CenteſimuſtertiusCCI.
terre in patria reficient̉ electi (⁊ vinū) .i. inebriatio illiusvue paſſe ⁊ iocunditatis eterne (letificat cor homīs) PꝫInebriabunt̉ ab vbe. do. tue (vt exhi. fa. hoīs in oleo) leticie ⁊ ille (p̄anis cor ho. ꝯfir) vt nihil de cetero illud eū moleſtare poſſit ⁊ de ipſo (ſaturabunt̉ ligna campi ⁊ cedri libani quas plan.) q. d. ⁊ minores ⁊ maiores ſaturabunt̉.Iob. iij. Paruus ⁊ magnus ibi ſunt: ⁊ illic paſſeres .i. contemplatiui nidificabūt: in pn̄ti ꝑ ꝯtemplationem ibi habtantes: ⁊ in futuro ibi ineternū manēdo. vn̄ ſupra. Paſſerinuenit ſibi domū.¶ Herodij domus dux eſt eorum: montesexcelſi ceruis: petra refugium herinacijs.¶ Herodij domus) ſuꝑius ad lr̄am poſuit vnum vſum lignorum ad quid ſunt vtilia .ſ. vt in eis nidificēt aues parue ⁊ minores. vn̄ dixit (paſſeres) Hic ponit aliū vſum ſiue aliam vtilitatem vel eandem alijs cōicatam: qꝛ .ſ. nō ſolum minores aues: ſꝫ ⁊ maiores ibi habitāt: vn̄ dicit (heredij domus dux ē eorū) donus .i. genus ſicut dr̄ Lu. ij. Ipſeerat de domo ⁊ familia dauid. Herodius eſt magna auisrapax q̄ dr̄ girfant. Eſt ergo ſenſus (herodij domus) i.nus illius auis eſt (dux eorū) .ſ. paſſerum .i. minorū auiuin lignis nidificātium nō ſolū arbores ſunt vtiles auibusſed (⁊ montes excelſi ceruis) qui ibi in ſiluis habitāt: ⁊ ſuum habēt refugiū: ⁊ nō ſolum hec magna aīalia: ſꝫ ⁊ minora: vn̄ addit (Petra refugiū hęrinacijs) .i. hericijs. herici.us em̄ ſolet habitare in petris ⁊ veſcit̉ pomis: poſtea cōmendat dn̄m a viciſſitudine corporū ſuꝑceleſtiū: ⁊ primoꝯmēdat a cremētis ⁊ decremētis lune. vn̄ dicit.¶ Fecit lunam in tempora: ſol cognouit occaſum ſuum.¶ Fecit lunā in tꝑa) .i. vt diſtinguat ⁊ variet tꝑa. ſolēt em̄abundare humores qn̄ plena eſt luna ⁊ in ortu eius frigiditas eſſe in aere. Un̄ dr̄ Gen̄. vij. de luna ⁊ ſole. vt ſint inquit in ſigna ⁊ tꝑa: ⁊ dies ⁊ annos ⁊cͣ. poſt ꝯmēdat illuma viciſſitudine diei ⁊ noctis que fiunt ꝑ ortum ⁊ occcaſuꝫſolis: vn̄ dicit (ſol cognouit occaſum ſuū) .ſ. ita facit. ac ſicognoſceret: qꝛ nunqͣꝫ errat in ſuo curſu Eccl̓i .j. Orit̉ ſo⁊ occidit ⁊ ad locum ſuuꝫ reuertit̉. poſtea on̄dit quaſdaꝫvtilitates huius viciſſitudinis. Prima eſt qꝛ ſcꝫ quedamaīalia querūt ſibi ⁊ catulis ſuis eſcas de nocte q̄ ita de dienō auderēt querere. vn̄ dicit.¶ Poſuiſti tenebras ⁊ facta eſt nox: in ipſaꝑtranſibunt omnes beſtie ſilue.¶ Poſuiſti tenebras) ſuꝑ terrā: poſt p̄dictū occaſuꝫ ſolis⁊ ſic (facta eſt nox: ⁊ in ipſa nocte ꝑtrāſi. oēs beſtie ſiluequerētes ſibi eſcas. poſtea on̄dit ſpāliter de quibuſdā beſtijs. vn̄ dicit.¶ Catuli leonum rugientes vt rapiant: etquerant a deo eſcam ſibi.¶ Oſtendit ꝙ deus illa etiam aīalia paſcit: qꝛ de ſe nō ſufficiunt ad acquirendū cibū: vn̄ dicit (⁊querat a deo eſcamſibi) Scd̓a vtilitas eſt qꝛ iſta ferocia aīalia in die abſcondunt̉ ne ledant hoīes. vn̄ dicit.¶ Ortus et ſol et congregati ſunt: ⁊ in cubilibus ſuis collocabuntur.¶ Ortus eſt ſol ⁊ con. ſunt) catuli leonū (⁊ in cubilibus ſuis collocabunt̉) in abſcōdito ſiluarū. Tercia vtilitas eſt:qꝛ in die vidēt hoīes ſuas oꝑatōes facere. vn̄ dicit.¶ Exibit homo ad opus ſuum: et ad operationem ſuam vſqꝫ ad veſperam:¶ Exibit homo) orto ſole (ad opus ſuū ⁊ ad oꝑationē ſuam vſqꝫ ad veſperū) oſtēſis iſtis oꝑibus dn̄i: ꝯmēdat eūadmirādo a magnitudine operū maxime a magnitudinecorporū ſuꝑceleſtiū. vn̄ dicit.¶ Ꝙ magnificata ſūt opera tua dn̄e: oīa inſapīa feciſti: impleta ē terra poſſeſſione tua¶ Ꝙ magni ficata) .i. valde magnificata. Scd̓o ꝯmendateum a diſpoſitōe illorū cum addit (oīa in ſapīa feciſti) .i.
diſpoſuiſti. Poſtea ponit quartam vtilitatem huius viciſſitudinis diei ⁊ noctis q̄ eſt fertilitas terre. vn̄ dicit (Impleta eſt terra poſſeſſiōe tua) Allegorice (herodij domusdux eſt eorū) ſupra dixerat ꝙ paſſeres nidificāt in cedris.i. ſpūales in potētibus ꝑ quos ſuſtentantur. Sed poſſetqueri ſicut frequēter querit̉: qͣre iſti ſpūales ad illos magnos ⁊ potētes in ſeculo accedunt ⁊ curias intrant aliqn̄cum illos potius cōtemnere deberēt. Ad qd̓ rn̄det ꝙ nondebēt eos ꝯtēmnere nec euitare: qꝛ ipſe xp̄s nō euitat necꝯtemnit eos: hoc eſt (herodij domus dux eorū eſt) herodius eſt auis rapaciſſima oīm auium maior: qui ⁊ aquilamvincit ꝑ quē intelligunt̉ rapaces p̄donēs ⁊ diuites. Eſt gͦſenſus. xp̄s qui eſt dux paſſerū .i. ſpūaliū Exo. xv. Dux fuiſti in miſcd̓ia tua ppl̓o quē redemiſti: iſte inquā (dux eoꝝeſt domus) ⁊ refugiū (berodij) .i. hoīm rapaciſſimoꝝ quātūcūcūqꝫ mali ſint: ſi velit ad ip̄m reuerti: ⁊ facit ꝙ vincūtaquilā .i. diabolū ⁊ fiunt duces ipſorū paſſerū vt etiā alioſenſu dicat̉ (herodij domus) .i. illi qui prius fuerūt rapaces ⁊ mali (dux eſt eoꝝ) .i. ſpūaliū ſicut apparet exemplūin Paulo ⁊ Auguſtino: qui primo fuerūt herodij ad p̄dādum aues xp̄i .ſ. xp̄ianos. ⁊ poſtea duces eccleſie. Vnde d̓beniamin de qͦ deſcēdit Paulus dr̄ Gen̄. xlix. Beniaminlupus rapax mane comedat p̄dam: veſꝑe diuidet ſpolia.(⁊ mōtes excelſi) ſunt refugiū (ceruis) cerui qui ſpinetatranſiliunt ſunt apl̓i ⁊ magni ſpūales qui oēs ſpinas diuitiarū relinquēdo tranſilierūt iſti habēt refugiū ⁊ habitationem in motibus .i. in altitudine mādatoꝝ dei circa q̄ verſat̉ eorū cogitatio: nec ſolū hij magni ⁊ ſpūales habēt ſuūre fugiū: ſꝫ ⁊ imbecilles ⁊ minores. vn̄ addit (petra) que ēxp̄us eſt refugiū (herinacijs) .i. illis quibus adhuc aliquoamore adheret ſpine diuitiarum vel inimicoꝝ pctōꝝ poſtdiuerſa genera xp̄ianoꝝ q̄ ꝑ genera aīaliū oſtēdit de xp̄o⁊ eccleſia generaliter ſubiungit dicēs (fecit lunā) .j. eccleſiam (in tꝑa) q̄ tꝑaliter tranſiret nec ſemꝑ ſic eſſet: nec mirum: nam ⁊ ipſe xp̄s ſol iuſticie venit ad occaſum paſſionis. hoc eſt qd̓ dicit (ſol) .i. xp̄s (cognouit) .i. p̄ſciuit ⁊ approbauit (occaſum ſuū) .i. mortem ſuā qua ſic occidit vioriret̉. Un̄ psͣ. Nunqͥd qui dormit: nō adijci. vt re. occiditergo qꝛ voluit: ⁊ cum occidit tenebre facte ſunt in apl̓is pͦrum ſpes defecit ⁊ petrus negauit: hͦ eſt qd̓ ſubiungit (poſuiſti tenebras ⁊ facta eſt nox) in cordibus eorū: ad lr̄ametiā ab hora ſexta vſqꝫ ad horam nonā tenebre facte ſuntſicut dr̄ Math̓. xxvij. In ipſa nocte ꝑtranſibūt oēs beſ.ſil.) .i. demones. ſupra diximus beſtias ſilue vel agri gentiles cōuerſos ibi (potabūt oēs beſtie agri) hoc dicimꝰ easdemones qd̓ bn̄ pōt dici ꝓpter diuerſas ꝓprietates ⁊ ſil̓itudines ſicut xp̄s dr̄ leo: ⁊ diabolus ſil̓r leo: hec beſtie ꝑtranſeūt in nocte hac de loco ad locū querētes qͦs deuoret: tūcem̄ cum pctm̄ regnat maximā habēt oportunitatē nocendi. qͦs aūt general̓r vocauit beſtias deinde diuidit in catulos ⁊ leones dicēs (catuli leonū) ſupple (ꝑtranſibūt rugentes vt rapiāt ⁊ querāt a deo eſcam ſibi) leones dicunt̉principes demonū: catuli leonum cōtemptibilia demoniaoēs aut paſcunt̉ erroribus ⁊ pctīs hoīm: ſꝫ qꝛ nec tentarepoſſunt niſi deo ꝑmittēte: ait (⁊ querāt a deo) iſta oportunitas nocēdi maxime ante reſurrectioneꝫ dn̄i ꝑmiſſa fuithis beſtijs: ſꝫ poſtqͣꝫ reſurrexit ex magna parte ablata eſteis. vn̄ addit (ortus eſt ſol) iuſticie de ſepulcro reſurgēdo⁊ clarificatus toto orbe (⁊ ꝯgregati ſunt) qui an̄ erant diſꝑſi ad nocēdum: qꝛ p̄teritum poſuit ꝓ futuro certitudineꝓphetica ſubiuugit (⁊ in cubilibus ſuis collocabunt̉) q.d. ſi queris vbi ꝯgregati ſunt. ecce (in cubilibus ſuis) .i. incordibus damnatorū qui erant ante in cordibus ſaluādorum. ẜm ꝙ dr̄ Math̓. xij. Cum aūt exierit immūdus ſpūsab hoīe ambulat ꝑ loca inaquoſa querēs requiem ⁊ noninueniēs dicit. Reuertar in domū meā priorem ⁊ in hac ſecuritate (exibit hō) .ſ. generalis iuſtus ⁊ fidelis (ad opusſuum) vt incipiat bonū oꝑari dum licet: nec tm̄ ad vnumopus incipiēdum: ſꝫ etiam ad multa ꝑficiēda: vn̄ addit (⁊ad oꝑationem ſuam) multiplicē: qꝛ dedit eis ptāteꝫ cuiuſcunqꝫ oꝑis: ſicut dr̄ Luce. xix. ⁊ h̓ (vſqꝫ ad veſ.) .i. vſqꝫ admortem ſuam. De qua Hiere. ix. UVenit nox qn̄ non licet
I 2
24
30
23
GQual̓r xp̄seſt refugiūherodiorūvꝫ pctōꝝ ⁊rapaciſſimoꝝ hoīm.
Allegorice