QuinquageſimuſſeptimusCXXXIIII

¶ Moraliter. Abacūc. jͣ. Nō ꝑuenit ad finē iudiciū idcirco egrediet̉ iudiciū ꝑuerſū. His oībus dr̄ Eſai. x. Ue qucondunt leges iniquas. Et poſſent dicere ad qͥd monesnos. Nōne recte iudicamꝰ ⁊ reſpondet nō (etem̄ in cordeiniqͥtates oꝑamini ⁊cͣ.) qͣſi dicat inique ſunt veſtre cogitationes ⁊ iniuſte ꝯꝑationes: vel ſic iniqͥ iudices eſtis in deliberādo ⁊ iniuſti ī exequēdo: hoc ē qd̓ dicit (etem̄ ī cordoꝑamini) .i. cogitatis. cordis em̄ oꝑatio nihil aliud eſt.cogitatio vl̓ affectio (iniqͥtates) .i. iniqͣ iudicia vel pctā ⁊ f(ī t̓ra) .ſ. cor hn̄tes ī t̓ra Nā ſi ī celo eēt ꝯuerſatō vr̄a nihiliniquū cogitaret. nec ſi ēt in īferno eēt qꝛ ibi nō fit niſi iuſticia: de talibꝰ iudicibꝰ dr̄ Dan̄. xiij. Venerūt duo p̄ſb̓ri pleni iniqua cogitatiōe aduerſus ſuſannā vt interficerēt eaꝫSuſanna q̄ bona mulier erat q̄ etiā interp̄tat̉ liliū vl̓ gr̄avel obtinuerit gratiā: ſignat iuſtos ⁊ innocētes aduerſusqͦs praui iudices iniqͥtatē cogitāt: ⁊ qd̓ inique cogitāt adeffectū ꝑducūt: vn̄ dicit (iniuſticias) .i. iniuſta mūera (mnus veſtre cōcinnāt) .i. cōgregāt. psͣ. Dextera eoꝝ repletaē muneribꝰ. Dan̄. xiij. Egreſſa ē iniqͥtas de babylone a ſenioribꝰ iudicibꝰ qͥ videbant̉ regere populū. Poteſt etiae fieri ſermo nō tm̄ ad p̄latos ſꝫ ad oēs homīes qꝛ qͥlibet ſeta ip̄m ⁊ facta ſua debet iudicare non ficte ſed recte.li ¶ De fide. j. Coꝝ. xiiij. Ceteri dijudicent.⁊ ¶ De mundo. j. Coꝝ. vj. Sancti de mūdo iudicabūt.hͦ ¶ De dyabolo. j. Coꝝ. vj. Angelos iudicabimus.x. ¶ De nobiſipſis. j. Coꝝ. xj. Si noſmetip̄os dijudicaremꝰ¶ De deo. Mich̓. iij. Cū iſrael iudicabit̉.¶ De die Romanoꝝ. xiiij. Alius iudicat inter diē ⁊ diem.¶ De lite. Prouerbio .xxvj. Iudiciū determinat cauſas.¶ De tꝑe. Iere viij. Turtur ⁊ hyrundo ⁊cͣ.¶ De mortē. Eccī. xlj. O mors bonū ē iudicium tuū.¶ De mortuo. Eccl̓. xxxviij. Memor eſto iudicij mei ſic eīerit ⁊ tuū mihi heri ⁊ tibi hodie in requie mortui reqͥeſcere fac memoriā eius: de oībus iſtis dicit (recte iudicate filij hoīm) ſꝫ multi nō recte iudicāt: ſꝫ in corde iniqͥtateſ operant̉. in corde em̄ hoīs ē ꝯflictus ⁊ quaſi ꝯſiſtoriū inter caſtitatē ⁊ luxuriā. ſobrietatē ⁊ crapulā. pauꝑtatē ⁊ ambitionē. laborē ⁊ ocium: ⁊ ſic de alijs: ſꝫ ſepe dat̉ iniqua ſentertia ꝓ vicio ꝯtra virtutē .ſ. qn̄ virtus expellit̉ ⁊ viciū eligit̉Ezech xxj. Iniquitatem iniquitatē iniquitatē ponā eamMich̓. ij. Ue qui cogitatis inutile ⁊ oꝑamini malū in cubilibus veſtris in luce matutina faciunt illud quoniā contra deū eſt manus eoꝝ: hoc eſt quod hic ſequitur (iniuſticias manus veſtre concinnant) .i. congregant (Alienatiſunt) De p̄latis pͥmo poteſt legi quia poſſet aliquis dicere quare p̄dicta dicunt̉ de p̄latis noſtris ip̄i ita ſancti homines videbant̉ anteqͣꝫ ꝓmouerent̉: ⁊ reſpondet adhuc(alienati ſunt a vulua). q. d. hypocrite erant ⁊ cū eſſent invuluā .i. ī matrice eccleſie. q. infantes etiā tunc alieni erāta deo licet ꝑ hypocriſim oſtenderēt ſe eſſe familiares deovt poſſent prodire ad lucem ⁊ naſci ad prelationem quaſaſſumpti de latere. de quibus tamen dicit per Oſee. viij.Ipſi regnauerūt ⁊ non ex me: pͥncipes extiterūt ⁊ non cognoui ꝑ approbationē (alienati ſunt) ergo per peccatum(a vulua) id eſt anteqͣꝫ fierent prelati (errauerunt) per diſtortam intentionem qua ad prelationem aſpirabant (abvtero) id eſt anteqͣꝫ exirēt de vtero eccleſie vt in capite ponerentur (locuti ſunt falſa) pretendētes em̄ exterius ſanctitatem hoc ipſo dicebant ſe eſſe ſanctos: ſed cū in occuto peccatum lateret mentiebantur. j. Timothe. iiij. In hͦpocriſi loquentium mendacium ⁊ cauteriatam habent uſuam conſcientiam ⁊ quandoqꝫ fiunt tales prelati exigentibus peccatis ſubditorū. vnde Iob. xxxiiij. Propt̓ pecta populi permittit dominus regnare hypocritam. vl̓ (alienati a vulua) id eſt a xp̄i patientia cuius vicarij ſunt (errauerūt ab vtero) id eſt a xp̄i miſericordia cuius miniſtrſunt. Eſaie. xlvj. Audite domus iacob ⁊ omne reſiduū domus iſrael qͥ portamini a meo vtero qui geſtamini a meavulua. Poſſet aliquis dicere tollerandū eſt ꝙ tales preficiantur: quia quando ſunt facti prelati: aduocant bonosconſiliarios. ⁊ acquieſcunt bonorum conſilio ⁊ correctio.ni. Non dicit imo (furor illis ẜm ſimilitudinē ſerpentis)

q. d. ſi quis attentet eos rep̄hendere: ipſi incipiunt furere⁊ venenum effundere aduerſus eum. Eſaie. xiiij. De radice colubri egredietur regulus. ij. Reg. xxiij. Preuaricatores quaſi ſpine euellentur vniuerſi qui non tollunt̉ manibus et ſi qͥs tangere eos voluerit armabitur ferro ⁊ lignolanceato (ſicut aſpidis ſurde ⁊ obturantis aures ſuas)iſtorum aures obturantur terra .i. ſollicitudine temporalium et cauda .i. ſimulatione bone intentionis. Dicūt em̄eis qui eos arguunt: nō poſſumus noſtra regere ⁊ ſeruare niſi ita ⁊ ita faciamus. Item dicunt vos arguitis nos ⁊iudicatis de occultis. Nos facimus iſta bona intentionevel cauda eſt eoruꝫ ſequela. ſcꝫ multitudo aſſiſtentiū adulantium eis ⁊ laudātium peccatorem in deſiderijs animeſue: vnde omnino ſurdi ſunt ad correctionem Eſaie. xlij.Quis cecus niſi ſeruus meus ⁊ quis ſurdus niſi ad queꝫnuncios meos miſi. vnde ſequitur (que non exaudiet vocem incantantium) vere qui vult eis aliquid perſuadereoportet ꝙ ad modum incantantis ſe habeat videlicet vtſuauiter ⁊ leniter loquatur ⁊ cum obſecratione alioquineffugiunt ſtatim manus illius: et bene ſeruant in ſe proprietatem capitis gaudentes quia ſunt capita populoruꝫSapi. vj. Audite reges prebete aures vos qui continetismultitudines ⁊ placetis vobis in turbis nationuꝫ: ſic em̄eſt de capite quod in animali nihil eſt ita difficile ad excoriandum ſicut caput: ſic in tota eccleſia nihil ita difficile ēad corrigendum ſicut prelati: cōmuniter autem de omnibus poteſt dici (alienati ſunt peccatores a vulua ⁊cͣ.) id ēab infantia ceperunt peccare (errauerunt ab vtero) ideꝫeſt: vel a matre ⁊ patre habent materiam ⁊ cauſam peccādi. multi em̄ filios ⁊ filias ſuas quos deberent erudire adbonū: erudiuit ad peccandū. Iere. vij. Filij colligūt ligna⁊ patres ſuccendūt ignē ⁊ mulieres cōſpergūt adipeꝫ (locuti ſunt falſa) qꝛ ſtatim aſſueſcunt mentiri iurare et blaſphemare. psͣ. Iuuenes eoꝝ comedet ignis .ſ. peccatuꝫ. exemplū de iuuene qͥnqꝫ annoꝝ de qͦ narrat beatꝰ Gregꝭ. qꝛdidicerat blaſphemare ſuffocatus ē a dyabolo: ⁊ qꝛ quando ſunt parui ⁊ iuuenes peccare aſſueſcūt id̓o poſtea corrigi nō poſſunt. vnd̓ Iere. xiij. Si mutare poteſt ethyopspellem ſuā: aut pardus varietates ſuas: et vos poteritisbn̄ facere cū didiceritis malū. Prouer. xxij. Prouerbiumē adoleſcēs iuxta viam ſuā etiā cū ſenuerit nō recedet abea ideo dicit Eccī. vij. Filij tibi ſunt erudi illos a puericiailloꝝ: ꝓpter hoc ſequit̉ (furor illis ẜm ſimilitudinē ſerpertis ⁊cͣ.) vſqꝫ in finem. poſſunt aūt h̓ diſtingui ⁊ notari diuerſa peccata: peccatū luxurie ibi (alienati ſunt pctōres avulua) .i. alieni a deo facti ſūt ꝓpter peccatū vulue. Eccl̓i.xix. Uinū ⁊ mulieres apoſtatare faciūt ſapientes: vl̓ (alienati ſunt) .i. inſaniunt ex libidine ꝯtra naturā que alienat(a vulua) ⁊ errare facit ab vtero. iſtud em̄ peccatū p̄ om̄ibus alijs vſum ratiōis aufert. Ezec. xxiij. Fornicata ē oolla ⁊ inſaniuit ad amatores ſuos: ⁊ poſt tradidi eā ī manꝰamatoꝝ ſuoꝝ ſuꝑ quoꝝ inſaniuit libidine (errauerūt abvtero) ecce peccatū gule ⁊ bn̄ dicit (errauerūt) qꝛ errorēfacere ventrē ſuū deū. Phil̓. vl. Quoꝝ deus venter eſt (⁊locuti ſunt falſa (ecce peccatū mendacij ſeu lingue (furorillis ẜm ſimilitudinē ſerpētis) ecce ira ⁊ inuidia. naturaleem̄ odiū ē ſerpētis ad hominē. dictū ē em̄ ei Gen̄. iij. Inimicicias ponā inter te ⁊ mulierē: ip̄a cōteret caput tuum re⁊ tu inſidiaberis calcaneo eius. Itē ſerpens venenū fundit in qͦ notat̉ inuidia. Sap̄. ij. Inuidia dyaboli mors intrauit in orbē terraꝝ (ſicut aſpidis ſurde ⁊ obturātis aures ſuas) ecce obſtinatio ⁊ ſuꝑbia. aliud ē em̄ eſſe ſurduꝫnaturalit̓: aliud ē p̄bſtruere aures ſpontanee. Per pͥmuꝫſignificat̉ obſtiuatio. per ſecundū ſuꝑbia. Prouer. xxviijQui obturat aures ſuas ne audiat legē: oratio eiꝰ erit execrabilis. Duo aūt obturāt aures aſpidis vt dictū ē: ſic hominū aures terra .i. amor terrenoꝝ ⁊ cauda .i. ꝓpoſitū boni finis ⁊ melioris vite (qͥ nō exaudiet vocē incantantiū).i. p̄dicatoꝝ. Eccleſiaſti. xij. Quis medebit̉ incantatori aſerpēte ꝑcuſſo (⁊venefici) .i. xp̄i (incantātis ſapienter) vteos de occultis extrahat ad lucē gr̄e. Eſa. xj. Suꝑ foram īna aſpidis ⁊ ī cauerna reguli qͥ ablactatꝰ fuerit manū ſuā

de quiber ſeſuā dꝫ iudiip̄m ⁊ factacare recte ⁊ (nō ficte ⁊ hͦ ſmultiplicit̓.

Duo q̄ obturant aures hoīm