Barlaam heremita.CCXiiij.

pponerēt qͣtenus mens eiuſ leticijsoccupata nihil de futurꝭ cogitae̓ poſſꝫSi quē vero miniſtrātiū infirmai̓ cōtīge̓t hūc ꝓtinꝰ rex p̄cipiebat eijci: ⁊aliū loco eiꝰ incolumē ſb̓rogari Procepitqꝫ ne ſibi de deo aliquā facerētmeſionē ¶ Eo tꝑe ea̓t cū rege vir qͥdāxp̄ianiſſimꝰ ſꝫ occultꝰ qͥ int̓ nobilesregꝭ pͥncipes pͥmꝰ ea̓t. h̓ dū aliqn̄ cūrege ad venandū iuiſſꝫ hoīem quēdapauperē pedē leſū a beſtia habētē ⁊in t̓ra iacentē inuenit. a qͦ rogat̉. vtſe ſuſcipe deberet qꝛ ſibi in aliqͦ forſitan ꝓdeſſe poſſꝫ Cui miles dixit Egoqͥdē te libent̓ ſuſcipio ſꝫ in qͦ vtil̓ inueniarꝭ ignorō Et ille Ego hō ſū medicus v̓boꝝ Si em̄ aliqͥs in v̓bis ledatur ꝯgruā ſcio adhibe̓ medelā ilesaūt ille hͦ ꝓ nihilo reputanᵗ. ꝓpt̓ deūtn̄ eū ſuſcipiēs: eiꝰ curā egit Viri aūtqͥdā inuidi ⁊ malicioſi vidētes p̄dc̄ꝫpͥncipē in tāta grā regl̓ eē ipſū apudregē accuſauerūt. ꝙ n̄ ſolū ad xp̄i anoꝝ fidē declinaſſꝫ: ſꝫ inſuꝑ regᵐ ſibiconarẻ ſurripe. turba etiā ſollicitās⁊ ſibi ꝯciliās. Sꝫ ſi hͦ inquiūt ita eſſeo rex ſcire deſiras. ipſū ſecretū adu̓ocas ⁊ vitā hāc cito finiēdā ꝯmēora ⁊gloriā regni ſibi te velle derelinq̄re⁊ moͣchoꝝ hītuꝫ aſſume̓ aſſeras: qͦstn̄ igͦrant̓ actenꝰ fueras ꝑſecutꝰ. Ettunc videb̓ qͥd tibi rn̄derit Qd̓ cū vexoīo vt illi ſuaſerāt feciſſꝫ: ille doli ignarus ꝑfuſus lac̓mis ꝓpoſitū regislaudauit; ⁊ vanitateſ mūdi rememorās: ꝙͣtociꝰ hͦ adimplendū cōſuluitQd̓ rex audiēs ⁊ veꝝ eē qd̓ illi dixerāt credēs furore vepletꝰ eſt: nihil tn̄ſibi rn̄t Vir aūt ꝓpendēs ꝙ rex gͣuit̓v̓ba ſua accepat: tremēs abſceſſit:⁊ medicū ſe hr̄e v̓boꝝ recolēs: oīa fibi narrauit; Cui ille Notū tibi ſit qꝛrex ſuſpicat̉ vt ꝓpt̓ hoc dixerꝭ: ꝙ eiꝰregnū velis inuāde̓ Surge gͦ ⁊ comātuā bondeꝫ ⁊ veſtimēta abijciēs ciliciū indue. et ſūmo dibuculo ad regēingrede̓. Cūqꝫ rex qͥd ſibi hͦ velit int̓rogauerit: rn̄deb̓ Ecce rex ꝑatꝰ ſū ſeqͥte. Nā et ſi via ꝑ quā cupis ire diffi

cilis ſit: tecū tn̄ exiſtēti facil̓ mͥ eritSic̄ em̄ me ſociū hūiſti in ꝓſperꝭ̓: ſichbis ꝑit̓ in adu̓ſis. Nūc gͦ p̄ſto fūqͥd morarꝭ. Qd̓ cū ille ꝑ ordinē feciſſet rex obſtupuit ⁊ falſarios arguens: virū ampliori honoc̓ ditauitFiliꝰ gͦ eꝰ in palacō educatꝰ ad etatēadultā ꝑuenit: ⁊ in oī ſapiētia plene edoctꝰ fuit. Admirās at cur pr̄ eūſic recluſiſſꝫ vnū de cōẜuis ſibi familiariorē ſecrebo de hac ve int̓rogauᵗ dſe in multa meſticiā poſitū ꝓ eo ꝙ ſibi foras egredi n̄ liceret. adeo vt neccibus ſibi ſaꝑet neqꝫ potꝰ. Qd̓ pat̓audiēs ⁊ dolens equos idoneos ſibipari fecit: ⁊ choros plaudētes an̄ eūmittēs: ne qͥd ſibi fedū occurreret diligēter ꝓhibuit. Predicto gͦ iuuenetal̓r ꝓcedonte qͣdā vice vnꝰ leproſus⁊ vliꝰ cecus ſibi obuiauerūt. Quosille vidēs ⁊ ſtupēs qͥ ſint ⁊ qͥdnā habeant inqͥſinit. Et dixerūt miniſtriPaſſioues iſte ſūt q̄ hoībꝫ acciduntEt ille Omnibꝫ hoībꝫ hec ꝯtinge̓ ſolent̉ Negatibꝫ illis rn̄t. Noti gͦ ſūtqͥ hoc pati debeant An ſic indiffiniteꝓueniūt?. Et illi. Et qͥs hominū ſcie̓futura valet̉ Valde igit̉ anxius eſſecepit ꝓ icōſuetudine rei. Alia ꝟo vicequēdā valde ſenē rugoſa hn̄tē facieꝫ⁊ dorſū incuruatū ⁊ cadentibꝫ dētibꝫbalbūciēdo loquētē inuenit. Stupefactus aūt diſce̓ cupit viſionis miraculū. Cūqꝫ didiciſſet ꝙ ꝓpter annoꝝmultitudine ad talem ſtatū veniſſꝫ:ayt. Et quis eſt huiꝰ finis? Dicūt eiMors. Et ille. Eſt ne mors omniūvel aliquoꝝ. Cūqꝫ didiciſſꝫ oēs moridebere interrogauit. In qͦt ānis hecſuꝑueniunt? Et illi. In. lxxx. vel. c.annis ſen ectus inducỉ deinde morsſubſequitur. Hoc ergo iuuenis friquēter in corde ſuo recogitās: in ml̓ta deſolatōne erat. ſꝫ corā pr̄e leticiāp̄tendebat: pl̓imū defiderās ī hmōidirigi ⁊ doceri ¶ Igit̉ qͥdā moͣchusvita ⁊ opinione ꝑfectꝰ hītans in deſertō terre ſēnaar noīe Barlaā­ hͨ q̄c̓ca regꝭ filiū fiebāt ꝑ ſpm̄ cōgͦuit. ⁊

D. .iiij.