Rochus cōfeſſorCCCCLiiij.

ut vix valuᵗ. ſibi ꝑuulā caſā frōdibꝫſiluaꝝ ꝯpoſuᵗ Et mox noīs ih̓u mēorad p̄ces mēteꝫ erexit Agͣnas t̓ grāsago ſaluator īqͦt: ꝙ ut cet̓os tuoſ ſic⁊ me odioſo hͦ peſtis ardoe afflictasIn hūc te dep̄cor pijſſiē ih̓ū deſertuꝫlocū. grē tue refrigeriū mͥ mitte̓ dignieris. Atqꝫ finita orōne: ecce de celoſtatī nebula elapſa eſt. ⁊ iuxͣ caſamquē ſibi btūs rochꝰ ramis fecea̓t: inpulch̓rimū ⁊ nitidiſſiᵐ fontē. qͥ ec̄ illic hodie ē ꝯu̓tit̉. Cuiꝰ aqͣ ſitibūdo ⁊peſtifero: febre eſtuāti rocho ſcō vefrigeriū ferret. Erat ꝓpe eadē ſiluā. ⁊ n̄lōgo qͥdē int̓ſticio: villa ruralis qͥd̓ āin qͣ aliqͥ nobl̓es hītabat. it̓ qͦs qͥdādo carꝰ noīe gotardꝰ magͣ rua̓ ⁊ ngͣnā faīliā hēbat. Is e multꝭ venaticꝭcaībꝫ vᵐ valde failiarit̓ educauea̓t qͥītrepide a mēſa dn̄i ſui paneꝫ cōtidieſume̓ ſolitꝰ ea̓t. Atqꝫ cū rocho panisabeſſꝫ: h̓ caīs dei mīa panē ad rochūa dn̄i mēſa affe̓bat. Sꝫ cū gotardꝰ canē ſepiꝰ adu̓tiſſꝫ ꝙ panē delicacōre amēſa tolle̓t ⁊ qͦ ā adquē ferrꝫ penitꝰigͦrae̓t cū oī eꝰ faīlia. Gotardꝰ ī ꝓxiᵐpnͣdiū: delicatū ī mēſa panē s appoīiuſſit. quē caīs ſtatī ſuo more ſuſtūlit. ⁊ ad rochū accelea̓t. Cane a t̓gogotardꝰ īſeqͥ̉ ⁊ ad caſulā rochi tēditvbi gōtardꝰ c̓nit. ꝙͣ faīliai̓t̓ panē b.rocho caīs porrigat. gͦ reuerēt̓ gotardꝰ ſcm̄ rochū ſalutat ⁊ rocho aſſeditSꝫ vochꝰ timēs ne peſtꝰ ꝯtagio gotardꝰ caꝑe; Abi inqͥt a me amice ī bonāpace. qꝛ me violentiſſiā peſtis tenetErgo gotardꝰ rochū deſerit ⁊ ad domū ſua reu̓ſus vbi ꝑ dei grām ſecumtacitꝰ hec loqͥ? Hic pauꝑ quē ī deẜtonūc veliqͥ: vir dei certe eſt. Cū canisaīal ſine vōneꝫ lāguido panē ⁊ derelicto ſolꝰ portet. Ego iō qͥ hoc video idēfacere potiꝰ debeo. qͥ ⁊ hō ⁊ xp̄ianꝰ ſū.Et hac ſcā meditatōe gotardꝰ ad rochū redijt. Facere tibi inqͥt ſcē ꝑegrine miſcricordit̓ cupīo. Quāobrē teiā nūꝙͣ relicturꝰ reuiſo. Rochꝰ grāsagit deo. qͥ gotardū ad euꝫ miſerit.eūqꝫ gotardū btūs rochꝰ in xp̄i lege

iugit̓ erudit. Poſtꝙͣ ſimul pauliſꝑfuere: nec maglꝭ̓ canis panē afferretgōtardꝰ ꝯſiliū ꝓ pane habēdo q̄rit: ⁊cū magꝭ̓ atqꝫ magꝭ̓ famē vrge̓t̉: remediū a btō rocho ſocio ſuo rogat.Rochꝰ eū hortat̉ (Iuxͣ illud dn̄icumIn fudoe̓ vultꝰ tui veſce̓ pane tuo) utredeat ad villā atqꝫ oībꝰ ſuis he̓dibꝫac bonis ſuis velictis: ſeqͣt̉ viā xp̄i. ⁊in noīe ih̓u panē petat. Atqꝫ gotardꝰ ſe p̄ pudoe̓ qꝛ illic notꝰ ⁊ diueſ ea̓tid facere vereri ait. Sꝫ tandē bt̄ī rochicrebrā admoītōe Gotardꝰ placētināvbi ec̄ notiſſimꝰ ea̓t venit⁊ mēdicat.Atqꝫ illic ad cuiuſdā ſui ꝯpr̄is oſtiuel̓inā poſtulat Idē ꝯpr gotardo aſꝑeꝯuiciả ꝙ gētem aīcos ⁊ notos ſuosqͦs hꝫ deuotiſſiōs īpudēti mēdicitatemaculae̓t. Expulit qͦꝫ eū irridēs ⁊ iratus ab oſtio. qͣre gotardꝰ alioꝝ ciuiūdomos mēdicādo ſolicitae̓ cogit̉ Sedeodē die huiꝰ gōtardi ꝯpatre peſtisīuaſit. veli qͦſqꝫ multos qͥ gotardo elemoſinā negauer̄t Nā ſtatī peſtis cōtagiōe cītas placetina īfici? Reu̓ſustādeꝫ ad ſiluā: gotardꝰ cēbea̓ q̄ dictaſūt rocho btō expoſuᵗ. ſꝫ btūs rochꝰipſiꝰ ꝯpr̄is mortē breui futurā gotardo p̄dixᵗ. qd̓ itaqꝫ factū ē. Veꝝ eī pietate ⁊ mīa cōmotꝰ rochꝰ plenā peſteplacētinā acceſſit. ⁊ gotardū ī ſiluaveliqͥt. Btūs rochꝰ gͦ et ſi ipē peſte aſfligebat tn̄ ſuo māg laboe̓placētinisī noᵉ ih̓u tāgēdo ⁊ bn̄dicēdo: oībꝫ opēattulit Et hoſpitale atqꝫ cītatē peſteoī abſoluit. Et ipē adhuc ſuo malolāguidꝰ ⁊ claudꝰ fere ad gotardū reuerti? Sꝫ cū ī locū deſerte vallis multi qͥ de rocho ⁊ gotardo audiuerāt: acceſſerūt. qͦs cū Gotardo oēs btūs rochus repperit. qͥbꝰ corā oībꝰ hec miracula faciebat Nā fere ⁊ aīalia bruta q̄ ꝑ deſertā filua vagabant ſi quēeorū peſtis aut morbꝰ grauaret: nllico ad rochū btūm accurrebāt. ⁊ ſanata reuerterent̉ ¶ Sed poſt paꝝ tēꝑis gotardꝰ ⁊ ſocij ſui ꝓpt̓ negocia ⁊certas necoſſitudīes in placetina ſūtreu̓ſi. ⁊ btūm Rochū ad tēpꝰ in ſola