Pſalmus

⁊cͣ. Sunt ⁊ alij qui confidūt in diuitijs ⁊ hi cīto corruūt dequibus dr̄ Prouer. xj. Qui cōfidit in diuitijs corruet. alicōfidūt in parentibꝰ ⁊ hi maledicti ſunt. Ieremi. xvij. maledictus qui ꝯfidit in hoīe ⁊ ponit carnē brachiū ſuuꝫ aliꝯfidūt in pͥncipibꝰ ſuis ⁊ his nō ē ſalus qd̓ on̄dit psͣ. dicēsNolite cōfidere in pͥncipibꝰ ī filijs hoīm in quibꝰ nō eſt ſalus. Alij in ꝓmiſſionibꝰ hoīm ⁊ hi frequēter fallunt̉. de qbus Iere. vij. Nolite ꝯfidere in verbis mēdacij dicentestemplū dn̄i: templū domini templū domini eſt.¶ Montes in circuitu eius: et dominus incircuitu ppl̓i ſui ex hoc nūc et vſqꝫ in ſeculi¶ Motes ⁊cͣ.) h̓ deſcribit qualis ē illa irl̓em cuiꝰ habatores moueri nō poſſunt ⁊ hoc ideo ē: qꝛ (montes) .i. angelꝓph̓e: apl̓i: martyres cōfeſſores: ⁊ ceteri ſancti (ſunt in cicuitu eius) quaſi murus defenſionis. ſancti em̄ eccleſiatmuniūt ⁊ defendunt doctrinis exemplis miraculis: or̄orbus: de his mōtibus dr̄ ſupra fundamēta eiꝰ in montibiſanctis. ⁊ iterū. leuaui oculos meos in mōtes. Et dicūtrſancti mōtes. Primo qꝛ ſunt immobiles vn̄ ſupra. Iuſtitua ſicut montes dei. Secūdo qꝛ pͥmo recipiūt radios ſolis ⁊ inde deſcēdit ad valles vn̄ ſupra ſuſcipiant montespacē populo. Tercio ꝓpter eminentiā vite ⁊ ſciētie. Eſa. xlſuꝑ montē excelſum aſcende tu qui euāgelizas ſyon. Iſunt montes virtutes. Gen̄. xxij. dixit dn̄s abrae tolle fituū vnigenitū quē diligis yſaac ⁊ offeres illū mihi in holocauſtū ſuꝑ vnū montiū quē monſtrauero tibi abraam eſtvir iuſtus filius eius bonū opus qd̓ offerri debet dominonō alij ⁊ hoc ſuꝑ vnū montiū .i. ſuꝑ vnā virtutū .ſ. humilitatē qͥ mons recte dicit̉ moria .i. viſio qꝛ hūilitas facit deividere ⁊ videri a deo. Iuxta illud. Luce. j. reſpexit humilitātē ancille ſue. Itē ſunt mōtes duo teſtamēta de qͥbꝰ tō.inter mediū montiū ꝑtranſibūt aque ⁊ Zacharie. v. Eccequatuor quadrige egrediētes de medio duoꝝ montiummontes: montes erei ⁊ de iſtis montibus p̄t intelligi (mtes) virtutū ⁊ teſtamentoꝝ (in circuitu eius) i. Eccl̓ieſi muri muniētes ⁊ ꝓtegentes ⁊ decorātes eam ſunt ⁊ amontes .