De conceptiōe Marie
culatū dicūt fuiſſe eiꝰ celeſtē ꝯceptū. Nā ꝯcepta fuit ⁊ creata aīa ꝟgīs ī maiori: puriori:ac fulgidiori iuſticia qꝫ aīa ade ⁊ eue: ꝯceptaqꝫ fuit ſine pctō originali. ⁊ cū rutila originaliqꝫ iuſticia. Itē ꝙ ordinaria facti reuelatio:ſine p̄iudicio antiqͦꝝ doctoꝝ euertit eoꝝ proprias opīones de hac re. ⁊ ꝙ licet non deroget̉illis ſctīs ſi q̄dā p̄ter ſpm̄ ſctm̄ ſcpͥſerūt: derogat̉ tn̄ nr̄e etatꝭ eoꝝ dicta ſeq̄ntibꝰ. Itē ꝙ cuꝫmachumēth danet̉ ab eccīa: qꝛ duplici via īlaudes xp̄i ingreſſus eſt: peiore duplicitatelaudātes ⁊ vituꝑantes ꝟginis ꝯceptū magꝭſunt dānandi: ⁊ ꝓcul a xp̄ianis repellēdi tāqꝫhereticos docet apl̓s vitādos. qͦꝝ ẜmo dulcꝭſerpit ⁊ finit vt cancer ī infamiā ſanctorum.Itē ꝙ vitādi ſunt vt heretici vel ſuſpecti dehereſi qͥ ab initio laudāt ꝟginē vt trahāt populū ad blaſphemādū eiꝰ ſacro ſctm̄ ꝯceptūItē ꝙ peccāt mortalit̓ qͥ fauēt qͦuis pacto inhac re falſa his ꝯtradictoribꝰ ꝟginee puritati. ⁊ īpugnātibꝰ vſum ⁊ approbatiōꝫ tacitā⁊ exp̄ſſam ſctē eccl̓ie ſpōſe xp̄i quā nūqͣꝫ ꝑmiſit ī mīmo errare. ⁊ ſunt īimici eiuſdē eccleſie:matriſqꝫ ⁊ filij dei. Hec ille. Que oīa ip̄e publice p̄dicat vbiqꝫ rn̄dēs oībꝰ ī ꝯͣriū facientibus: maxīe ī extrauagāti q̄ īcipit. Graue nimis ⁊c. de qͣ on̄dit ſe habuiſſe noticiā. Eiusnāqꝫ v̓ba ſolū ītelligi debēt de ill̓ qͥ n̄ ex ſimpliciopinatōe: ſꝫ ex maliuolētia: obſtinatōne ⁊ꝑtinacia: puriſſime ꝯceptōi īmaculate ꝟgīsadu̓ſant̉. ⁊ eodē mō ē intelligēdū de eorū fautoribꝰ. ⁊ ſil̓i mō exponi debet ⁊ ītelligi ſi qua ītoto hͦ oꝑe ſil̓ia reꝑiant̉. ¶ Predictꝰ igit̉ fraiIoh̓es de tāto bn̄ficio accepto a btā virginenō ingratus: tāto maiori reuerētia ⁊ deuotione ꝯceptōem īmaculate ꝟginis ſtatuit venerari qͣꝫto eam magis pͥmo ſtuduerat īpugͣretūcqꝫ verificatū eſt de beata ꝟgīe illud qd̓ ſcriptum eſt Iſa. lxviij. Ueniēt ad te qͥ detrahebant tibi ⁊ adorabūt veſtigia pedum tuorū¶ Aliud ꝟo ꝓdigiū accidit ī vrbe aquilana īq̄ qͥdā deuotꝰ ꝯceptōis btē ꝟginis hn̄s īimiciciā capitalē: deliberauit inimicū ſuū interficere. Cū aūt ad ꝑagendū homicidiū iret: ſebeate ꝟgini recōmēdauit vt in hͦ facto eū defenſaret ne aliquid mali illi eueniret: ſꝫ ad īterficiendū hoſtē ſuū ip̄i adiutoriū preberet.Beata aūt ꝟgo volēs deuotū ſuū a tāto malo retrahere: ſtatim cū ille pugionē ſuum devagina ad occidendū inimicū extrahere voluit: eum totū retorqueri fecit cū ip̄a vaginamō mirabili ⁊ īpoſſibili ꝑ natura vel ꝑ artēhumanā: ita vt nullo modo vnqͣꝫ extrahi potuerit. Quo viſo miraculo: ille de peccato qd̓
