XX.Anthomus cōfeſſor.

Nō ꝯfidas ī tua iuſticia: vōtrꝭ ⁊ lingue ſit tibi cōtinētia. ⁊ ne peniteasde re tnͣfacta. Dixitqꝫ athomꝰ. Sic̄ prſces ſi in ficcō tardauerint moriunt̉Ita monachi extra cellā tardātes:aut cū viris ſcl̓aribꝫ īmorātes a qͥetis ꝓpoſito veſoluūt̉ Iteꝝ dixit āthoniꝰ Qui ſedet in ſolitudīe ⁊ qͥeſcit: atribꝫ bellis eripit̉ .ſ. a bello audituslocutōis ⁊ viſus ⁊ ꝯtr̄ vnū tm̄ modopugna hēbit .ſ. cordis ¶ Quidā frēscū qͦdā ſene ad btūꝫ anthoniū viſitandū vener̄t. Dixitqꝫ athomiꝰ fratribꝰ Bonū cōmitē habuiſtꝭ ſenē hūcSennde ſeni dixit Bonos frēs īuēiſtitecū abbas Cui ille. Bonos qͥdeꝫ inueni? ſed hītatio eoꝝ nō hꝫ ianuaꝫ.Quicūqꝫ eī vult intrat ī ſtabulū etſoluit aſinū. Hec autē dicebat qm̄oīa que erāt in corde eoꝝ: ſtatī erat īore: duplice portaꝫ nō cōſiderātes q̄ori ꝓponit̉: detes .ſ. ⁊ labia: qͥbꝰ ſinguloꝝ hoīm merito cōceptus reſtrīgēdi ſūt ne ſine matua̓ pͥmeditatōeexpͥmat̉ Dixit itaqꝫ āthomꝰ Scire cōuenit. qꝛ tres ſūt motus corporalesVnꝰ qͥdē natue̓. aliꝰ ex ciboꝝ plenitudie. terciꝰ ex demone ¶ Frat̓ qͥdaꝫ venūciauerat ſcl̓o ſꝫ nō plene. qꝛ q̄dāſibi adhuc vemanebāt Cui āthoniꝰVade ⁊ eme carnes. qͦ vadens emitcarnes ⁊ portās carneſꝫdū vē̄iret canes lacerabat eū Cui anthomꝰ Quirenūciāt ſeculo ⁊ volūt hr̄e pecuniasita īpugnati a demonibꝫ diſcerpūt̉D ¶ Anthomꝰ dū ī he̓mo tedio affficeret̉ dixit Dn̄e volo ſaluꝰ fieri ⁊ nōꝑmittūt me cogitatōes mee. Et ſurges exiuit foras ⁊ vidit qn̄daꝫ ſedētē atqꝫ oꝑantē deinde ſurgētē ⁊ orantē. Erat aūt angelꝰ dn̄i ⁊ dixit ei Sicfaca ſaluꝰ eris ¶ Cū qͣdā vice frēs deſtatu aīarū ab anthonio q̄ſiſſent: ſeq̄nti nocte vox vocauit eū dicēs Surge exi ⁊ vide. Et ecce vidit qͣndam lōgū ⁊ terribilē: caput vſqꝫ ad nubestollētē. Qui qͦſdam pēnatos ad celū volare cupiētes extēſis maībꝫ ꝓhibebat ⁊ alios libere ꝑuolāteſ retine̓

nō poterat. ⁊ maximū gaudiū mixtū cū dolore ninio audiebat. Et intellexit illū animaꝝ eē ꝯſcenſū: ⁊ diabolū ꝓhibētē: qͥ qͥſdam obnoxiosretineret ⁊ de ſcōrū volatu qͦs retine̓nō poterat ſic doleret ¶ Aliqn̄dū cūfratribꝫ oꝑaret̉. ſuſpiciēs in celū: cūtriſtem viſionē vidiſſet ꝓuolutꝰ an̄deū rogauit ut futurū ſcelus auerbevet. Fratribꝫ vero ſuꝑ hoc eū interrogātibꝫ cū ſacrimis ⁊ ſingultibꝫ dixitꝙ inauditū ſcelus ſeculis imimine̓tVidi inqͥt altae̓ dei a multitudīe eqͦrū circundatū. qui calcibꝰ oīa diſcerpebant. magno em̄ turbine fides catholica ſubuertet̉. ⁊ homines iumētis ſimiles: xpriſti ſacramēta diripient. Factaqꝫ eſt vox domini dicensAbhominabunt̉ altare meuꝫ. Poſtduos annos erupentibus arrianiseccleſie vnitateꝫ abſciderunt: baptiſteriū ⁊ eccleſias polluerūt. ⁊ ſuperaltaria xpriſtianos inſtar ouiū mactauerunt ¶ Dum qͥdam egiptiusarrianus nomine balachius: cumita eccleſiam infeſtaret ut virgineset monachos nūdatos publice verberae̓t. ſic ei ſcpͥſit anthomius Videoiram dei ſuꝑ te venientē Iam deſineꝑſeqͥ xp̄ianos ne ira dei te occupet q̄ꝓximū tibi minat̉ interitū Infelixepl̓aꝫ legit ⁊ riſit. in eā expuens adterram ꝓiecit. ac portatores verberibus multis afficiens: anthomio tl̓iaremādauit. Qm̄ tanta eſt tibi curade monachis: ad te qͦqꝫ p̄ueniet nōſtri diſciplina rigoris Poſt qnͥꝫ ātdies eqᵐ ſuū māſuetiſſiᵐ īfidēs morſu ipſiꝰ eqͥ ad t̓rā ꝓijcit̉ coroſiſqꝫ aclaceratꝭ cruribꝫ ītra triduū expiāuit¶ Cū qͥdā frēs v̓bū ſalutꝭ ab athomo qͣſiſſēt. ille ait. Audiſtis dn̄ꝫ dicetē. Si qͥs te ꝑcuſſei̓t ī vna maxillap̄bꝰ ei ⁊ alterā Et dic̄t ei Hoc īpleren̄ poſſumꝰ Et ille Saltē de vnā patiēter ferte. Et illi Etiā nec hͦ poſſemꝰQuibꝫ āthomꝰ Saltē ne velitꝭ ꝑcute̓magis ꝙͣ ꝑcuti Et illi Nec ec̄ poſſēꝰTc̄ atho. dixᵗ diſcipl̓o ſuo. Succos