CCCLXi.Hupertus epiſcopus.
cū oēs trāſirēt. qͣſi meta cepit ſtare:ut videret̉ non ad cōmunicanduꝫ: ſꝫnumerandū ppl̓m adueniſſe. Queꝫꝯſpiciēs pontifex int̓rogauit eūꝫ qͥdfecerit. Rn̄dit peccaſſe ſe. Cuiꝰ cōfeſſionē agnoſcens: dicit ei Veni accedeet vltra nō pecces Qua iuſſione abſolutꝰ ad cōionē acceſſit: duplici bn̄fico mūeratꝰ De p̄terita culpa veniāꝯſecutꝰ de futura vitā correctꝰ Qn̄ͣtahuic in ſcē trinitatꝭ eqͣlitate fiduciacuius mēs ſic libera ꝑ ſingula verbaꝓferebat iia̓culaᵉ. Sꝫ licꝫ ſatꝭ fueritveligati cathenas ẜmone diſſobueretn̄ plus eſt laudabile ꝙ ī xp̄i amoe̓viſus eſt pcc̄a donaſſe G ¶ Exeqͣm̉⁊ illud triūphale miſteriū qd̓ cū ſitvltimū ordine: an̄ponit̉ in virtuteMatronā quedā ꝓſapia nobilis opinione vilis malo maculās c̓mīe qd̓fulgebāt ex gn̓e: poſtꝙͣ dies fugitīevite rapta luce ꝯcluſit: ad tumuluꝫpompa cōmitante ſed nō ꝓfutura ꝓceſſit. Qua condita horreſco vefereshoc contigiſſe poſt funera qꝛ duplexnaſcitur lamentatio de defuncta Ergo ad cōſumēdum eius cadauer: cepit ſerpens immaniſſimꝰ frequētae̓Et ut dicā clariꝰ mulieri cuiꝰ mēbrabeſtia deuorabat: ipſe dracō factꝰ ſepultura. Quo viſo ꝑt̓riti hoīes de ſuis ſedibꝰ migrauer̄t. Btūs igit̉ marcellus intelligens ſe de ceuēto hoſtetriūphū acqͥrere collecta plebe de cītate ꝓgrediʳ ⁊ velictis ciuibꝫ in ꝓſpectu ppl̓i ſolꝰ xpō duce ad locū pugͣturꝰ acceſſit Et cū cōluber de filua vedivet ad tumulū obuiātes ſibijnuiceꝫ:dāte orōeꝫ btō marcello: ille capiteſupplici cepᵗ veniā blādiēte cauda p̄cari. Tūc p̄cedēte pōtifice beſtiā feretribꝫ milibꝫ oēs ꝑſecuti ſūt. reddētesdn̄o grās. ⁊ ſoluētes exeq̓as imimico. Deīde increpās eū btūs marcellꝰdixit Ab hac diera̓ deẜta tene. ā ī mare te demerge. Mox dimiſſa beſtianulla eius vlteriꝰ indicia ſūt inuētaEcce ꝓpu̓gnaculū patrie ī vno ꝯſiſte̓ſacerdote. qͥ fragili baculo fortiꝰ ho-
ſtē edomuit. ꝙͣ ſi baliſte trāſfixiſſēt.Si igit̉ ſcōꝝ viroꝝ ex factis merita cōferāt̉ miret̉ marcellū gallia: dum romā ſilueſtrū. niſi hoc diſtet in opereꝙ dracōnem figillauit ille. iſte iactauit ¶ Hijs ita oꝑibus ſanctꝰ Marcellꝰ ſemꝑ intētꝰ. cōu̓ſatōe clarus cōſūmatōe p̄cipuꝰ. beatitudīe gl̓oſusremuneratōe ditans. cū p̄petuo domino vegnaturꝰ. vinces mūdi cōtagiū: mūdꝰ migͣuit ad xp̄ꝫ die kl̓arūnouēbriū. regnāte dn̄o nrō ih̓u xpōcui eſt honor ⁊ gl̓a virtꝰ et ptās.¶ De ſancto Huperto ep̄oVpertꝰ nobili exortꝰ ꝓſapiaTheoderici. regis frācoꝝ tēIꝑibꝫ ea̓t dux Aqͥtaīe comeſqꝫpalatinꝰ in doctrinis libea̓libꝫ eruditus. regalis palacij pn̄tia inſignitꝰ.inſecutor adoleſcētiū ritꝰ nobiliū. inarmoꝝ vſu habilis ac ſtrennuꝰ placenſqꝫ ppl̓o Hic qꝛ bonꝰ ⁊ virtuoſuserat prudētiſqꝫ ingenij ebroinū regꝭtheodrici ſeneſcallū cuiꝰ crudelitas regnū frācie grauit̓ opprimebat ꝓmptiſſimū ad oēm maliciā ꝯfiderās execratꝰ ē oēs illiꝰ actꝰ. ⁊ frāciā deſeruitin auſtriāqꝫ ad pipinū cuiꝰ iuſticia⁊ virtꝰ oēs tirānos ꝯpeſcuerat tranſtulit. ſed deuictis ꝑ pipinū tirannisad frāciā redijt. Cū gͦ in ꝑrochia tūgrenſi circa prefatū principē vir illuſtris huꝑtꝰ aliꝙͣdiu ꝯu̓ſaret̉: in xp̄ꝫtamē adhuc nō credebat. ſꝫ erat paganꝰ et ydoloꝝ cultor. Sicut āt nobilis gr̄ie ita nobilior erat moribus ⁊virtutibꝫ Erat nāqꝫ piꝰ humil̓ ⁊ miſericors ac ꝑ hoc mīam magnā cōſetus eſt. G ¶ Die quadā paſſionisdn̄ce cū Hupertꝰ venatōni infiſterꝫapparuit ſibi xp̄s crucifixꝰ inter cornu̓a cerui quē cū canibꝫ inſeq̄bat̉ dicēs in hec verba. O Huꝑte vſqꝫ quofilu eſtres venaris? Tēpus eſt iaꝫ utad me venerꝭ. Ego em̄ ſuꝫ dominusdeꝰ tuꝰ qui hodie ꝓ te a oībꝫ hoībꝫ crucifixꝰ ſū Huptꝰ at hͦ vidēs et audiēsterritꝰ eſt Poſtea vero ad ſe vediensꝑ ꝯſolationē xp̄i deſcendit de equod