Quid neceſſe eſt vt eū patrem vocemuſ: cū in mādatis habeamꝰ nemīeꝫſuꝑ terram pr̄em vocare. Et pꝰ hocreſpiciens ad ſeneꝫ ait. Nō iniurioſe accipiaſ pater: ꝙ fr̄em meū culpaui: qꝛ te pr̄em vocauit. Habemꝰ em̄tale mādatum: ne aliq̄m iſto nominevocemꝰ. Cūqꝫ aquila hec dixiſſꝫ. riſit oīm aſtantiū cetus vna cum ſe ne⁊ petro. Et cum ille cām riſus inquireret. dixit ad eum clemens. Ꝙꝛ facꝭid de quo alios culpas. ſenem pr̄emvocando. At ille negabat dicens.Uere neſcio ſi eū patrem vocauerī.Ueꝝ cuꝫ ſatis d̓ ꝓuidentia diſputatum eſſet. dixit ſenex. Crederē vtiqꝫꝓuidentiā eſſe. ſꝫ ap̄pria cōſcientiaꝓhibeor huic fidi accōmodare ꝯſenſum. Noui eniꝫ meā ⁊ cōiugis meegeneſim. ⁊ ſcio ea q̄ vnicuiqꝫ noſtrūdictabat geneſis accidiſſe. Auditeigit̉ coniugis mee thema ⁊ inuenietis ſcema cuius exitus accidit. Habuit nanqꝫ martem cū venere ſupercentꝝ. lunam vero in occaſu ī domomartis ⁊ finibus ſaturni. qd̓ ſcꝫ ſcema adulteras facit. ⁊ ẜuos propriosamare ⁊ peregre ꝓficiſci. ⁊ in aquisdefungi. Qd̓ ⁊ ita factum eſt. Incidit nāqꝫ in amorem ſerui et pericl̓matꝫ obꝓbriū metuēs cū ipſo aufugitet in mari periit. Nā ſicut frat̉ meꝰretulit ip̄m pͥmo adamauit. Sꝫ cumipſe aſſentire ſibi nollet. in ẜuuꝫ ſuelibidinis amoreꝫ retorſit. Nec tn̄ eiimputādum eſt: qꝛ eam geneſis hocfacere ꝯpulit Narrauitqꝫ quō ſomniū finxerit: ⁊ quō cum liberis athenas vadens naufragio perierit¶ C Cūqꝫ filii vellent ī eū irruere⁊ rem aꝑire. ꝓhibuit pet̓rus dicensQuie ſcite qͦaduſqꝫ mihi placuerit.Dixitqꝫ ei petrus. Si hodie ꝯiugētuā caſtiſſimā cū tribus filiis tuis ꝯſigͣuero: credes qꝛ geneſis nichil ſitCui ille. Sicut impoſſibile ē te exhibere qd̓ ꝓmiſiſti: ita ⁊ īpoſſibile eſt extra geneſī aliqͥd fieri. Dixit ei petrꝰEcce iſte eſt filius tuus clemēs. ⁊ hiduo gemini tui fauſtinus ⁊ fauſtusTūc ſenex reſolutis mēbris cecidit.et qͣi exanimis factꝰ eſt. Filii āt irruentes ī eū oſculabāt̉. verētes ne ſpm̄reuocare poſſꝫ. Tādem ad ſe rediēsomīa vt acciderāt ꝑ ordinē audiuit.Tūc ſb̓ito vxor aduenit. ⁊ cuꝫ lacrīsclamare cepit. Ubi eſt vir meꝰ ⁊ dn̄ſmeus. Hec cū illa qͣi amēs clamaretſenex cucurrit. ⁊ cum ml̓tis lacrimisamplecti ⁊ ſtringere eā cepit. Dumigit̉ ſiml̓ manerent. aduenit qͥdaꝫ nucians aꝑioneꝫ et ābionē fauſtinianiamiciſſimos cuꝫ ſymōe mago hoſpitari. De quoꝝ aduentu fauſtinianꝰvalde gauiſus ad eos viſitādos iuitEt ecce nunciꝰ venit. qͥ dicerꝫ mīſtꝝceſaris antiochiam adueniſſe: vt magos om̄s qͥreret ⁊ morte punirꝫ. tūcſymo magꝰ in odium filioꝝ qͥ ipſuꝫre liq̄rant vultꝰ ſui ſil̓itudīem in fauſtinianū imp̄ſſit. vt n̄ fauſtinianꝰ: ſꝫſimon magꝰ ab oībus putaret̉. Hocāt fecit vt a mīſtris ceſaris loco ſuiteneret̉ ⁊ occideret̉. Ipſe āt ſimo deꝑtibus ill̓ abſceſſit. Cuꝫ āt fauſtinianus ad petꝝ ⁊ filios rediſſꝫ. expauerunt filii vultū ſimōis. ī euꝫ intuentes. voceꝫ āt pr̄is ſui audientes. Solus āt petrꝰ erat qͥ vl̓tū eiꝰ nat̉ alemvidebat. Cunqꝫ filii eiꝰ ⁊ vxor eiuseuꝫ refugerent ⁊ execrarentur. dicebat eis. Cur execramini ⁊ refugitiſpr̄em vr̄m. Qui rn̄der̄t: ꝙ iō eū fugerent: qꝛ in eo vl̓tus ſimōīs magi appareret Cōfecerat em̄ ſimō qd̓dā vngentū. ⁊ faciē eius ꝑunxerat: et vl̓tū
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten