Pars. I.

que orantes petitis fiēt vobis. quod vtrūqꝫreducit gloſa ad ea que expediūt ſaluti. ⁊ nōad alia. Itē Ioh̓. xij. dixit. Om̄ia trahā admeipꝫ. ⁊ tamē nō trahit infideles ⁊ blaſphemos. ⁊ Marc. vlt̓. inquit. Predicate euangeliū om̄ī creature. qd̓ tamē ẜm Gre. ad homines ſolū refert̉. Item psͣ. ait. Exaltatū eſtnomen eius ſolius. ⁊ tamen nomē btē virginis exaltat̉ ꝑ gr̄am ⁊ voluntatē dei. Inſuperidem ꝓpheta canit deo dicens. Tu ſolus laborē ⁊ dolorem ꝯfideras. cum tn̄ multi miſericordes idē cōſiderēt. Prime quoqꝫ ad Cor.vj. dicit Paulus. Omīa mihi licent ⁊ tamēnō licebat ei armis militare ſeu aliqͥd ꝓhibitum ⁊ malū agere. Ex quibꝰ om̄ībꝰ patet ꝙlocutio generalis ſepe eſt limitanda. ⁊ tm̄ adlicita ⁊ cōgrua referēda ac reſtringēda. ⁊ ſic ēī caſu noſtro. Ad auctoritatē aūt Salomonis dicētis ꝙ vnū virū de mille repꝑit .ſ. ſinepctō. muliere ꝟo nullā. Dico ꝙ loqͥt̉ ꝟitatemqꝛ ſolꝰ xp̄s fuit ſine pctō ip̄o iure ⁊ ꝑ ſue excelletiā nature. Maria ꝟo ꝑ gr̄am filij ſui ⁊ ſpeciale pͥuilegiū: vt on̄ſum ē ſupͣ ẜmōe. jͣ. ꝑte. iijEt ita rn̄det̉ ad oēs ſil̓es aucͣtes dicetes ſolūxp̄m fuiſſe ſine pctō: nullus enī alius vir necaliqua mulier fuit impeccabilis per naturaꝫSil̓r ſi exponat̉ dictū Salomōis: ꝙ repꝑitvnū viꝝ ex mille .ſ. bonū. mulierē vero nullādico ꝙ hoc dixit ideo qꝛ xp̄s ſolus fuit hō ⁊deus. ⁊ ꝯſequēter ſolus dici poteſt bonus. qͥanemo bonꝰ .ſ. ꝑ eſſentiā: niſi ſolus deꝰ. Matthei. xix. ⁊ Lu. xviij. Maria ꝟo nō d̓r bonaꝑ eſſentiā ſed ꝑ participatōem bonitatis dei⁊ ꝑ p̄ſeruatiōem ſingulare. Ad oēs etiam illas aucͣtes generales dicētes ꝙ nullꝰ l̓ nemofuit ſine pctō p̄ter xp̄m. Rn̄det̉ ꝙ termini negatiui nō ſꝑ oēs negat nec excludūt. l. neminē. vbi glo. C. de ſa. ſan. ec. q̄ allegat. l. fi. §. penul. ff. de mu. ⁊ ho. in om̄ibꝰ enī caſibꝰ ī qͥbꝰoratio vniuerſalis affirmatiua reſtringitur:etiā negatiua extēdit̉ ꝯcurrētibꝰ eiſdē rōibꝰ.Et ideo etiā ad omēs illas aucͣtes dicentesꝙ tm̄ xp̄s vel ſolus filius dei fuit ſine peccatoRndet̉ ꝙ iſte dictōes taxatiue nō excludūtequipollēs ẜm Paulū de caſtro ꝯſilio. ccxcvjin ſimili. Facit ad hͦ textꝰ in. l. j. ff. ſi meſ. fal.mo. dix. vbi ſi ꝯueniat̉ ne qͥs teneat̉ niſi de ſolo dolo. venit tn̄ etiā lata culpa. Ad qd̓ etiāfacit textus in. l. fi. C. de reuo. do. ⁊ in. l. ob es.C. de p̄di. mi. Item dictio taxatiua nō excludit aliū caſum hn̄tem ſil̓em rōnem. l. cum p̄tor. iūcta glo. ff. de iudi. Itē ad om̄s generales locutōes tā ſcpͥture qͣꝫ doctoꝝ p̄t rn̄deri ꝙgeneri ꝑ ſpēm derogat̉. l. in toto iure. ff. d̓ reg.

iur. ⁊. c. generi. eo. ti. li. vj. ⁊. l. doli culpa. ff. deꝟbo. ob. Beata igit̉ maria ſpeciali priuilegiopſeruata ab illa generalitate ꝯͣhēdi origīalepctm̄ fuit exempta. ⁊ iō ip̄i virgini gl̓ioſe dixit deus illud Heſter. xv. Noli metuere. nōmorieris. non enī ꝓ te ſꝫ ꝓ om̄ibꝰ hec lex cōſtituta eſt. Ip̄a nāqꝫ ꝟgo exēpta fuit ab illalege generali ꝑ regulā illā q̄ ait. qͥ a lege pͥuata ducit̉ nulla rō exigit vt a lege publica conſtringat̉. c. due ſunt. xix. q. ij. Et ſic pꝫ ſolutiopͥmi argumēti generalitatꝭ. ¶ Quo ad ſcd̓margumētū qd̓ d̓r ſpecialitatꝭ. dico ꝙ ſi aliqd̓dictū ſacre ſcpͥture vl̓ doctoꝝ reꝑiat̉ in qͦ btaꝟgo ab originali pctō ſctīficata ſeu purgatavel liberata noīet̉. eſt rn̄dendū vt ſupra diximus ſermone. jͣ. ꝑte. ij. ī mn̄ſione vltimi argumēti. Uel dicas ꝙ vt ait Aug. ſuꝑ Lucam.tata peccata qͥs d̓r cōmiſiſſe a qͣntis ꝑ diuina gr̄am ⁊ virtutē fuit p̄ſeruatus. Quia nōſolū attendit̉ qd̓ eſt ſꝫ etiā qd̓ eſſe poteſt eo ꝙeuētus ſunt in ꝯſideratōe. l. pr̄ filio. ff. de here. inſti. l. ait facta. §. euctus. ff. de penis. et. §.poſteriore. inſti. quibꝰ mo. teſta. infir. textuseſt in. l. generaliter. §. ſi libero hoī. ff. de fideicō. li. Beata igit̉ ꝟgo ideo dicit̉ ab originalipeccato ſanctificata aut purgata vel liberataſeu redempta. qꝛ radicaliter fuit in ea habilitas ad ꝯͣhendū illud. ⁊ ꝯxiſſꝫ niſi ꝑ diuināgr̄am p̄uenientē fuiſſet p̄ſeruata. Nā etiamnos dicimur redempti a morte eterna ꝑ paſſionē xp̄i in qͣ actu nō fuimꝰ. ſꝫ qm̄ in ipſamlaberemur ſi nō p̄ſeruaremur. aliquis etiā afurca d̓r redimi: licet adhuc nō ſit app̄hēſuſnec iudicatus vl̓ ſuſpēſus: qn̄ p̄ſeruat̉ ne ſuſpēdat̉. vt ait Petrus de cādia ī tractatu de ꝯceptione btē ꝟginis. Talibꝰ qͦꝫ locutōibꝰ ſepevtit̉ ſcriptura ſacra. Un̄ pͣs. ait. Uerūtamēdeus redimet aīam mea de manu inferi. ⁊ iterum. ſaluaſti me a deſcētibꝰ in lacū ⁊c̄. ⁊ Prouer. xxiij. dicit̉ illi qͥ corripit proximū. Aīaꝫeius de inferno liberabiſ. in qͦ tn̄ nūqͣꝫ fuit. Ethoc etiā modo pn̄t ſolui dicta ſctōꝝ doctoꝝaſſerentiū ip̄am ꝟ̓ginē in pctō originali ꝯceptā. Ad aucte ꝟo Anſelmi vltra p̄dicta rn̄deo. ꝙ illa ꝟba fuerūt a quodā maligno ⁊ ꝟ 5ginee puritatis aduerſario malicioſe addita ⁊ Anſelmo aſcripta. ẜm Sco. in. iij. di. iij tquod patere poteſt. quia Anſelmus in p̄ce­ edentibꝰ ⁊ in ſequētibꝰ affirmat beatā v̓ginēſine pctō ꝯcepta. Uel poteſt reſpōderi ꝙ illaꝟba nō fuerūt ipſiꝰ Anſelmi ſed cuiuſdameius diſcipuli ip̄m Anſelmū interrogantisDictus enī liber ꝓcedit ꝑ dialogū. Ul̓ dicendū ē ꝙ illa ꝟba dixit Anſelmus inqͥſitiue ⁊

Dictō taxatiua

Orōnesvl̓es negatiue.

HSolutōauctoritatꝭ Anſelmi

CAd ſecūdum argumētū.