De ſctō Iacobo apo. maiori

iudex expauit ⁊ ſpūꝫ tradidit Huic ſucceſſitiuliaꝰ q̇ fornacē ſuccēdi fec̄ ⁊ criſtinā ītꝰ iactari. vbi ꝑ qͥnqꝫ dies cū āgel̓ cātās ⁊ deābulās illeſa ꝑmāſit Qd̓ audiēs iuliāꝰ ⁊ magicꝭartibꝰ hͦ aſcribēs duas aſpides. duas viperas. duoſqꝫ colubros ad eā dimitti fecit. ſꝫẜpētes eꝰ pedes līgūt. aſpides nil nocētes advbera pēdēt. colubri collo ſe voluētes fudorē līgūt. Iuliāꝰ āt īcātatori dixit. nūq̇d et tumagꝰ es. irrita beſtias. qͦd cū faceret ẜpētes īeū īpetū fecert̉. ⁊ eū ꝓtinꝰ occidert̉. Tūc ẜpētibꝰ īꝑauit criſtina ⁊ ad deẜtū locū ire fec̄ etmortuū hoīeꝫ ſuſcitauit. Tūc iuliāꝰ māmillas eꝰ p̄cidi mādauit. d̓ qͥbꝰ lac ꝓ ſangͥne fluxit. dei de līguā eꝰ p̄ſcidi fec̄. criſtia v̓o neqͣqͣꝫloq̄lā amittēs. p̄ciſurā līgue accipiēs ī faciēiuliāi ꝓiecit ⁊ oculū eiꝰ in ꝑcutiēs eū excecauit. iratꝰ qꝫ iuliāꝰ duas ſagittas circa cor eꝰ⁊ vnā ī latꝰ eꝰ dimiſit. Et illa ꝑcuſſa ſpūꝫ d̓otradidit circa ānos dn̄i. cclxxxvij. ſub diocleciāo. reqͥeſcit āt corpꝰ eꝰ ī qͦdā caſtro qd̓ bulſenū vocat̉ int̓ vrbe veterē ⁊ viterbiū ſito. tyrus eī q̄ iuxta caſtꝝ illd̓ erat fūditꝰ ē euerſa.AXCIIII¶ De ſcō Iacōbo apl̓o maiori.Acobꝰ iſte apl̓usdictꝰ ē iacobꝰ zebedei. iacōbꝰ fraterioh̓is boanerges .i. filiꝰ tonitrui. etiacobꝰ maior. d̓r eī iacobꝰ zebedei .ſ. filiꝰ n̄ tātū carne. ſꝫ ēt noīs int̓p̄tatōe. Zebedeꝰ īterp̄tat̉ donās ſiue donatus. ⁊ btūs iaco. ſeip̄mxp̄o donauit ꝑ mortꝭ martiriū. ⁊ a deo nob̓donatꝰ eſt in ſpūalē patronū d̓r āt iaco. frat̓ioh̓is qꝛ fuit eꝰ frat. nō tātū carne. ſꝫ ēt moꝝſil̓itudīe. ābo eī fuert̉ eiuſd̓ zeli. eiuſd̓ ſtudij.eiuſd̓ voti. Eiuſd̓ zeli ad dn̄m vlciſcēdū. Cūeī ſamaritani xp̄ꝫ n̄ reciꝑent iaco. ⁊ ioh̓es dixert̉. Uis dicīꝰ deſcēdat ignis d̓ celo ⁊ cōſumat illos. Eiuſd̓ ſtudij ad diſcēdū. vn̄ iſti p̄cipue fuert̉ q̇ xp̄m d̓ die iudicij ⁊ alijs vēturis int̓rogauert̉. Eiuſd̓ voti ad obtinendū.qