De ſancto Bonifacio

apd̓ nos heſterna die martirio ē finitꝰ At illi. Hoīeꝫ quē nos qͣrimꝰ adult̓ ē ⁊ ebrioſus.Dicit eis ille. vēite ⁊ vidēte eū. Cūqꝫ on̄diſſꝫeis btīſſimi martirꝭ corpꝰ ⁊ p̄cioſū caput eiꝰdixerūt ei. Iſte eſt que qͣrimꝰ petimꝰ vt desnoh̓ eū. q̇ rn̄dit. Ego gͣtis corpꝰ eꝰ vob̓ darenō poſſū. Illi āt dātes ei ſolidos q̇ngentos.accepert̉ corpꝰ ſctī martirꝭ ⁊ vngētes eū aromatibꝰ. īuoluēteſqꝫ līteamībꝰ p̄ciōẜ poſuerūt illd̓ ī baſterna. ⁊ ſic reuertebāt̉ gaudētes⁊ glorificātes deuꝫ. Angelꝰ āt dn̄i apparensdn̄e cuidā ipſiꝰ rē factābtī martirꝭ īdicauit.q̄ ꝯfeſtī cū oī veneratōe obuiauit ſcio corꝑ⁊ edificās ei domū digna. repofuit illud ī eaab vrbe romana ſpacio ſtadiorum quinqꝫMartiriſatꝰ ē āt bonifociꝰ. xiiij. die menſismaij. apd̓ tharſū metropolī cilicie. ⁊ ſepultꝰē rome nonas iulij. Btā v̓o aglaes abrenuciauit mūdo ⁊ popis eiꝰ. diſtribuēs vniuerſa qͣ poſſidebat egenis ac monaſterijs. relaxans vniuerſaꝫ familiā ſua a iugo ẜuitutis⁊ ip̄a ſine int̓miſſiōe vacās orōibꝰ ⁊ ieiunijstantā gr̄aꝫ a dn̄o hieſu ꝓmeruit vt ī eiꝰ noīev̓tutū clareſceret ſignis. Suꝑuixit at ī hituſctīmoniali ānis. xij. ſepulta apd̓ p̄fatū martirē oꝑbꝰ pijs ꝯſummata.CLXXXXIII¶ De ſancta Scolaſtica ſororeſancti Benedicti.Oror nāqꝫ beatibn̄dicti ſcolaſtica noīe omnipotētidn̄o ab ip̄o puericie ſue tꝑe dedicata. ad cuſemel ꝑannū vēire ꝯſueuerat. Ad qua virdei nō lōge extra ianuā ī poſſeſſiōe mōaſterij deſcēdebat. Quadaꝫ v̓o die veīt ex moreatqꝫ ad eā cū diſcipul̓ venerabil̓ eiꝰ deſcēditfrater. q̄ tocū diē ī dei laudibꝰ ſacriſqꝫ colloquijs ducētes. incūbētibꝰ iā noctis tenebrisſimul acceperūt cibos. Cūqꝫ adhuc ad meſam ſederent ⁊ int̓ ſe ſacra eloqͥa narraſſenttardiorqꝫ ſe hora ꝓtrahet. eadē ſctīmonial̓feīa ſoror eius eū rogauit dicens. Queſo tene iſta nocte me deſeras vt vſqꝫ mane aliqͥdde celeſtis vite gaudijs loqͣmur. Cui ille rn̄dit. Quid ē qd̓ loq̄ris ſoror. Manere extra

cellā nullatenꝰ poſſū. Tāta v̓o ſerenitas celi erat vt nulla ī aere nubes appareret. Sāctimonialis āt feīa cum v̓ba frīs negātꝭ audiſſet. infertas digitis manus ſupra mēſampoſuit. ⁊ caput in manibus omīpotentē dominū rogatura declinauit. Cūqꝫ leuaret d̓menſa caput tanta choruſcatōis ⁊ conitruivirtus. tantaqꝫ inundatio pluuie erupit. vtneqꝫ venerabilis pater Benedictꝰ neqꝫ fratres q̇ cū eo aderant extra loci limen q̇ cōſederant pedem mouere potuiſſent. Sanctimonialis quippe feīa caput in manibus declinans. lacrimaꝝ fluuios ī mēſaꝫ fuderat.ꝑ qͣs ſerenitatē aeris ad pluuiaꝫ traxit. Necpaulo tardiꝰ poſt orōeꝫ inundatio illa ſecuta eſt. ſꝫ tanta fuit ꝯueniētia or̄onis ⁊ inundatōis vt d̓ mēſa caput iā cū tonitruo leuaret. qͣtenꝰ vnū idēqꝫ eſſet momentū ⁊ leuarecaput ⁊ pluuiā deponere. Tūc vir dei interchoruſcatōꝫ e tonitruos atqꝫ ingētꝭ pluuieinundatōes. vides ſe ad moaſteriū n̄ poſſeremeare. cepit ꝯqueri ꝯtriſtatꝰ dicēs. Parcat tibi deꝰ omīpotēs ſoror. qͥd eſt qd̓ feciſti.Cui illa rn̄dit. Ecce te rogaui ⁊ audire menoluiſti. rogaui dn̄m meū ⁊ exaudiuit me.Modo ergo ſi potes egredere. ⁊ me dimiſſa ad moaſteriū recede. Ip̄e aūt exire extratectū nō valēs. q̇ manere ſponte noluit ī loco māſit inuitꝰ. Sicqꝫ factū eſt vt totaꝫ noctem ꝑuigilē ducerēt atqꝫ ꝑ ſacra ſpūalis vtte colloquia ſeſe vicaria relatōne ſatiarēt. qͥde re dixi eū voluiſſe aliqͥd ſed mīme potuiſſe. qꝛ ſi venerabilis viri mentē aſpicimꝰ dubiū non eſt ꝙ eandē ſerenitatē voluit in quadeſcēderat ꝑmanere. ſed contra hoc qd̓ voluit in v̓tute oīpotētis dei ex feīe petitiōe miraculū inuēit. Nec mirū ꝙ plꝰ illa feia quediu frēm videre cupiebat. ī eodē tēpe valuit.qꝛ ei iuxta ioh̓is vocē. d̓s caritas ē. iuſto valde iudicio illa plꝰ potuit qͥ ampliꝰ amauit.¶ Cunqꝫ die alt̓o eadē venerabilis feīa adcellā ꝓpriā receſſiſſꝫ vir dei ad moaſteriū redijt. Cū ecce poſt triduū in cella ꝯſiſtēs. eleuatis in aera oculis vidit eiuſdē ſororis ſueaīaꝫ de corꝑe egreſſam ī colūbe ſpecie celi ſecreta penetrare. Qui tāte eiꝰ gl̓e cōgaudēs