CCCXXij.Aydanus cōfeſſor.
erat. Detens vt ſibi epiſcopatꝰ mitteret̉ ciriꝰ doctrina ac mīſterio gensquā regebat anglorū: dn̄ice fidei etdoͣ diſce̓t̉ ⁊ ſuſcipe̓t ſacramēta Neqꝫaliquāto tardiꝰ qͥd petijt īpetrauit.Accepit nāqꝫ pōtificē aydanū. ſūmemāſuetudinis ac pietatꝭ ⁊ moderaminis virū Cui p̄fatꝰ rex locū ſedisep̄alis ī inſula lyndiſfernēſi vbi ipēpetebat tribuit. Atqꝫ eiꝰ āmonitionibꝫ hūilit̓ ac libēter in oībꝫ auſcultans ecc̄iam xp̄i in regno ſuo multūdiligēter edificae̓ ac dilatae̓ curauitVbi pulch̓rimo ſpectaculo ſepe contigit: vt euāgelizāte ātiſtite qͥ angloꝝ linguā ꝑfecte nō nouea̓t ipſerex ſuis mīſtris ac ducibꝫ interpresverbi celeſtis exiſte̓t: qͥ nimirū tamlongo exilij ſui tꝑe linguā ſcotoꝝ iāplene didicerat. Exinde cepe̓ pluresꝑdies de gr̓e ſcotoꝝ venie̓ britamāatqꝫ ill̓ angloꝝ prouīcijs qͥbꝫ regͣuitoſb aldus magnā deuotione verbūfidei p̄dicare: ⁊ credētibꝫ grāꝫ baptiſmi qͥcūqꝫ ſacerdotali erāt gradu prediti mīſtrare. Conſtruebant̉ gͦ ecc̄ieꝑ loca. cōfluebant ad audiendū verbū deuppl̓i gaudētes: donabātur munere regio poſſeſſiones et territoriaad inſtituēda moͣſteria Imbuebant̉p̄ceptoribus ſcotis ꝑuuli anglorūvnia cū maioribꝫ: ſtudijs ⁊ obſeruātione diſcipline regularꝭ Nā moͣchierant maxime qͥ ad p̄dicandū venerant. Aonachus ⁊ ipſe ep̄s aydanus vtpote de inſula que vocat̉ heideſtinatus: cuiꝰ monaſteriū in cūctipene ſeptentrionaliū ſcotoꝝ ⁊ ōnūpictoꝝ monaſterijs non pauco tꝑearcē benebat regendiſqꝫ ppl̓is p̄eratAydanus igit̉ accepto gradū ep̄atꝰinter alia viuendi documenta ſaluberrimū abſtinentie vel cōtinentieclericis exemplū veliquit. Cuiꝰ doctrinam id maxime cōmendabat ōnibꝫꝙ nō aliter ꝙͣ viuebat cū ſuis: ipſedocebat. Nichil em̄ hꝰ mūdi quere̓nichil amare curabat. cūctaqꝫ a regibus vel diuitibus ſeculi donabantur
mox pauꝑibꝫ qͥ occurrerent erogae̓gaudebat Diſcurre̓ ꝑ cūcta ⁊ vrbana⁊ ruſtica loca: nō equorū dorſo. ſedpedū inceſſu vectus: niſi ſi maior forte neceſſitas cōpuliſſet ſolebat: qͣtenus vbicūqꝫ aliquos vel diuitesvel pauperes incedens aſpexiſſet: cōferti ad hos diuertens vel ad fideiſuſcipiende ſacramentuꝫ: ſi infideleseſſent inuitarent: vel ſi fideles in ip̄aeos fide cōfortaret. Atqꝫ ad elemoſinas. operūqꝫ bonorū executioneꝫ. etverbis excitaret ⁊ factis. Intanturautē vita illius a noſtri tēporis ſegnicia diſtabat. vt omnes qui cū eoincedebāt ſiue attonſi ſiue layci meditari deberent. id eſt aut legendisſcripturꝭ aūt pſalmis dicēdis operādare. Hoc erat cōtidianū opus illiꝰ⁊ ōniū qͥ cū eo fuerāt fratrū vbicūqꝫlocoꝝ deueniſſet: et ſi forte eueniſſetqd̓ tamē raro euenit vt ad regꝭcōuiuiū vocaret intrabat cū vno clericoaūt duobꝰ. ⁊ vbi paululū reficiebaʳaccelerauit ociuſ ad legendū cū ſuisſiue ad orandū egredi Cuiꝰ exemplisīformatī tꝑe illo religioſi quiqꝫ viriac femine ꝯſuetudine fecerūt ꝑ totūanniū excepta remiſſione qͥnquāgeſime paſchalis: quarta ⁊ ſexta ſabbatizi eiuniū ad horā vſqꝫ nonā protelare. Nunꝙͣ diuitibꝫ honoris ſiueti moris gratīā ſi quis deliquiſſet reticebat. ſed aſpera illos inuectionecoargebat. Nullaꝫ potentibꝫ ſeculipecuniā accepta ſolū eſca ſi qͦs hoſpitio ſuſcepiſſet nūꝙͣ dare ſolebat. ſedea potius que ſibi a diuitibus donaria pecuniarum largiebantur. vel invſus pauperū diſpergebat. vel adredemptionē eorū qui iniuſte fuerātvenditi diſpenſabat. Deniqꝫ multo s quos precio dato redinierat redemptos poſtmodū ſuoſ diſcipulosfecit. atqꝫ ad ſacerdotalē vſqꝫ gradūerudiendo atqꝫ inſtituendo prouexit¶ Fertur enim quia cuꝫ de ꝓuinciaſdotorum rex oſbaldus poſtulaſſetantiſtitē. qui ſibi ſueqꝫ genti verbū