Pſalmus

ſum Apoc. j. cōuerſus ſum vt viderē vocē (⁊ timuit om̄ishō) cū em̄ rōnalis hō videt ſanctoꝝ ꝯuerfationē ⁊ ſuā lōge eē diſſimilē. timet ſibi vn̄ Ezec. xliiij. Fili hoīs oſtendedomui iſrl̓ templū ⁊ ꝯfundant̉ ab iniqͥtatibus ſuis. Templū ē corpus ſancti viri cuiꝰ penitentiā dū vidēt peccatores timent. Eſa. xix. Erit t̓ra iuda ī pauorē egypto nec tm̄exemplo edificāt ſꝫ ⁊ ſana doctrina. vn̄ ſequit̉ (⁊ annūciauerūt oꝑa dei) nō fabulas ſupra p̄dicās p̄ceptū eiꝰ Item(oꝑa eius) nō eſſentiā qꝛ nemo p̄t eā ītelligere: vt qͥd igiannunciarēt eā. qꝛ ſicut dicit Greg. pro qͣlitate audientiūformari dꝫ ſermo doctoꝝ. Et poſſet aliqͥs dicere mō dicebas eos ꝑuulos quō ergo ſciūt (annunciare oꝑa dei) propterea on̄dit eos nō eē ꝑuulos ſenſibꝰ ſꝫ malicia qꝛ lꝫ ſinthūiles ⁊ ſimplices tn̄ ſūt ītelligētes ⁊ prudētes vn̄ addit (facta eiꝰ ītellexer̄t) .j. Coꝝ. xiiij. malicia ꝑuuli eſtote ſenſibꝰ āt ꝑfecti eſtote. mat. x. Eſtote prudētes ſic̄ ẜpētes ⁊ ſimplices ſicut colūbe ⁊ bn̄ ꝯcomitant̉ ī hͦ verſu: hec duo verba (Annūciauerūt ⁊ intellexerūt) qꝛ qͥcunqꝫ vult annūciare dꝫ eē intelligēs. alioqͥn errat vn̄ Timo .j. Quidā abeirātes ꝯuerſi ſunt in vaniloquiū volentes eſſe legis doctores nō intelligētes. neqꝫ q̄ loquūt̉ neqꝫ de quibꝰ affirmātItē quicūqꝫ habet donū intelligētie dꝫ alijs annūciandoꝯmunicare alioqͥn reprobat̉ a dn̄o Mat. xxv. Seruū inutilē ꝓijcite in tenebras exteriores. ⁊ quid amplius annūciare debēt ſubdit (Letabit̉ iuſtus in dn̄o) nō em̄ tm̄ oꝑafaciēda debēt annūciare ⁊ etiā debēt ad oꝑa allicere ꝑ p̄mia q̄ erūt in leticia magna licet oꝑa fient qn̄qꝫ in cordisanguſtia vn̄ in psͣ. Euntes ibāt ⁊ flebant mittētes ſeminaſua. veniētes aut veniēt cū exultatiōe portātes man. ſuosEſa. ix. Letabunt̉ corā te ſicut qͥ letant̉ ī meſſe: ſicut exutāt victores capta p̄da qn̄ diuidūt ſpolia. Eſaie. lxj. Oleūgaudij ꝓ luctu (letabit̉) ergo (iuſtus in dn̄o) nō ī vino p̄ſentis iocūditatis nō in ione edera .i. in tꝑalibꝰ Iona. iiij.Que ſub vna nocte nata eſt ⁊ vna nocte perijt (ſꝫ in dn̄o.i. in leticia ſempiterna Eſa. lj. Leticia ſempiterna ſuꝑ capita eoꝝ ⁊ ne interim ſit ſine ꝯſolatiōe adiūgit (⁊ ſꝑabiteo) Roma. xij. Spe gaudentes. Roma. v. Spes nō ꝯfūdit ⁊ bea. Ber. addit ſꝫ infūdit. ⁊ tandē (andabunt̉ om̄srecti corde) .j. Coꝝ. iiij. tūc laus erit vnicuiqꝫ ad̓o magnem̄ erit laus cū dicet illud Math. xxv. Eſuriui ⁊ dediſtimihi māducare (recti corde) nō torti (recti corde) ſuntcor ad deū erigunt Canti. j. Recti diligūt te torti corde ſūqͥ cor in his tꝑalibus ponūt Eccl̓i. iij. Cor ingrediēsduavias nō habebit ſucceſſus ⁊ prauū cor ſcandalizat̉ ī illisduas vias ingredit̉ qui vult regnare cum xp̄o ⁊ gaudercum mundo. Super illud verbum accedet homo ad coaltum poteſt notari diſtinctio quia eſt altitudo multipleprimo dei altitudo.¶ Potentie. ps. ẜm altitudinem tuam multiplicaſti filioshominum.¶ Sapienti. Romano. xj. O altitudo diui. ſa. ⁊ ſciētie de.¶ Bonitatis. psͣ. Emitte manum tuam de alto eripe me ⁊libera me ⁊cͣ.¶ Item eſt altitudo hominis boni.¶ Nobilitas ſpiritualis. psͣ. Ego dixi dij eſtis ⁊ filij excelſiomnes Eſa. xxxiij. Nobiles non erunt ibi.¶ Uirtus psͣ. Quis ſicut dn̄s deus noſter qui in altis habitat. id eſt in virtuoſis.¶ Sapientia. Eccl̓es. vij. Confortauit ſapientem ſuꝑ decem principes ciuitatis.¶ Fortitudo psͣ. Qui habitat in adiutorio altiſſimi Eſaie.xxxiij. Munimenta ſaxorum ſublimitas eius.¶ Item altitudo dyaboli.¶ Superbia. Eſaie. xiiij. Super aſtra celi exaltabo ſoliummeum.¶ Profunditas conſiliorum eius Apocali. ij. Qui nō nouerit altitudinem ſathane.¶ Item eſt altitudo vituperabilis.¶ Proſperitas Iob. xxx. Eleuaſti me ⁊ quaſi ſuper ventūponēs alliſiſti me valde psͣ. Ab altitudine diei timebo iobxxxiiij. Eleuati ſunt ad modicū ⁊ non ſubſiſtent.¶ Pertinacia vel proteruia. Prouerbi. xv. Qui im patiēs

eſt exaltat ſtultitiam ſuam Iob. xxxix. Cum tempus fuerit in altum alas erigitItem eſt altitudo mali hominis.¶ Iactantia ſeu extollētia psͣ. Nolite extollere in altū cornū veſtrum.¶ Ambitio Iere. xlix. Arrogantia decepit te qui habitas īcauernis ⁊ app̄hendere niteris altitudinem collium.¶ Preſumptio contemplationis vt hic accedet homo adcor altum.¶ Dignitas empta Exodi. xx. Non aſcendes per gradusad altare meū .ſ. ꝑ gradus pecunie amicoꝝ obſequiorum¶ Copia diuitiarū. Luc. xvj. Ꝙ hominibus altum eſt abhominabile eſt apud deum: et quid mirum cum diuitieſint ſtercora.¶ Nobilitas carnalis. Eſaie. ij. Incuruabitur altitudo virorum.¶ Omnis pars ſuperbie psͣ. alta a longe cognoſcit.LXIIII¶ Pſalmust Edecet hymnꝰ deus in ſyon: ⁊ tibireddetur votum in hieruſalem.¶ Te decet) Titulus (in finē psͣ. dauid canticū Ieremie⁊ aggei vel Ezechielis. de verbo peregrinatiōis vel de populo trāſmigrationis cū inciperent ꝓficiſci) In p̄cedenti psͣ. egit de paſſione dn̄i. ⁊ qꝛ ꝑ paſſionē dn̄i habemꝰ reditū de captiuitate peccati ⁊ corruptionis libertatē gratie ⁊glorie ideo agit in hoc psͣ. de leticia redeuntiū qd̓ innuiturin titulo. Ieremias em̄ ad litterā p̄dixit reditu filioꝝ iſrael de captiuitate babylunica per quā ſignificatur reditusd̓ captiuitate peccati. Ꝙ aūt dicit (canticū Ieremie ⁊ aggei) ſignificat ꝙ ſancti exultant de hoc reditu ⁊ dicit (Ieremie ⁊ aggei ⁊ Ezechielis) quia Hieremias fuit non ante captiuitatem. Ezechiel in ip̄a captiuitate Aggeus in reditu ⁊ ſignat ꝙ p̄teritis ⁊ futuris ⁊ p̄ſentibus eſt hoc gaudiū ſic ergo legēdus eſt titulus (ps iſte) dirigēs nos (in fiuem) xp̄m vel in conſūmationē (eſt Dauid) ⁊ ē (canticūIeremie ⁊ aggei vel Ezechielis) .i. exultatio ſanctorū exultantiū (de verbo peregrinatiōis) .i. de ppl̓o peregrinante in hac valle miſerie ꝓpter verbū vel dyaboli ſuggerētiseritis ſicut dij vel dn̄i emittētis eū de paradyſo. vl̓ ſic peregrināte a deo ꝑ peccatū ꝓpter verbū p̄dictū dyaboli velſerpentis (vel de populo trāſmigrationis) qui trāſmigrauit de celo ad terrā de gratia ad culpam exultantiuꝫ dicotunc pͥmo cum (inciperēt ꝓficiſci) .i. reuerti ad penitentiāſiue ꝑ ip̄am penitentiā ad deum. Non em̄ gaudent de peregrinatione aut tranſmigratione ſed de peregrinatōe reuerſione. Intentio ergo ꝓphete eſt conſolari nos in hͦ exilio ꝑ ꝓmiſſionē reditus. Modus bipartitus eſt psͣ. Primo affirmat reditum ⁊ precatur. Secundo laudes dei ⁊virtutes deſcribit ibi (ſpes omniū finiū terre) Dicit ergoꝓpheta in perſona populi xp̄iani peregrinātis in mundo⁊ reuertentis ad patriam (te decet hymnus deus ī ſyon)q. d. redeundū eſt de babylone .i. de cōfuſione peccati ⁊ deconfuſione mūdi vt (in ſyon) id ē in eccleſia reddat̉ lausdeo debita ad quā factus eſt homo. Eſaie. xliij. Populūiſtū creaui mihi laudē meam narrabit ⁊ illi quibus deꝰ dedit gratiā redeūdi de hoc debent ei gratias referre ⁊ himnos reddere. Primo ergo ex titulo dat intelligere a qͥbusdebet laudari deus .ſ. ab hijs qui exierūt de peccato: quianō eſt ſpecioſa laus in ore pctōris Eccleſiaſti. xv. psͣ. quomodo cantabimus canticū dn̄i in terra aliena on̄dit etiaꝫquis ſit laudandus cuꝫ dicit (deus) quomodo (hymnꝰvbi cū dicit (in ſyon) Dicit ergo (te) vnum. ſcꝫ patrē (velte) verū .ſ. filiuꝫ (vel te) bonum .ſ. ſpiritū .ſ. Item (te) creatorem (te) redemptorem (te) ducem (te) cuſtodem (teſaluatorem (te) adiutorem (te) remuneratorē ⁊ glorificatorem (decet hymnus) vnde poſt pſalmos cātat eccleſiagloria patri ⁊ filio ⁊ ſpiri. ſancto. ſicut erat in principio ⁊cͣ.ſcꝫ cuꝫ ſolus erat ⁊ vere (te decet hymnus) quia tu es dignus iuſtus equus bonus qd̓ innuit eccleſia quando cantat vere dignum ⁊ iuſtum equum ⁊ ſalutare dignitas em̄tiopatris eſt reuerenda iuſticia ⁊ equitas filij metuenda ſa­ qͣl

Altitudo ml̓tiplex ī ſacraſcriptura

Psͣ. lxiiij