De ſancto Barlaam

ꝑrexit. ſibiqꝫ facie demiſſa dixit. Nō habeoos loquēdi ad te. quiā vt debui non amauite. Sed in tribulatiōe circundatꝰ. ⁊ ab amicis deſtitutus. rogo vt mihi auxiliū feras. etmihi veniā prebeas. Et ille hilari vultū dixitCerte amicum chariſſimum fateor te eſſe. ettui licet modici beneficij nō immemor precedam te. ⁊ apud regē interueniaꝫ pro te. ne inmanibꝰ tradat te inimicoꝝ. Primus igituramicus eſt diuitiaꝝ poſſeſſio. pro quibꝰ homo multis ꝑiculis ſubiacet. Ueniente veromortis tmino. nihil ex omībꝰ niſi viles accipit ad ſepeliendū panniculos. Scd̓us amicus eſt vxor. filij ⁊ parentes. qͥ tantū vſqꝫ admonumentū ſecū ꝑgentes ꝓtinꝰ reuertunt̉.ſuis vacantes curis. Cercius amicꝰ ē fidesſpes ⁊ charitas. ⁊ elemoſyna. ⁊ cetera bonaoꝑa que nos cū eximus de corꝑe poſſunt p̄cedere. ⁊ ꝓ nobis apud deum interuenire. ⁊ab inimicis demonibꝰ nos liberare. ¶ Hocinſuꝑ addidit dicens. In quodā magna ciuitate ꝯſuetudo fuit ꝙ hominē extraneum ⁊ignotū omī anno in p̓ncipeꝫ eligebant. Cuiomni poteſtate accepta quicq̇d volebat facere licitū erat. ⁊ ſine omni ꝯſtitutione terrāregebat. Illo igit̉ in omnibꝰ delicijs permanente ⁊ ſemꝑ ſibi ſic eſſe eſtimante. repente ciues in eū inſurgebant. ⁊ ꝑ totā ciuitateꝫ nudum trahentes. in remotā inſulā exulē trāſmittebant. vbi nec cibū nec veſtimentū inueniens. fame ⁊ frigore vrgebat̉. Tandē q̇daꝫalius ſublimatꝰ in regno cū illoꝝ ciuiū conſuetudinē didiciſſet. infinitos theſauros adinſulā illā p̄miſit. vbi poſt annū in exiliuꝫ relegatus ceteris famē deficientibꝰ ille immēſis delicijs abundabat. Ciuitas hec mund̓iſte eſt. Ciues tenebraꝝ p̓ncipes. q̇ nos falſamū di delectatione alliciūt. nobiſqꝫ non ſperantibꝰ mors ſuꝑuenit. ⁊ in locū tenebraruꝫdemergimur. Diuitiaꝝ v̓o ad eternū locup̄miſſio fit manibꝰ egenoꝝ. F ¶ Igit̉ cūbarlaam ꝑfecte filiū regis docuiſſet. ⁊ ip̄e eūiam relicto patre ſeq̇ vellet. dixit barlaaꝫ. Sꝫhoc feceris. cuidaꝫ iuueni ſil̓is eris. q̇ cū qͣndā nobilē nollet deſponſare vxorē. ip̄e renueijs aufugit. ⁊ in qͣndā locū deueniēs v̓ginē

quandā cuiuſdā ſenis pauꝑis filiā laborantem ⁊ ore deū laudante vidit. Ad quam ille.Quid eſt qd̓ agis mulier. Cū enī ita pauꝑſis. grās tn̄ agis deo ac ſi magna recepiſſesab eo. Ad queꝫ illa. ſic̄ parua medicina ſepea mgͣno lāguore liberat. ſic graꝝactio ī paruis donis magnoꝝ efficit̉ auctrix donoruꝫHec tn̄ q̄ extrinſecꝰ ſūt nr̄a nō ſunt. ſꝫ ea q̄ innob̓ ſunt ⁊ nrāſūt. A d̓o mag accepi. qꝛ mead ſuā imaginē fecit. irellectuꝫ mihi dedit. adſuā me gl̓iaꝫ vocauit. ⁊ ianuā regni ſui iammihi aperuit. Pro tantis ergo ⁊ tā magnisdonis ip̄m laudare ꝯuenit. Uidēs iuueniseiꝰ prudentiā. eā a prē ſuo ī vxorē petijt. Cuiille. Filiā meā acciꝑe nō vales. qꝛ diuituꝫ etnobiliū filiꝰ es. ego at pauꝑ ſū. Sꝫ cū ille orno inſtaret. ait ſenex. Nō poſſuꝫ eā tibi darevt in domū patris tui ducas ea. cūvnica mihi ſit. At ille. Apud vos manebo. ⁊ vob̓ mein oībꝰ ꝯformabo. Deponēs igit̉ p̄cioſuꝫ ornamētū. habitū ſenis induit. ⁊ apud eū manens ip̄aꝫ in vxorē accepit. Poſtqͣꝫ vero ſenex diutiꝰ eū ꝓbauit. in thalamū eū duxit. etīmēſuꝫ pōdꝰ diuitiaꝝ qͣntū nūqͣꝫ viderat ſibi on̄dit. ⁊ oīa ſibi dedit. Dixit aūt ioſaphatCōuenient̓ iſta me tagit narratio ⁊ a te hͦ dictu eē de me exiſtimo. Sed dic mipat̉ quotannoꝝ es. ⁊ vbi ꝯuerſaris. qꝛ a te nunqͣꝫ volo ſeꝑari. Et ille. Annoꝝ ſū. xlv. in deẜtis treſēnaar degēs. Ad quē ioſaphat. Ampliꝰ pater mihi appares. lxx. annoꝝ. Et ille. Si a natiuitate mea oēs ānos meos qͣris diſcere. bene eos exiſtimaſti. Sꝫ nll̓o modo a me ī mēſura vite cōputant̉. quoīqͥt ī vanitate mūdiexpēſi ſūt. Tūc enī in interiore hoīe mortueraꝫ. ⁊ ānos mortis nunqͣꝫ vite nominabo.Cū igit̉ ioſaphat eū in deſertuꝫ ſequi vellet.dixit barſaam. Si hͦ feceris ⁊ tuo ꝯſortio carebo ⁊ ꝑſecutōis frībꝰ meis autor exiſtā. Sꝫcū oportunū tp̄s videris ad me venies barlaam igit̉ filiū regis baptizās. ⁊ in fide optime inſtruens. eū oſculatus ē. ⁊ ad locū ſuuꝫreuerſus eſt. G ¶ Poſtqͣꝫ aut rex filiuꝫxp̄ianū factum audiuit. in dolore nimio poſitus eſt. Quē quidā amicꝰ ſuus noīe arachis ꝯſolaijs ait Cognoſco rex ſenē q̄ndaꝫ