CCLXV.Rupertus cōfeſſor

ſacerdotū officio oēm ibidē quotidiecurſū cōgruo ordine fecit celebrari¶ Scūs itaqꝫ vir dn̄i cupiēs augmētare loca a prefato duce aliquē fiſcūſuū vobulo dictū pidigētint̓ aurū ⁊argētū cū millenis cōꝑauit ſolidis⁊ ſic deīceps deo auxiliate ex traditionē regū ſiue ducū ſiue fideliū viroꝝloci ves accreſce̓ ceper̄t. C ¶ Porrodiebꝫ qͥdā ꝓbabiles viri btō pōtificicū magͣ admiratōe narrauer̄t ꝙ ip̄iin he̓mo q̄ tūc tꝑis v̓bo appellatōiscaruit nūc Mongobi Srꝫ celeſtia ꝓdigia ardētiū lucernaꝝ ter qͣterqꝫ vidiſſēt ⁊ mirifice ſuauitatꝭ odoe̓ ibi redolere ſēſiſſēt Mirātibꝫ aut cūctis qͥaderāt ſuꝑ talibꝫ ꝓdigijs ſcūs ep̄sdōningū p̄ſbiteꝝ ſuū ad eundē locūmiſit iubes vt veritatē hꝰ ſigni diligeter approbae̓t ponēdo in eodē lococrucē ligneā qua hic ſcūs ſua marubenedixit ⁊ illic direxit. Dōningꝰ ꝟocū illuīc ꝑueniſſet. ſtatī pͥmo noctisexordio cū religioſis qͥ ſecū aderantcelitꝰ emiſſas aſpiciebat claras lucernas deſcende̓. ⁊ totā illā regioneꝫloci in ſt ar ſolaris radij irradiare. ⁊hāc viſionē ꝑ tres noctes cū ſuauitate mirifici odorꝭ ibi viderat radiareTūc ipē in eodē loco benedictā crucēerexit ⁊ ſuꝑfab̓cato tugurio ad ſcm̄ruptū regreſſus eſt pͥorē aſſertionēcerta relatōe ꝯfirmās Scūs ruptusqͦꝫ ꝯmunicās ꝯſilio cū theodone ꝑ ſenētipſū eandē he̓mū adijt. ⁊ videnslocū hūanis habitationibꝫ poſſe fieri aptū ānoſa roboa̓ extirpae̓ ſiluarūqꝫ cōdenſa in planiciē cāpi redigoac eccleſiā cū habitacul̓ ẜuoꝝ dei edificare cepit ¶ Hijſdē v̓o tꝑibꝫ theodoaduerſā incidit valitudinē Cūqꝫ ſibivite t̓minū appropinqͣre ſētiret: vocauit ad ſe theobertū filiū ſuū ⁊ ducēnoricoꝝ illū ꝯſtituit: p̄cipiens ei obedire ſcō ruꝑto: ad xp̄ianitatē ſua. ⁊ad opꝰ d̓inū illū diligēter adiuuareſcūmqꝫ locū iuuanieſis ecc̄ie amore⁊ honoribꝫ ⁊ dignitatibꝫ iugit̓ ſublimare. Cūqꝫ huiuſcemodi mādatis ⁊

oībꝫ quibꝫ voluerat filiū inſtruxiſſi:vltimū diē clauſit migrās ad dn̄m¶ Pꝰ hoc ꝟo theobertꝰ cū optimatibꝫſuis ad ſcm̄ ruꝑtū viſēdi grā ireperpexit. ⁊ veniēs ad illū in ſupͣdicta heremo locū pio venerabả affectu. dāsad ecc̄iaꝫ quā ſcūs ruꝑtꝰ ibi ꝯſtrurᵗac ipō duce pn̄te in hōre ſcī maximian dedicauit: tria miliaria vndiqꝫde eadē ſilua; ⁊ villā albinā cū ceterꝭdonarijs in alimoniā moͣchoꝝ quosſcūs pōtifex ibi deo ſeruiēdū poſuea̓tD ¶ Hijs ita geſtꝭ vidēs vir dei bauarice dignitatꝭ culmē iugo xp̄i ſeſe ſb̓didiſſe: ſꝫ gētilitatꝭ errore plures inuolūtos ſuꝑeſſe: ad patria ſuā repedauit. ⁊ inde cū. xij. ad p̄dicādū ſibiſocijs electis int̓ qͦs erat eximij criſātus ciſilariꝰ anbo p̄ſbidei̓. ambo viriſancti Etiā vir ſanctꝰ cogitabat ſecūin corde ſuo dicēs. Quia ſaluabiturvir infidel̓: ꝑ mulierē fidelē. Conſiderans qͦꝫ illud ſalomonis: mulier fidelis ſuꝑ auꝝ electū: ⁊ lapidē p̄cioſūEt itoꝝ. mulierē fortē quis inueīet?Procul ⁊ de vltimiſ finibꝫ terre p̄ciūeius: orauit ad dominū dicēs Dn̄e fibonū eſt in oculis tuis: eligā mihialiquas ꝑſonas veligioſas. tuo cultui ⁊ ſeruitio aptas: per quarū conturbernalem p̄dicationis ac ſanctecōuerſacionis exhortationē alliciantur: nō ſolū femine: ſed ⁊ viri ad cōuerſionis amorē. ⁊ bone vite exercitationē ¶ Habebat autē in patriaſua Magionū videlicet ciuitate bormacia quādā cognatā nobilem virginē a pͥmis cunabulis deo ꝯſecratānoīe Erendrudā: diuino ſeruitio inbone ſtudio ac optimo ingenio mācipatam. ⁊ ab adoleſcētia quoqꝫ ſuacaſtā. ⁊ ſimplicē vitā ꝓ amore dninoſtri iheſu xp̄i cōſeruare ſtudentē⁊ ad celeſtē pr̄iaꝫ toto corde ac totodeſiderio anhelantē. Quā ad ſe cumalijs eiuſdē ordinis ⁊ veligioniſfeisaccerſie̓ deſiderās: locū ⁊ māſionē ſcimonialibꝫ cōuenientē in viuacienſicaſtro cōſtruxit; ⁊ eum btē marie ꝑꝑ