CLXXviij.Franciſcus cōfeſſor.

timore ꝑntū reciꝑe recuſae̓t: corā ipſo eā ꝓijciēs: tāꝙͣ puluerē vilipeditqͣre a pre ligatus ⁊ captꝰ pecuniā eireſtituit ac veſtē ꝑiter reſigͣuit ⁊ ſicnūdꝰ ad dn̄m euolauit ⁊ clicio ſe īduit Aduocat inſuꝑ ſeruꝰ dei qͣn̄daꝫſimplice viꝝ quē loco pr̄is ſuſcipiēscū pr̄ eiꝰ maledicta cōgennat: ipſeſibi ecōuerſo bn̄dicat ¶ Frat̓ ec̄ eiuscarnal̓ hyemali tꝑe eū vilibꝫ pāniculis tectū orōi vacātē ⁊ tremebūdūvidēs ait cuidā. Dic frāciſco ut de ſudoe̓ ſuo vnā tibi mminutā vēdat Qd̓ ille audiēs alacrit̉ rn̄dit. Reuera egohac dn̄o meo vēdā ¶ Quadā die cūaudiret ea q̄ dn̄s diſcipul̓ ſuis ad p̄dicādū miſſis locutꝰ et ſtatī ad vniu̓ſa ẜuāda tota v̓tute ꝯfurgit. ſoluitcalciam̄tū de pedibꝫ. tunica vna viliinduit̉ ⁊ ꝓ corrigia mutauit funiculū ¶ Tꝑe niuis ꝑ filuā ābulās a latronibꝫ capit̉: ⁊ ab illis qͥs ſit reqͥſitus: p̄conē dei eē ſe aſſeruit Quē illiarripiētes in niuēꝓijciūt dicētes Ia& ruſtice p̄cō dei C ¶ Multi nobl̓esac igͦbiles: clerici ⁊ layci ſpreta ſecl̓ipōpa ei adheſerūt qͦs pr̄ ſcūs docuiteuāgelicā ꝑfectōeꝫ īplere: pauꝑtatēapphde̓: ⁊ ꝑ viā ſimplicitatꝭ incede̓¶ Scripſit p̄t̓ea euāgelicā regulā ſibi⁊ ſuis ſrībꝫ habitꝭ ⁊ hn̄dis: quā ppInocētiꝰ ꝯfirmauit Cepit extūc feruētiꝰ v̓bi dei ſemīa ſꝑgere: ⁊ cītates:⁊ caſtella ſuo feruōe̓ mia̓bili circuie̓¶ Fr̄ qͥdā eāt a foris videbả eximioſcitatꝭ ſꝫ tn̄ admodū ſingl̓arꝭ qͥ tātadiſtrictōe ſilentiū obẜuabat ut n̄ v̓bis ſꝫ ſignis ⁊ nutibꝫ ꝯfitēt̉ Cū ſcūsab oībꝫ laudaret vir dei illuc aduēniēs dixit. Sinite frēs nec mͥ in eo dyabolica fignita laūdate Moneat̉ ſeniel vel bis in ebdomāda cōfiteri. qd̓ſi nō fecerit diabolica tēptatio eſt: ⁊deceptio fraudulenta onētibꝫ illūfrībꝫ digitū ori ſuo impoſuit ⁊ caputexcutiēs ſe nullatenꝰ cōfeſſuꝝ īnuit.Nō pꝰ multos dies ad vomitū vedijt⁊ in facinoroſis actibꝫ vitā finiuitFatigatꝰ ex itine̓ ẜuꝰ dei dū aſinū eqͥ

taret ſociꝰ eiꝰ Leonardꝰ de afino fil̓efatigatꝰ: intra ſe cogitare cepit. Nōde pari ludebat ꝑntes eiꝰ ⁊ meiꝰ. Cōtinu̓o vir dei de a fino deſcēdens dixit.Nō ꝯuenit me eqͥtare ⁊ te peditē ireqꝛ nobilior me fuiſti. Stupefactꝰ frater ad pedēs eiꝰ ꝓcidit ⁊ veniā poſtulauit ¶ Trāſeūti ſibi aliqn̄ ml̓r q̄dānobil̓ ꝯcito gradu occurrit Cuiꝰ laſſitudine ⁊ int̓cluſos anhelitꝰ miſeratꝰqͥdnā reqͥreret inqͥſiuit. Et illa Ora ꝑme pat̓: qꝛ ſalubre ꝓpoſitū qd̓ ꝯcepiviro meo īpediēte nō exeqͦr ſꝫ in ẜuitio xp̄i mͥ pl̓imū adu̓ſat̉ Cui ille Vade filia qꝛ cito de eo ꝯſolatōeꝫ vecipies. ⁊ ex ꝑbe dei om̄potētis ⁊ mei ſibidenūcies nūc ē tp̄s ſalutis: ⁊ poſteaeqͥtatis. Quā denūciāte vir ſbitoīmutat ⁊ ꝯtinētiā pollice? ¶ Cuidā ruſtico in qͣdā ſolitudīe ſiti deficiēti: fōtē aq̄ ibidē ſuis orōibꝫ īpetrͣuit ¶ Cuidā frī ſibi admodū familiari ſecretūhͦ ſcō īſtigāte ſpū retulit. di. Hodieeſt aliqͥs ſeruꝰ dei ſuꝑ t̓rā ꝓpt̓ quē qͦad vixerit nō ꝑmittet dn̄s famā ſuꝑhoīes deſeuire. ſicut ꝓculdubio fuiſſenarrả Sꝫ illo ſb̓latō tota in ꝯͣriū ꝯditio ꝑmuta? Nā pꝰ eiꝰ felicē trāſitū p̄dicto frī apꝑuit. d. Ecce iā vēit famēsqua dū viuerē ego ſuꝑ t̓rā dn̄s vēivenō ꝑmiſit ¶ In feſto paſce cū frēs inheremo mēſaꝫ accuratiꝰ ſolito albiscabelleis ⁊ vi treis p̄paſſēt: ⁊ vir deihͦ ꝯſpexiſſꝫ ⁊ ꝓtinꝰ greſſū retrahēs capellū cuiuſdā pauꝑis qͥ tunc aderatcapiti ſuo īponit ⁊ baculū manugeſtas foras egredit̉: ⁊ ad hoſtiū preſtolatur. Māducātibꝫ ergo frībꝫ clamat ad hoſtiuꝫ ut amore dei ꝑeg̓nopauꝑi ⁊ infirmo elemoſinā largiāt̉.Vocatꝰ pauꝑ ingrediʳ: ⁊ in t̓ra ſolꝰvecūbēs diſcū poīt in cine̓ Qd̓ vidētesfrēs ſtupoe̓ nimio ſt̓ repleti. qͥbꝫ illeēſā vidi paratā ⁊ ornatā ⁊ pauꝑꝫhoſtiatī eūtiū vnicū n̄ eē cogͦui DPauꝑtatē ī ſe ⁊ in alijs adeo diligebat ut pauꝑtatē dn̄aꝫ ſuā ſyvoret. ſiqn̄ pauꝑiorē ſeipō vide̓t ꝓtinꝰ īuidebat ⁊ ſe ab illo vincitīebat. Nāa cū