Martinus ep̄s.CC.

villā ſue dioceſis veniſſet ⁊ clerici lectū ſibi pl̓imo ſtramine p̄paraſſentille ibidē requieſcēs: inſuetā molliciem̄ p̄horreſcit. quippe qͥ nūda humovno tantū cilicio ſuꝑiecto cubare cōſueuerat. Itaqꝫ ꝑmotus iniuria ſurgens ſtram̄tū om̄e ꝓiecit. ⁊ ſe ſuperuudā humū collocauit. Circa mediam vero nocteꝫ tota illa palea igneaccēditur. ⁊ martinꝰ excitatus dumexire temptaret ſed nequiret: ab igne capit̉ ⁊ iā eiꝰ veſtimenta vrūturRedies ꝟo ad ſolitū orōnis ꝯfugiū⁊ crudꝭ emittēs ſigͣcl̓m ī medio ignisintactus ꝑmāſit. ⁊ flāmas ſenſit rorātes quas male exꝑtus fuerat vretes. Aochi g̓ excitati ꝯcurrūt ⁊ martiᵐ quē iā ꝯſūptū putabāt de medioflāmaꝝ illeſū educūt L ¶ Multe cōpaſſiōis erga delinq̄ntes fuᵗ. qꝛ oēsvolētes penitere ꝯpaſſioīs ſinu vecipiebat. Nā ⁊ cū diabolꝰ martinū vep̄hende̓t cur ſemel lapſos ad pͥmaꝫreciꝑet: eidē rn̄t Si tuipſe o miſcābil̓ab hōim infeſtatōe deſiſte̓s: ⁊ te factoꝝ tuoꝝ penite̓t: ego tibi ꝯfiſus indn̄o xp̄i mīaꝫ pollicerer A ¶ Aulte pietatꝭ erga pauꝑes fuit. Legỉ eīin p̄dicto dialogo: ꝙ Martinū in qͣdam feſtiuitate ad eccīam tendētempauꝑ quidā nudꝰ ſecutꝰ eſt. Martinꝰ āt archidiacono p̄cepit ut egēteꝫveſtiret. Sꝫ cū face̓ diſtuliſſꝫ: ingreſſus martinꝰ ſecretariū: ſuā tunicamIlli p̄buit ⁊ ꝯtinuo abſcēde̓ iuſſit Cūgͦ archidiaconꝰ moneret ut ad ſolēnia ꝑagēda ꝓcede̓t: ille de ſe loquēsrn̄t ſe ire nō poſſe niſi pͥus pauꝑveſtem accipiat rchidiaconꝰ vero nōintelliges qꝛ extrinſecꝰ cappa tectꝰeēt ip̄m nūdū interiꝰ n̄ videbat: pauperē nō adeſſe fat̉. At ille ihi inqͥtveſtis deferat̉. et pauꝑ n̄ deerit veſtiendꝰ. Cōpulſus ille ad foꝝ adijt: ⁊qͥnqꝫ denarijs tunicā vilē et curtamque dr̄ penula qͣi pene nulla capiēs⁊ an̄ pedes martimi ia̓tꝰ ꝓiecit Quāille ſecreto induit. Cuiꝰ manice vſqꝫad cubitū ⁊ lōgitudo vſqꝫ ad genua

ꝓtēdebāt. ⁊ ſic miſſam celebrturusꝓordit. Dū āt celebrͣret miſſaꝫ: globus igneꝰ ſuꝑ caput eiꝰ apꝑuit. ⁊ amultꝭ ibidē viſus fuit. Huic at miāculo addit mgr̄ Ioh̓es beleth ꝙ cuꝫin miſſa manꝰ ad drū ut mōris ē leuaret: manicꝭ lineis retro labētibꝰcū nec brͣchia eiꝰ erāt groſſa nec ml̓tū carnoſa nec p̄fata tunica ꝓtēde̓t̉niſi vſqꝫ ad cubitū vemāſer̄t eadē br̄chia nuda Tūc miraculoſe torquesaurei ⁊ gēmati deferūtur ab agel̓. ⁊brachia decēter operiūt ¶ Que etiātoſam quadā vicē ꝯſpiciēs Euāgelicū inqͥt mādatū iſta cōpleuit. Duastunicas habuit ⁊ vnā nō habēti largita ē. ita ⁊ vos inqͥt face̓ dētis NRulte ec̄ ptātꝭ fuit erga deōnes pellēdos. Sepe eī ipōs demōes ex hoībꝰexpulit ¶ Legitur etiā in p̄dicto dialogo: ꝙ quedā vacca a deone agitata: cū vbiqꝫ ſeuiret ⁊ multos cōfoderet: ⁊ verſus martinū ⁊ ſocios ī itinere furibūda ꝯcurrerꝫ: ille maū eleuata ip̄aꝫ ſiſtere iubet Qua īmobili ꝑmanēte vidit demonē dorſo illiꝰinfidentē. Quē ille increpans: diſcode inqͥt funeſte de pecude et innoxiumaīal agitare deſiſte. Quo ꝓtinꝰ diſcedente yacca ad pedes illiꝰ ꝓſternitur: ⁊ ad eiꝰ imiꝑiū cū oī manſuetudine ad gregē ſuū reu̓tỉ O ¶ Fuit⁊ multe ſb̓tilitatis erga deōnes cognoſcēdos. Deones em̄ ita ſibi ꝯſpicabiles reddebātur: ut aꝑte ab ipſo ſb̓imagine quacūqꝫ viderētur. Nā interdū demō in Iouis ꝑſona plerūqꝫmercurij vl̓ aliqn̄ veneris vl̓ minerue trāſfiguratū ſe eius vultibꝫ offerebāt quos oēs noībus increpabatMercuriū maxīe patiebả infeſtumIouē brutū atqꝫ hebetē eſſe dicebat¶ Quadā etiā die diabolus in forma regl̓: purpua̓ ⁊ diademate: ⁊ auveis caligꝭ̓ indutꝰ: ſereno orē letaqꝫfacie ſibi apꝑuit. Cūqꝫ diu ābo tacūiſſēt. Agnoſce inquit martine quēcolis. Chriſtus ego ſum: deſcēfurusad terras: prius me tibi maīfeſtaro