ſ. demones de quibus dr̄ in pōͣ. trāſferent̉ mōtein cor maris. Itē ſuꝑbi homines dicunt̉ mōtes. Eſa. xliivtinā diſrūperes celos ⁊ deſcēderes a facie tua mōtes difluerēt. Ite diuites dicunt̉ montes. ij. Reg. j. Mōtes gelboe nec ros nec pluuia veniāt ſu. vos. Gelboe em̄ interp̄tat̉ aceruus harenaꝝ vel pluuiaꝝ ⁊ hij oēs in circuitu ieriſalem ſunt impugnātes vndiqꝫ eā iniqͥ em̄ in circuitu anbulāt. ſꝫ qꝛ omnis defenſio ē a deo ſubiungit̉ (⁊ dn̄s in circuitu populi ſui) quaſi murus ex om̄i parte ꝓtegens Eſie. xxvj. vrbs fortitudinis noſtre ſyon ſaluator ponet̉ ī emurus ⁊ antemurale. Zacha. ij. ego ero ei ait dn̄s muruin eius exercitu ⁊ ne putaret aliqͥs ꝙ nō ſemꝑ ſed ad tenpus ꝓtegit dominus populū ſuum ideo addit (ex hͦ nun⁊ vſqꝫ in ſeculū) .i. ſemꝑ ⁊ cōtinue. Math̓. vl. ecce ego vbiſcū ſum omnibus die. vſqꝫ ad cōſumma ſecū. ⁊ ideo niqͣꝫ cōmoꝝ ebunt̉.¶ Quia non relinquet dominus virgā pecatorū ſuper ſortem iuſtorū vt non extēdātiuſti ad iniquitatem manus ſuas.¶ Quia nō relinquet) diu lꝫ ad tēpus aliqn̄ relinquat (dominus virgā pctōꝝ) ſeu tyrannidē. ſic em̄ dr̄ virga. Eſave afſur virga furoris mei baculꝰ ip̄e ē (ſuꝑ ſortē iuſtorū).i. ſuꝑ iuſtos ſorte electos vt ſint hereditas dn̄i vn̄ Ephej. in quo ⁊ nos ſorte vocati ſumus .i. ſola gr̄a diuina. Danielis. xij. Nobis in ſorte tua in fine dieꝝ. Eccl̓i. xiiij. Indiuiſionē ſortis da ⁊ accipe ⁊ iuſtifica animā tuā ⁊ quarenō relinquet̉ (vt nō extendāt iuſti ad iniquitatē manꝰ ſuas) .i. vt patiēter ⁊ humiliter ⁊ pacifice ſuſtineāt tribulationes intelligētes ea eē ad tempus: forte em̄ ſi crederēt iuſti tribulationes eſſe ꝑpetuas deſererēt iuſticiam murmurando ꝑ impatientiā vel ſeip̄os vindicādo ꝑ ſuperbiam:ſꝫ ideo nō deficiunt quia ſciūt ꝙ parum durabunt iſte tribulationes: ⁊ merces ꝓ illis erit eterna. ⁊ ideo dn̄s ꝑmittit eos tribulari ad tempus vt maiorē mereant̉ gloriam.Eſaie. liiij. Ad punctū in modico dereliqui te ⁊ in miſerationibus malignis cōgregabo te. ij. Coꝝ. iiij. Id qd̓ in pre

