Iohānes elemoſinarius.XXXVVI.

vnam abba ⁊ muta habitū vt nonſcandaliſes alios. Ille aūt fingēs ſeiratū dicebat Vere n̄ audiā vos Itēa me Qui vult ſcandaliſari: ſcandaliſet̉. ⁊ det de frōte in parietē Nūqͥdiudices cōſtituti eſtis ſuꝑ me a deoᵉItē ⁊ de vob̓ curā habēte vos. ꝓ menō veddetꝭ rōnē Hec aūt cū clamoredicebat. Cūqꝫ ad beatū iohannē q̄rimonie deferrent deꝰ cor eiꝰ indurauit̓ne hijs fidē adhibe̓t. dep̄cabat̉ aūtdeū vt pꝰ mortē ſuā opꝰ ſuū alicui veuelae̓t vt nō imputaret̉ in pctm̄ ipẜqͥ in eū ſcandaliſabant̉ Rultas igrde p̄dictis mulieribꝫ ad ꝯuerſionē ꝑduxit. ⁊ in moͣſterio plurimas collocauit Quodā mane dū ab vna illaꝝegrederet̉ obuiauit ei qͥdā ingrediēsad fornicandū cū ea. Danſqꝫ ei alapā dixit. Vſque qͦ peſſime nō emendas te ab hijs tuis imimūdicijs? Etille Crede mͥ accipiēs a me alapā talēvt totā alexādria cōgreget̉. Et eccepoſtmodū diabolus in ſpecie mauriſibi alapā dedit dicēs Hec eſt alapaquā mittit tibi abbas. vital̓. Et ſtatim a deonio vexat̉. ita ꝙ oēs ad voces eius currebant. Sꝫ tn̄ penitēs ꝑeius orōnē liberatꝰ eſt. Vir autē deimorti appropinquas hanc ſcpͥturāveliqͥt. Nolite an̄ tp̄s iudicae̓. Aulieribꝫ aūt ꝯfitentibꝫ q̄ faciebat: oēsglorificabāt deū veꝝ. et p̄cipue ſcūsIohamiēs dicēs Vtinā alapā quāille accepᵗ accepiſſē ⁊ ego I ¶ Quidam pauꝑ in habitu peregrin ad iohanē venit ⁊ ab eo elemoſinā poſtulauit. At ille vocato diſpenſatōe̓dixit ei. Da eī ſex nūmiſmata. Queille accipiens ⁊ abiens habitū mutauit. ⁊ iterū ad patriarchā rediēsab eo elemoſinā poſtulauit Ille aūtdiſpenſatore vocato dixit. Da ei ſeꝫaureos. Quos cū ſibi dediſſet. ⁊ illeabijſſet: Dixit ei diſpenſator. P orationes tuas pater iſte iterum hodiemutato habitu bis accepit. Sanctꝰaūt iohannes qͣſi hoc ſe neſcive diſſimilauit. Iterū ille tercio habitum

mutans ad beatū iohannē venit etelemoſinā poſtulauit Tūc diſpenſator beatū iohannē tetigᵗ innuens ꝙille eſſꝫ. Cui btūs Ioh̓es rn̄t Vade ⁊da ei duodecim nūmiſmata ne forteſit dn̄s meꝰ Ih̓s xp̄s qui me temptare velit vtꝝ plus potei̓t h̓ accipereꝙͣ ego dare ¶ Quādā vice cū patritius quandā pecuniā eccleſie in mercationibus ponere vellet ⁊ patriarchanullabenꝰ conſentiret: ſed pauperibꝰeam diſpenſare vellet: ambo plurimū cōtendentes irati ab inuicem receſſerūt Adueniente hora vndecimamandat patriarcha per archipreſbiterū patricio dicēs. Domine ſol adoccaſuꝫ eſt. qd̓ ille audiēs lacrimisinfuſus ad eu veīt a veniā poſtulauit¶ Cū qͥdā vir ſuus nepos a quodaꝫtabernario grauē iniuriaꝫ audiuiſſꝫet hoc patriarche cōquerēs lamentabiliter nullatenꝰ cōſolari poſſet: patriarcha reſpōdit Et quō auſus eſtaliquis tibi contradicere ⁊ os ſuū ꝯͣte aperire. Crede fili mee ꝑuitati. qͦniā faciā in eo talē rem: ut tota alexandria miretur. Qd̓ ille audiens cōſolationē recepit: putans ꝙ eū facevet grauiter verberari. Vides iohannes ꝙ cōſolationē recepiſſet: pectuseius oſculatus eſt dicēs. Fili ſi verenepos humilitatis mee exiſtis: pvepara teipſū flagellari ⁊ cōuitia patiab omnibꝫ Vera em̄ cognitio nō excarne ⁊ ſāguine: ſed ex v̓tute mentꝭagnoſcit̉ Confeſtim igit̉ ꝓ homineillo miſit ⁊ ab omni peſione ⁊ tributo liberū eū fecit. Et omnes audientes mirati ſūt: ⁊ intellexerūt hoc eēquod dixerat. faciā in eū talem venivt tota alexādria miret̉. R ¶ Audiens patriarcha ꝯſuetudinē eſſe ꝙmox vt imꝑator coronatꝰ ē ꝯfeſtimmonumētorū edificatores ſumūt qͣtuor vel quinqꝫ minutias marmoꝝpuſillas diuerſi coloris ⁊ ingredientes ad imꝑatorē dicūt De qͣli marmore vel metallo iubet imperiū tuūſibi fieri monumentū? Imitans hoc

e. iiij.