LXX.Maria egiptiaca.

extenſis manibus oraret: vidit eaiqͣſi vniꝰ cubiti meſuā̓ eleuari a terraTūc ſenex dubitae̓ cepit ne forte ſpiritus eſſꝫ malignꝰ et fingēdo orōemface̓t. Cui illa. Satiſfaciat tibi deꝰ qͦme peccatrioē mulierē īmūdū ſpūmeſtimaſti Tūc zoznnas illā ꝑ dn̄ꝫ cōiu rauit vt ꝯdicōeꝫ ſuā eīdēret narrave Cui illa Igͦſce mͥ pr̄: qꝛ ſi ſtatū ineūnarrauero volut a ẜpēte territꝰ fugiens: ⁊ aures tue a ẜmonibꝫ meis cōtamīabū̉ ⁊ aer ſordibꝫ pollue? Cūqꝫille vehemēter inſtae̓t: dixit. Ego inegipto nata. xij. etatꝭmee āno alexandriā veni Ibiqꝫ. xvij. ānis me ph̓li &e libidini ſubieci ⁊ nulli vllatenꝰme negaui. Cū āt hoīes regioīs illiꝰꝓ orādā ſcā cruce Iheroſolimā aſcenderēt: rogaui nautas vt me ſecuꝫ dimitterēt ꝓficiſci. Cū v̓o me de nauloveqͥreret dixi. n̄ ho frēs aliqd̓ naulūſꝫ ꝓ uaulo habeatꝭ corpꝰ meū. Sicqꝫme ſuſceperūt a corpꝰ meū nauli grāhūe r̄t. Cū at Iheroſolimā ꝑueniſſē⁊ ꝓ adorādā cruce vſqꝫ ad fores ecc̄iecū alijs deueniſſē: ſb̓ito ⁊ inuiſibilit̉repulſā patior nec intus ītrae̓ ꝑmittor Iteꝝ at atqꝫ itoꝝ ꝑueni vſqꝫ adlime ianue ⁊ ſubitō īiuriā patiebarrepulſe: cū tn̄ oēs ad eū libeꝝ hr̄entaditū nec aliqd̓ īuenirēt īpedimētūRediēs igit̉ ad me ⁊ cogitās ꝙ hͦ mͥob ſceleꝝ meoꝝ īmaītatē accide̓t: pectus meū cepi manibꝫ tūde̓: lac̓masamariſſiās fūde̓: a cordis intīo gͣuit̉ſuſpirae̓: veſpiciēſqꝫ vidi ibidē imaginē btē v̓gīs Tūc illā lac̓ mabil̓r exorare cepi vt pctōꝝ meoꝝ veniā impetraret. ⁊ ad adorandā crucē ſcām meintrare p̄mitte̓t ꝓmittens me ſeculoabrenūciaturā ⁊ decetero caſte manſurā. Cūqꝫ hͦ oraſſē ⁊ in noīe v̓ginisfiduciā recepiſſē: foreſ iteꝝ ecc̄ie adij⁊ ſine aliqͦ īpedimēto ecc̄iaꝫ intrauiCū aūt ſcām crucē deuotiſſiē ado a̓ſſēqͥdā mͥ tres nūmos tribuit de quibꝰtres panes emi udiuiqꝫ vocē dicentem mͥ Si iordanē tranſierꝭ ſalua erꝭIordanē igit̉ trāſiui ⁊ in hͦ deſertuꝫ

veni vbi. xlvij. ānis nullū penitꝰ hominē vides māſi Illi āt tres panesqͦs mecū detuli inſtar lapidis ꝑ tꝑaduruerūt ⁊. xlvij. ānis mihi ex hijscomedēdo ſuffecerūt Veſtimēta autēmeā iādūdū putrefacta ſūt Decēſeptē ānis in hͦ deẜto a tēptatōnibꝫ carnalibꝫ moleſtata fui: ſꝫ nūc ꝑ dei graciā oēs viā Ecce oīa oꝑa meā narraui tibi ⁊ rogo vt ꝓ me ad dn̄m p̄cesfūdas. Tūc ſenex in terrā ꝓſtratusin famula ſua dn̄m bn̄dixit. Cui illaObſecro te vt ī die dn̄ice cene ad iordanē vedeas ⁊ corpus dnni tecū feras.Ego āt ibidē tibi occurrā ⁊ de manutua corpꝰ ſacrū ſuſcipiā Nā a die qͣ h̓veni cōionē nō accepi. Rediēs igỉ ſenex ad moſteriū: euoluto āno dū dies dnnicē cene appropīqͣret tulit corpus dn̄icū ⁊ vſqꝫ ad ripā iordanis veniēs ex alia ꝑte ripe mulierē ſtantēꝓſpexit. q̄ ſuꝑ aqͥs fcō crucꝭ̓ ſigͣculoeūdo ad eū venit. Ꝙ ex hͦ ſtupefactꝰad pedes eiꝰ huml̓r ſe ꝓſtrauit Cuiilla. Vide ne fecerl: cū ſacͣmēta dniīcaapud te habeas ⁊ ſacerdotij digͥtaterefulgeas. Sed obſecro vt ſequēti annō ad me pater redire dignerꝭ Tūcilla ſuſcepto dominico corpoe̓ ⁊ factoſigno crudꝭ ſuꝑ iordanis aquas iuit⁊ hevemi ſolitudinē petijt. ſenex ꝟoad ſuū moͣſteriū rediēs: ſequenti annō ad locū in quo pͥus cū illa locutꝰfuerat venit ⁊ cā ibidē expiraſſe repperit qui lacrimari cepit ⁊ eā tāgerenō p̄ſumpſit Dixit intra ſe. Ego qͥdēcorpuſculū ſancte ſepelire volebam.ſed timeo ne hoc ſibi diſpliceat. Heceo cogitāte vidᵗ iuxta caput ſuū litteras in terra ſcriptas ita cōtinētesSepeli zozima marie corpuſculū. velde terre puluerē ſuuꝫ ⁊ ora ꝓ me addeū: ad. cꝰ p̄ceptū ſcd̓a die april̓ reliqͥhͦ ſeculū Tūc ſenex ꝓ certo cogͦuit ꝙmox vt dn̄i ſacrū corpꝰ accepit ⁊ addeẜtū redijt vitā finiuit Illd̓qꝫ deſertū qd̓ zōyimas ꝑ trigīta dieꝝ ſpaciavix ambulauit illa in vna hora ꝑcurxit ⁊ ad deū migͣuit Cūqꝫ ſenex terrā