ſenti eſt momentaneum ⁊ leue tribulationis veſtre ſupramodū in ſublimitate eternū glorie pondus oꝑabit̉ in vobis. Hebreo. xij. Om̄is diſciplina in p̄ſenti quidem videt̉nō eſſe gaudij ſꝫ meroris. poſtea aūt fructū pacatiſſimumexercitatis ꝑ eaꝫ reddet iuſticie. Itē ſic (nō relinquet dn̄svirgā peccatoꝝ ſuꝑ ſortem iuſtoꝝ) .i. nō ꝑmittit hereditatē iuſtoꝝ occupari a malis: licet tꝑalia eoꝝ aliqn̄ ꝑmittatdiripi ⁊ auferri ad ꝓbationē eoꝝ. vt patꝫ in Iob. ix. Terra data ē in manus impij: ⁊ quare hoc facit dn̄s (vt nō extendāt iuſti) ꝑ ſuperbia aut auariciā) ad iniquitatem manus ſuas) aliena .ſ. ꝯcupiſcēdo aut ꝑ potentia pauꝑes oppͥmendo ſicut alij diuites faciūt vt dicit̉ Iaco. ij. Nonnediuites ꝑ potentiā oppͥmunt vos ⁊ ip̄i trahūt vos ad iudiciū aut ideo non ꝑmittit occupari a malis hereditatē iuſtoꝝ vt ip̄i hoc ſcientes (nō extendāt) ꝑ impacientiaꝫ (adiniquitatē ma. ſu.) q. d. vt bene ſuſtineat. Hebreo. x. Rapinā bonoꝝ veſtroꝝ cū gaudio ſuſcepiſtis cognoſcētes voshabere meliorem ⁊ manentem ſubſtātiam nolite itaqꝫ amittere confidentiam veſtram que magnam habet remunerationem.¶ Benefac domine. bonis ⁊ rectis corde.¶ Secūda ꝑs vbi p̄catur bonis futurā ꝓſperitatem ⁊ malis futurā vindicta p̄dicit. ⁊ pͥmo p̄catur bonis bonum futurū. dicit ergo (bn̄ſac dn̄e) .i. bona da dn̄e tꝑalia ad ſuſtētationē ſpiritualia ad iuſtificatioē celeſtia ad remunerationē (bonis ⁊ rectis corde) bonos dicit illos qͥ bona faciūtrectos corde illos qui in ſuis oꝑibus rectā intentioneꝫ cuſtodiunt. ij. Machabe .j. benefaciat vobis dominus ⁊ meminerint teſtamēta ſui qd̓ ad abraam yſaac ⁊ iacob locutus eſt.¶ Declinantes autem in obligationes: adducet dominus cum operantibus iniquitatem pax ſuper iſrael.¶ Declinātes aūt) a recta via qua boni ⁊ recti incedūt (inobligationes) culpe ⁊ pene (adducet dn̄s) vel ꝯmittendovel faciēdo (cū operantibus iniquitatē) q. d. illos qͥ declinant a recto puniet dominus ſicut illos qui operant̉ malum. vtrunqꝫ enim malum eſt ⁊ pena dignum ſcilicꝫ omiſſio boni et tranſgreſſio mali. Ieremie. vj. Omnes iſti pͥncipes declinantes ambulantes fraudulenter es ferrū vniuerſi corrupti ſunt. Eſaie. xxxj. Cōſurget dominus contradomū peſſimorum ⁊ contra auxilium operantiū iniquitatem hec venient malis: ſed quid bonis erit concludit vnoverbo (pax ſuper iſrael) .i. ſuper bonis nunc vide videntibus deum ⁊ tandem ſpecie viſuris ſuper hijs erit pax. ideſt xp̄s qui eſt pex noſtra qui fecit vtraqꝫ vnuꝫ. Epheſe. ij.qui pacem eternitatis dabit ſuꝑ pacem pctōris. Eſa. xxvjDn̄e dabis pacem nobis. Ioh̓. xiiij. Pacem relinquo vobis pacem meam do vobis. Eſaie. xxxij. Sedebit populꝰmeus in pulcri. pacis ibi erit pulcra pax qꝛ ex nulla parteerit turbatio. anima em̄ habebit pace infra qꝛ caro om̄inoobediet ſpiritui. vnde Auguſti. de ciuit̓. dei vbi voluerintſpiritus ſtatim erit ⁊ corpus. Item paceꝫ ſupra qꝛ animaom̄ino erit deo obediēs. Itē pacē intra qꝛ rō et voluntasom̄ino cōcordabunt. Item pacem extra qꝛ nulla creatura nocebit ei ⁊ nihil ꝯcupiſcet qd̓ nō habeat: ⁊ ita pax eritvndiqꝫ ꝙ pulcritudo pacis ⁊ abunduntia: vn̄ ſupra. Fiatpax ī ꝟtu. tua. Et abū. in tur. t. Eſa. lxvj. declinabo ſuꝑ eā.ſcꝫ irl̓em quaſi flumen pacis.CXXV yPſalmus.N cōuertendo dominus captiuitatem ſyon facti ſumꝰ ſicut conſolati.¶ In p̄cedenti ps. egit ꝓpheta de confidentia viri iuſti quipropter firmitatem monti ſyon comparatur In hͦ autempſalmo agit de conſolatione reuertentis a ſpirituali captꝭuitate: vnde ſicut ſextus gradus eſt cōfidentia de auxiliodei. ita ſeptimꝰ ē ꝯſolatio d̓ reuerſiōe ſpūali. Titulꝰ (cāticū graduū) .i. leticia hīta d̓ reuerſiōe captiuitatꝭ ſupple cōtinet̉ h̓. Intētio monet ad gaudiū ꝓ ſpūali liberatōe. modꝰ biꝑtitꝰ ē psͣ. Prīo magnitudo facti ex magnitudīe gaudij oſtendit̉. Scd̓o orat illā reuerſionē ⁊ qͥd in ea futuraꝫ

conſidendū:ſed in deo.

Sancti qͣredicūt̉ mōtes

De quadruplici prce inpatria.

ps. cxxv.

i

ſ