Ambroſius ep̄s.LXXi.

LXXi.

valeb̓. elapſo aliqͦ tꝑe metuēs inimicos Macedoniꝰ: ad eccīaꝫ fugit etpatētibꝫ ianuis aditū habere nō potuit. B ¶ Fuit āt btūs abroſiꝰ tāteabſtinētie ꝙ qͦtidie niſi in ſabbato ⁊die dominico ⁊ feſtis p̄cipuis ieiunabat ¶ Tante aūt largitatis fuit. ꝙoīa que habe̓ pobea̓t: eccleſie ⁊ pauperibꝫ: nil ſibi vetines: tribuebatTāte ꝯpaſſiōīs vt cū aliqͥſ lapſū ſuūſibi cōfitebat̉: ſic amariſſime flebātꝙ illū ſimiliter flere cōpellebatTāte humilitatꝭ ⁊ laborꝭ vt librosqͦs dictabat ꝓpriā manu ſcribe̓t nificū infirmitate corporl̓ grauaret̉.Tāte aūt pietatꝭ ⁊ dulcedinis vt cūalicuius ſancti ſacerdotis vel ep̄i ſibiobitus nūciareʳ: ſic amariſſiē flebatvt vix conſolari valeret. Cum autēinterrogaret̉ Cur ſāctos viros qͥ adgloriā ꝓficiſcebant̉ ſic defleret ayebat Ne putetꝭ me flere quia receſſerūt: ſed qꝛ me ad gloriā p̄ceſſerūt etqꝛ difficile īueīt̉ qͥ tā dignꝰ eꝰ officioheat̉ C ¶ Tāte ec ꝯſtātie ⁊ fortitudinis ꝙ iꝑatorꝭ vel pͥncipū vicia n̄palpabat ſꝫ eos vocē librā ꝯſtātiſſiēarguebat Cū qͥdā vir qͦddā flagiciūp̄pettͣſſꝫ ⁊ corā eo adductꝰ fuiſſꝫ dixitabroſiꝰ Oportꝫ illū tradi ſathane īinteritū carnis ne tl̓ia deīceps audeat p̄petrae̓. que in eodē in omento cūadhuc ſermo eſſꝫ in orē eiꝰ ſpūs imnimūdꝰ diſcerpe̓ cepᵗ D ¶ Quādā vice vt auit. cū btūs ambroſiꝰ romā pgeret. ⁊ in quadā villa Tuſcie apudquenda homine nimiū locupletemhoſpitatꝰ fuiſſꝫ illū hominē ſuꝑ ſtatu ſuo ſollicite reqͥſiuit Cui ille reqͥſito reſpōdit Statꝰ meꝰ dn̄e ſp felix extitit ⁊ gloi̓oſus Ecce em̄ diuitijs infinitis abundo. ſeruos ⁊ famulos ꝙͣplures habeo. cōpioſā filioꝝ ⁊ nepotū turba poſſideo. ⁊ omnia ſꝑ ad vota habui: nec vnꝙͣ aliqͥd mihi adu̓ſum accidit vel qd̓ cōtriſtaret euenitQd̓ audiēs ambroſiꝰ vehemēter obſtupuit. ⁊ hijs qͥ ſecū erāt in cōmitatū dixit Surgite. ⁊ hinc ꝙͣ citiꝰ fugia

mus qꝛ dn̄s nō eſt in loco iſto. feſtinate nec in fugiendo morā facito nenos hic d̓iā vltio apprehendat. ⁊ inpeccatꝭ illoꝝ pariter nos inuoluat.Cū gͦ fugerēt ⁊ aliꝙͣ tulū ꝓceſſiſſentſubibo ſe terra aperuit ⁊ hominē illūcū vniuerſis que ad illū ꝑ̄tinebantita abſorbuit vt nullū inde veſtigiupemaneret. qd̓ cernēs ambroſiꝰ dixᵗEcce frēs ꝙͣ miſericordit̓ deꝰ ꝑcit cuꝫhic adu̓ſa tribuit. ⁊ ꝙͣ ſeue̓ iraſcỉcūſꝑ ꝓſꝑa hͨ elargi? In eodē aūt loco foueā qͥdā ꝓfūdiſſimā venāſiſſe d̓r. q̄vſqꝫ hodie in hꝰ teſtīoniū ꝑſeuea̓tE ¶ Cū at ābroſiꝰ radicē oīꝫ maloꝝauariciā magl̓ ac magl̓ ī oībꝰ creſce̓c̓ne̓t: ⁊ maxīe ī hijs qͥ erāt ī ptātibꝰꝯſtituti apd̓ qͦs oīa p̄cio vēdebā̉ necn̄ in hijs qͥ erat ſacris mīſterijs depūtati: vehem̄t̓ īgeniuit. et ſe de hꝰ ſcl̓ieruna liberai̓ inſtātiꝰ exoa̓uit. qd̓ cūſe obtinuiſſe gaude̓t: reuelauit frībꝰꝙ vſqꝫ ad reſurrectionē dnicā cū eiseſſꝫ ¶ An̄ vero paucos dies ꝙͣ lectulo detīeret̉. lxiiijᵐ. pſalmū cū notai̓odictae̓t: ſubitō ipō vidēte notario inmodū ſcuti breuis ignis caput eiuscooꝑuit atqꝫ paulatī ꝑ os eiꝰ tāꝙͣ indomū hītator intrauit Tūc facies eiꝰtāꝙͣ nix effecta eſt. ſꝫ poſtmodū adſuā ſpēꝫ veu̓ſa ē. Igit̉ ip̄a die ſc̓bedi⁊ dictandi finē fecit: nͨ ipſū pſalmūexplere potuit. ¶ Pꝰ g̓ paucos diesinfirmitate corporꝭlaborāe̓ cepᵗ Tūcconiēs italie cū mediolam eſſꝫ nobiles cōuocauit: dices ꝙ tāto viro vecedēte ꝑiculū eēt: ne italie īteritꝰ immine̓t. Rogauitqꝫ vt ad viꝝ dei accederent rogātes vt ſibi adhuc ſpāciūviuēdi a dn̄o impetraret Qd̓ ille vtab illis audiuit reſpōdit. Nō ita inter vos vixi vt me viuere pudeat. necmori timeo cū bonū dn̄m habramꝰ.¶ Eo tꝑe qͣtuor eiꝰ diaconi inuicē cōuenerūt tractātes int̓ ſe qͥs pꝰ eiusobitū bonꝰ eſſet ep̄s. Cū gͦ a loco inqͥ vir dei iacebat longe eſſēt: et Simplicianū ita filēt̓ noīaſſēt vt vix īuicē ſe audirēt Ille ab eis lōge poſitꝰ