CCCXV. Clara v̓goArnulphus cōfeſſor.

annis xpō fideliter ſeruiuitScō autēfranciſco faciēs obedientiā: trienniopꝰ ſua cōuerſionē abbacie venūciauit officio mallēs ſubeſſe ꝙͣ p̄eſſe Sꝫbeato frāciſco ſibi dictū denuo iniungente officiū qnͣto magis alijs p̄ferebatur tanto magꝭſororibꝫ humilitatis obſequijs ſb̓debat̉ ita ꝙ n̄ ſolūpedes ſororū ſꝫ et famularū crebro lauaret Pauꝑtatis amatrix ōmia fuaante ſua ꝯuerſionē diſtrahēs pauperibus tribuit ⁊ ordinē ſue pauptatꝭtitulo inſigniuit Ita vt poſſeſſionesrenuens ꝑ elemoſinarios victū pauperū mēdicaret. Vn̄ ⁊ dn̄s aliqn̄ miraculoſe eius ſuppleuit inopia. Carnem aūt ſuā macerās: in vilibꝫ tumca ⁊ mātello nudis pedibꝫ incedebat⁊ pellicio porcino hiſpida eiꝰ ꝑte adcarnē verſa vtebat ac cingulo de pil̓equoꝝ nodoſo ad carnē cingebaturContinue aūt ieiunās: ⁊ ſuꝑ nudamhumū vel ſarmēta vinearū dormiēslignū ꝓ plumari habebat Quadrageſimā maiorē ⁊ ſācti martim in pane ⁊ aqua ieiunas vinū modicū tm̄Snicis diebꝫ ſumebat. Scd̓a at qͣrtaet ſexta feria in ebdomoda nullū penitus cibū ſumebat. Orōne autē ſpintēta tātū lacrimabả aliqͦtiēs: ut ⁊terrā ipſā rigaret. Vn̄ ſemel demonſibi in ſpē nigri pueri āpparēs dixitꝙ niſi ceſſaret ceca fie̓t Qua reſpondēte. qꝛ cecꝰ nō erit qͥ deū videbᵗ. illoꝯfuſus abceſſit Cū aūt ſaracen qͣdāvice in clauſtrū ſuū irrue̓ vollēt: illaſacramentū eucariſtitie an̄ portā iuxͣſe poni fecit. ⁊ clamauit ad dominūvt filias ſuas cuſtodie̓t. Et vox ꝑuorili de vaſculo audita ē. Ego vos ſpcuſtodiā At illa Ni dn̄e ⁊ hāc ꝓtegociuitatē q̄ nos ꝓ amore tuo ſuſtētatEt dn̄s ad ea. Meo mune̓ defendet̉.Sororibꝫ āt p̄cepit: ne vocē quā audierāt ꝙͣdiu ipſa viueret reu̓elarēt.Sororē etiā ſuā agnētē orōnibꝫ adxp̄m cōuertit: ⁊ ſecū in moſterio deoſeruire fecit. Quia vere ſcē crucꝭ̓ eratamica: ſigno crucꝭ̓ multos curae̓ me

ruit. Sororibꝫ aūt diſſboadēs carnaliū amicoꝝ affectū: īuitabat eas adpuritatē cordis ad ſcī ocij ⁊ ſalutarꝭſilentij obſeruationē. Quodā tēppēſue infirmitatꝭ cū tꝑe matutinali ſola eſſꝫ velicta ⁊ doleret ꝙ officio matutinali eo ꝙ feſtū eſſꝫ natītatꝭ pueriih̓u intereſſe nō vale̓t: ad ipſū pueꝝſe orōnibꝫ ꝯuertit. Et ecce cantū ⁊ iubilū fratꝝ matutinalē longe poſitūtāꝙͣ pn̄tē audiuit: ⁊ p̄ſepe dn̄i vide̓meruit. Tādē diutino lāguorē p̄ſſacū ad finē appropinqͣret: a dn̄o innocentio pp̄ qͣrto qͥ ipſā cū cardinalibꝰviſitauit plenarie ab ōnibꝫ ē abſoluta peccatꝭ; ⁊ a ꝓuinciali miniſtroviaticū ſalutae̓ r̓cepᵗ Dixitqꝫ agnetiſorori ſue: ꝙ feſtine eā ſeq̄ret̉ ad dominū. d extrema āt dedūcta ſic aīeſue ē locuta. Vade inqͥt ſecura: quiabonū ꝯdūctū habes itinerꝭ Vade aitquia qui creauit te ſcīficauit ⁊ velutmater cuſtodiēs dilexit. Tu inqͥt domine benedictꝰ ſis qͥ me creaſti Vidᵗīgit̉ ipſa ⁊ qͥdā alia turbā v̓ginū cūalijs veſtibꝫ ingredientem oēs ſertaaurea in capitibꝫ habētes qͣs precedebat vna p̄clarior ex cꝰ corona tātꝰſplēdor irradiabat ꝙ noctē illā intrͣdomū ī lucē ꝯuertebat. v̓gines g̓ adlectū eūtes: pallio mire pulch̓tudīsclarā circūdant. ipſūqꝫ thalamū certatim adornāt; ſicqꝫ aīa illa ſcīſſimain craſtino ſcī laurētij celū felicit̓ ingredit̉: ⁊ corpꝰ eius cū ſūma veneratiōe ſepelit̉. Sed ⁊ agnes ſoror ipſiꝰnon multo pꝰmigͣuit ad dn̄m qui ēbenedictꝰ in ſecula Amen .¶ De ſcō Arnulpho epō metenſiĘatus Arnulphꝰ ꝓſapia genitus frācoꝝ ⁊ nobil̓ parētibus atqꝫ opulentiſſimꝰ rebꝫſcl̓i fuit. ſꝫ nobilior deinceps ⁊ ſublimior in fidē xp̄i ꝑ̄māſit Tradiʳ itaqꝫp̄ceptori lrāꝝ ſtudijs īmibuendus:et inter ceteros ſuos cōtubernalesſagax ingenij ⁊ mēorie capad̓ amabilis fulſit Eratqꝫ xpō ī ſe habitāteſubditus cunctis: ſed fide ⁊ caritate