peragere ſtatuerat penituit. Et ſic ml̓raculoſeretortus ille pugio vſqꝫ in hodiernum ꝑmanet diem: ſicut mihi retulit quidā frater noſter: qui ip̄m pugionē ꝓprijs ocul̓ conſpexit.¶ Prope ciuitatē etiam Mediolani a paucis annis citra aliud miraculum euenit. Cūenim qͥdam nobilis beatam virginē ſine originali peccato conceptā affirmaret: frater qͥdam ordinis ciuſdam illius opinionē vald̓pertinaciter impugnabat. Quapropter illenobilis virginis deuotus indignatus ꝙ illefrater contra puritatē matris dei obloqueret̉dixit ei. Rogo deū vt faciat iudiciū inter me⁊ vos. Mirabile dictu. cū iſte nobilis ꝑ ml̓tos menſes febrem ethicā paſſus eſſet: quecōtinue eū valde affligebat. ſtatim hoc dicto perfecte liberatus eſt. Ipſum vero virginee puritatis aduerſariū febris inuaſit: queeum per multos menſes afflixit. Et hoc mihi narrauit nobilis p̄dictus qui appellaturdominus Franciſcus de corijs. ¶ Retulit qͦꝫmihi quidam religioſus ꝙ in quadaꝫ terraitalie dum inter duos predicatores eſſet cōtentio de conceptiōe virginis. quorū vnusaſſerebat illā fuiſſe peccato maculatā. altervero ordinis minoꝝ affirmabat ipſam īmaculatam ⁊ incōtaminatā. Tandem etiā inter mulieres exorta eſt altercatio. Cū autemquedā mantellata habitu ordinis illius fratris impugnātis cōceptiōem matris dei pertinaciter tenere vellet cōtra virginis ꝯceptōnem: vna deuota mulier tertij ordinis beatiFranciſci dixit ei. Accendat̉ ignis magnus:⁊ ambe introeamus in illo: ⁊ que ex nob̓ cōbuſta fuerit: falſe opinionis fuiſſe cōprobet̉:cū ergo ſermo iſte alteri placuiſſet: vtreqꝫ ignem ingreſſe ſunt. illa aūt mātellata ſtatimꝯcremata eſt: ip̄a tertij ordinis nr̄i muliere īp̄dicto igne illeſa remanēte. ¶ In alamaniaetiam a tribꝰ annis citra quida frater noſternoīe Thomas de boemia cū ita deſiccatam ⁊vigore deſtitutā haberet tibiā cū crure ꝙ nullam habebat ſpem ſalutiſ. īmo ꝯſiliū erat medicoꝝ vt eā abſcidi faceret a corꝑe: ip̄e rogare cepit beatā ꝟ̓ginē vt ei ſanitate reſtitueret:ad laudē ſue īmaculate ꝯceptōis: ad cuiꝰ honorem celebrauit vnā miſſam ſtans ſuper altero pede. ⁊ apodiatus ſic̄ poterat ad altare:licet cū maxīo cruciatū. Finita ꝟo miſſa: ꝑfecte ſanatus eſt: ⁊ de illa antiqͣ et īcurabili īfirmitate liberatꝰ: ⁊ pedibꝰ ſuis cepit ābulare īcolumis qͥ antea ſine alteriꝰ adiutorio ire nōpoterat: ⁊ ad romanā ciuitatē pedeſter profectus ē. ⁊ mihi hͦ mane retulit miraculū iſtd̓.
d 5
Nonū
Duodecimum
Undecimum
Decimū