Affra cū ſodalibꝰ.CCC Ci.

Empeſtate qͣ dyocletianꝰ feruebat inſania apd̓ reciā in cicitate auguſta: ſuꝑueniensAarciſſus eijs neſciēs qͦ introiret ꝓfugus cū dyacono ſuo ſcō felice addomū meretricꝭ ē ingreſſꝰ cuiꝰ nomēerat Affra Illa aūt vidēs hōeſtos viros aduētatoe̓s. eſtimas īpudicosparat cenā ⁊ oīa q̄ ſolito more cū tribus puell̓ ſuis parae̓ ꝯſueuea̓t Ep̄saūt veniēs cibū capere: orare cepit ⁊pſalle̓. Affra aūt hͦ audiēs ⁊ vidēs q̄nūꝙͣ audiea̓t a̓ videa̓t: ſtupoe̓ ductacepit inqͥvere qͥd eſſꝫ Et didicit a diacono hūc eē ep̄m xp̄ianoꝝ. Mox adpedes eiꝰ cecidit; ⁊ ayt On̄e indigͣ fūa ī hac cītate nulla me turpior īueniri p̄t. Cui narciſſus ep̄s ait Saluator nr̄ a turpiſſiā tactꝰ: inqͥnai̓ n̄ potuit Sed ſcītas illiꝰ oēs ſordes diluitatqꝫ mūdauit Nā ⁊ ſol lucē ſuā circacloacas ⁊ lutulētas aqͣs ſine ſui inqͥnatōe fūdit Vn̄ ⁊ tu filia ſuſcipe vitelumē ⁊ fidei. ut purificata ab oī pctōpoſſis dēonio fugato: ītroitu ꝑ̄petueclai̓tatꝭ gaude̓ Et affra Ego ꝙͣ pluā ⁊āpliora capill̓ capitꝭmei pctā ꝯmiſiquō poſſim a tantis ſordibꝫ ablui?An̄t ep̄s. Tu tm̄ crede ⁊ baptizare ⁊ſalua erꝭ. Cōuocās āt affra puellasſuas ait ad illas. Iſte hō qͥ ad nos venit ep̄s xp̄ianoꝝ ē. dixᵗ em̄ mͥ. Si crediderꝭ ⁊ baptizata fuerꝭ mūdaberis.Que v̓ba cū puell̓ retuliſſꝫ: rn̄der̄t .ſ.Digͣ Eumeniā ⁊ Cuppia Tu nrā dn̄aes. ⁊ ſi ſecute ſumꝰ de ad inqͥnamētafacinoꝝ: quō n̄ ſeq̄re̓m̉ te ad indulgentiā pctōꝝ? Tu caput nr̄m es. qͦcūqꝫ em̄ hͦ ierit: ncc̄ai̓o mēbr ſequūDennqꝫ ep̄s cuꝫ dyacono ſuo totamorādo ⁊ pſallēdo ꝑtranſiēs noctē: ſil̓affrā cū puell̓ habuit cōſortē ¶ Mane aūt facto cū ab ea inquireret̉ vbieſſēt qͥ introirēt ad eā: rn̄dit affraHoſpites ⁊ amatores mei fuerūt. ⁊manētes aliꝙͣtulū mecū: abierūt adſacrificandū. Illi hͦ audientes ⁊ eosad ſacrificandū iuiſſe putātes ad teplū .ſ. capitoliū recedēdo acceſſerunt

Remāſit aūt vnꝰ ex eis qͥ dixit. Cognoui ꝙ qui ſero vener̄t xp̄iani erāt.Nā ōni hoā ſignabāt frontes ſignocrucis in qͣ xp̄s eoꝝ eſt paſſus. Dicitei affra. Ad meretricē haberēt intraq̓ſi fuiſſēt xp̄ianiꝰ Ad me inqͥt nō veniūt niſi qͥ mihi ſil̓es ſūt Abijta hic⁊ nūciauit oīa q̄ dixerit hijs qͥ quērebāt eos. Tūc exijt affra ⁊ ad matrem ſuā acceſſit dicēs ei Ep̄s xp̄ianoꝝ venit ad me neſciēs qͦ intraret ⁊ꝑ totā noctē exꝑādit manꝰ ſuas addn̄ꝫ ſuū. Noſqꝫ ſimul fecit orare ſecūCirca vero galloꝝ cātus extincto lumine cū illud venicrdere vellem: dixitdyaconꝰ eius mihi Noli q̄vere ignēextinguibilē: mō oſtedet̉ tibi lumeninextinguibile. Et hoc dicto: dicēteepō. Veni lux vera de celo. oſtēde faciem tuā ⁊ ſalui erimꝰ: Venit fulgurde celo ſicut ſol. venit vt tonitruū ⁊nō receſſit. ſed tādiu ſtetit ꝙͣdiu aurora incepei̓t Et dū ille finiſſet oracionem: iuſſit nos reſpōde ve amenLux aūt illiꝰ fulgorꝭ paulatī receſſitab oculis nr̄is Poſtea ei dixi Iniuriam grandeꝫ tibi feciſti qͥ ad me intraſti At ille Vbi me dn̄s fec̄ īgrediintraui ane at an̄ꝙͣ illuceſce̓t oſtēderūt ſe mͥ qͥ infidiebant̉ ei. ego autēabſcondi eos vbi faſcinas habui delino timēs ne ſcruterẻ locꝰ Si iubesmr: ad eos trāſire volumꝰ. qꝛ ꝓmiſitmihi ꝙͣcito xp̄iana facta fuero ōmapctā mea deleri Ad hͦ mr̄ eiꝰ gaudēsayt. Preſtet deꝰ vt ⁊ mͥ hoc ꝯtingatCui affra. Ergo nocte veniēte tnͣſmigrabit hūc ad nos. Cui mr̄ Impett̉vt etiā rogat dn̄ꝫ ſuū ꝓ me Veſpereaūt facto ſcūs narciſſus ab affra rogatus ad matrē eius migͣuit Et illagaudēs ꝑ tres horas plantas eiꝰ tenuit: obſecrās vt ⁊ eā face̓t a peccatꝭmūdari Cui ep̄s ayt Btā ē fides tuaq̄ an̄ꝙͣ diſce̓s verbū veritatꝭ veritatēquā ꝑ v̓ba vix poſſūt diſce̓ hoīes inte fūdaſti Pronūcio vob̓ Si ꝑui̓ficatefueritꝭ ⁊ v̓bū veritatꝭ oꝑe adīplendoītēte ⁊ ꝑſeuerāt̓ audici̓tꝭ eritꝰ octauo