LXv.Hyſtoria de pylato.

Tum volens innoxius eſſe ab occiſion filij. tuꝫ a tributo romanorū cūpiēs liberari Tūc tꝑis ea̓t romē filiꝰregis frācoꝝ queꝫ ſil̓r vex romā mi ſerat ꝓ tributꝭ Huic aſſociatꝰ pylatꝰcū ſe ab eo moibꝫ ⁊ induſtria p̄cellivide̓t: eū inuidie ſtimul̓ agitatꝰ occidit. Sꝫ cū vomani qͥd de eo faciēdūeēt inqͥrerēt. dixer̄t Hic ſi ſuꝑuixei̓tqͥ frēm necauit. obſidē iugulauit: vervublice pl̓imū vtilis erit ⁊ colla ferociū hoſtiū ferox ipē domabit. Dixerūt gͦ: cū veꝰ mortꝭ habeat̉ in pōthosinſula gētibꝫ ill̓ q̄ nu̓llū patiūʳ iudice iudex p̄ficiat̉. ſi forte eiꝰ neqͥtia ipſoꝝ cōtumiacia edome? Sinat: qd̓ meruit patiả iſſus gͦ ad gētē ferocē⁊ ſuoꝝ iudicū perēptrice nō inſciusad qͥd miſſus ſit ⁊ ꝙͣ pēdula vite ſueſiā tacite rē ꝯſideras vitā ẜua ve voluit ⁊ gentē neꝙͣ neꝙͣ ip̄e minis ⁊ ꝓmiſſis ſupplicio ⁊ p̄cio penitꝰ ſubigauit Quia ergo taꝫ dire gentis victor extitit: a ponthos inſula pontiˢpylatus nomē accepit Herodes autem hominis illiꝰ induſtria ut audiuit eꝰ verſucijs ꝯgaudēs. ipē verſut?eū ad ſe muneribꝫ ⁊ īteriuncijs inuitauit ⁊ ſuꝑ iudeā ⁊ ihrl̓m ptāteꝫ ⁊vicē ſuā tradidit Qui cū pecuniā īnumerabilē ꝯgregaſſet neſciente herodē romā adijt ⁊ infinitā pecuniā tiberio iꝑ̄atori obtulit ⁊ ab eo ſibi dari quod ab herode tenebat mun eibimpetrauit Hmōi cā facti ſūt mimici pylatꝰ et herodes quo aduſqꝫ tꝑepaſſiōis dn̄i pilatꝰ eū recōciliaūᵗ. eoꝙ dn̄m ad eū miſit. Aha cā imimicicie aſſignat̉ in hyſto. ſcolaſt. Quidaꝫ em̄ filium dei ſe faciens multosde galileis ſeduxerat. qͦs cum in garriſin duxiſſꝫ: vbi dixerat ſe aſcenſuꝝin celū: ſuꝑueniēs pylatꝰ ip̄m cū oībus occidit timens ne ſimliter iudeos ſeduceret. Ob hoc facti ſūt mimici. qꝛ herodes p̄fidebat galileis etvtraqꝫ cauſa potuit eſſe vera Cū aūtpylatus dn̄ꝫ iudeis crucifigendū tradidiſſet. timēs tamen offenſā tiberij

ceſaris eo ꝙ cōdemnaſſet ſāguinē īnocētē quēdā ſibi familiare ꝓ ſui excuſatōe ad ceſarem deſtinauit. Interea cū tiberiꝰ morbo lepre tenereturnūciả eidē ꝙ iheroſolimis medicuseēt qͥ oēs in orbos ſolo verbo curaretneſciēs ꝙ eū iudei ⁊ pylatus occidiſſēt. Dixit itaqꝫ tiberius albano ſibipͥuato qͥ alio noīe voluſianꝰ vobat̉Vade citiꝰ trās ꝑtes marinas. dicqꝫpylato ut hunc medicū mͥ mittat qͥme pͥſtine veſtituat ſanitati. Cū aūtille ad pylatū veniſſꝫ ⁊ mādatū īpra̓toris eidē expoſuiſſꝫ t̓ritꝰ pilatꝰ. xiiijdierū inducias poſtulauit Infra qd̓ſpaciū dum voluſianus quādā matronā q̄ fuit faīliarꝭ ih̓u­ noīe veronicā vbi nā ih̓ꝫ īuenie̓ poſſꝫ int̓rogaſſait. Heu dn̄s meꝰ et deus meus eratquē pilatꝰ ꝑ īuidiā traditū ꝯdēnauˢ⁊ crucifigi p̄cepit. Tūc illenimis dolēs ait. Vehenter doleo. qꝛ qd̓ iuſſerat mͥ dn̄s meꝰ exple̓ n̄ valeo. Cui veronica: dn̄s meꝰ cū p̄dicādo circuirꝫ⁊ ego eiꝰ pn̄tia inuitus carerē: voluiipſiꝰ mͥ depingi imaginē: ut dū eiuspͥuarer pn̄tia mͥ ſaltē p̄ſtae̓t ſolaciūimiaginis ſue figura. Cūqꝫ lintheuꝫpictori deferre pingēdū dn̄s mͥ obuiauit ⁊ qͦ tēderem reqͥſiuit. Cui cū viecām aꝑuiſſē: a me petijt pānū ⁊ ip̄ꝫmͥ venea̓bili ſuā facie reddidit inſignitū Imagīs gͦ hꝰ aſpc̄m ſi dn̄s tuꝰdeuote intuebit̉ cōtinu̓o ſanitatꝭ bn̄ficio potie? Cui ille Eſt ne hmōi imago auro vl̓ argēto ꝯꝑabil̓?. Cui illanō. ſꝫ pio affectu deuotōis Tecū igit̉ꝓficiſcar ⁊ videndā ceſai̓ imagine deferā ⁊ veuertar Erat āt ⁊ ipē albanꝰcuruus nec eigere ſe valebat. qͥ moxut imagineꝫ vidit: ꝓtinꝰ ſe erexit etꝑfecte ſanitatꝭ bn̄ficiū vecepit Venitg̓voluſianus cū veronica romā. dixitqꝫ tiberio imꝑatori Iheſū a tediudefidea̓tū pylatꝰ et iudei iniuſte morti tradidert. ⁊ ꝑ inuidia crudꝭpatibulo affixerūt Venit gͦ mecū matronaip̄iꝰ ih̓ū imaginē deferēs. quā ſi deuote ꝓſpexerꝭmox ſaītatꝭ tue bn̄ficiū