CCXCij.Chronica inſerta.

franicoꝝ qͥ neptē ſancti henrici duxitin vxorē. Huiꝰ temꝑe viſa eſt in celo trabs ignea mire magnitudinisſuꝑ ſolem iā ad occaſū vergentē curvere ⁊ ad terrā cadere. Hic quoſdaꝫepōs deytalia in vincula cōiecit. Etqꝛ mediolanenẜ archiep̄s devincul̓fugit ſuburbiā mediolam incenditdie ꝟo penthecoſtes cuꝫ imꝑator inpua eccā ſecꝰ vrbē coronae̓t̉ ad miſſam taꝫ grauia tonitrua fulguraqꝫfuerūt: ut aliqͥ mēte exaderent. aliqͥſpm̄ exalaret Pruno ꝟo ep̄s qͥ miſſā cātabat: ⁊ ſecretariꝰ imꝑatorꝭ cūalijs dixerūt ſe int̓ miſſarū ſolēniavidiſſe ſcm̄ ambroſiū imꝑatori cōminantē. ¶ Huiꝰ Cōrādi tꝑe annodni. Axxv. comes lupoldꝰ ut in qͣdācronica dicit̉irā regis metuēs cū vxore ſua in ſilua fugiēs in qͦdā tugurio latitabat. In qͣ ſilua dū ceſar venaret̉ nocte ſuꝑueniēte in eodē tugūrio ip̄m oportuit hoſpitari Cui hoſpita ꝑregnas vicinaqꝫ partui decēterut potuit ſtrauit ⁊ neceſſaria miniſtrauit Eadē nocte mulier peperit ⁊vocē tercio ad ſe venientē ceſar audiuit Cōrādē. hic puer mō ꝓgenitꝰ gener tuꝰ erit. Mane ille ſurgēs duosarnigeros ſibi ſecretarios ad ſe vocauit ita dicēs Itē ⁊ puerulū illū demanibꝫ matris violent̓ auferte ⁊ ip̄ꝫper mediū ſcindētes cor eꝰ mihi portate Conciti illi eūtes de gremio matris puerū rapuerunt. Quē vidēteselegatiſſime forme miſericordia cōmoti ipſū ſuꝑ quandā arboreꝫ ne aferis deuoraret̉ repoſuerūt ⁊ leporeꝫſcindētes cor eius ceſari detulerūt Codem diē dū quidā dux inde trāſiret ⁊puerū vagientem audiret: euꝫ ad ſedūci fecit Et dum filiū nō haberet vxori attulit ⁊ nutriri eū faciens a ſe devxorē ſua genitū eſſe finxit ⁊ henricū vocauit. Cum ergo iam creuiſſet:erat corpore pulcherrimus ore facundus ⁊ om̄ibus gratioſus. quē ceſartam decoꝝ ⁊ prudentē videns a patreip̄m petijt ⁊ in curia ſua manere fec̄.

Sed cum videret puerū om̄ibus gratioſum ⁊ ab om̄ibus cōmendari: dubitari cepit ne poſt ſe regnae̓t. et neiſte ſit ille quē occidi mandauerat.Volens igit̉ eſſe ſecurus: lrās manibus ſuis ſcriptas ꝑ eum vxori dirigit in hunc modū. Inquantū eſt tibi caravita tua: mox ut iſtaſlrās veceperis pueꝝ hūc necabis Dū ergoꝑges in quadā eccīa hoſpitatꝰ fuiſſꝫ⁊ feſſus ⁊ ſuꝑ bancū qͥeſce̓t ⁊ burſāin qͣ erāt lrēdep̄hēde̓t ⁊ ſac̓dos curioſitate ductꝰ burſā aꝑuit ⁊ lrās figilloregl̓munitas vidēs: ipſas ſaluo figillo regis aꝑuit ⁊ legēs ſcelꝰ abhorrūʳradens ſb̓tiliter qd̓ dicebat̉ (iſtū necabis) ſcpͥſit FFiliā meā in vxorē iſtidabis) Cūqꝫ regina lrās figillo miꝑatoris munitas videret. ⁊ de manū īꝑatoris ſcriptū eē cognoſce̓t: cōuocatis pr̓cipibꝫ: nuptias celebrauit. ⁊ filiam ſuam eidē in vxorem dedit. que nuptie aquiſgrami celebrate ſūt Cū autē a dicentibꝫ cſari narraret̉ ꝙͣ ſolemnit̓ fuiſſent nuptie filie ſue celebrāte: ille obſtupefactꝰ aduobꝰ armigeris: duce ⁊ ſac̓dote veritate cōpta: dei ordinatōni nō refiſtendū eſſe vidit. et iō ꝓ puero mitbens eū eſſe ſuū generū approbauitet pꝰ ſe in imperio regnare inſtituit.In loco autē vbi puer henricꝰ natꝰfuit nobile monaſteriū edificatū eſtqd̓ vſqꝫ hodie vrſania noīatur Iſtehenricus om̄es ioculatōe̓s a curia vemouit. et que hijs dare cōſueuerat.pauꝑibus erogabat. Hitiꝰ temporetātū ſciſma in eccleſia fuit ut tres inſūmos pōtifices electi eſſēt A quodātādē p̄ſb̓ro noīe gratiano magͣ illisdata pecunia eidē ceſſer̄t ⁊ ipē papatū obtinuit. Hic henricus dū ꝓ ſedādo ſciſmate romā ꝑgeret Gratianꝰei obuiās: aureā coronā ſibi obtulitut ꝓpiciū ſibi hr̄et Iſte at cūcta diſſimulās ſinodo ꝯuocata Gratianū deſimonia ꝯuicit: ⁊ aliū ſb̓rogauit Inlibro tn̄ bonizi quē miſit ipē ad ꝯmitiſſaꝫ noīe Mathildā: d̓r. ꝙ cū p̄dc̄s

nij.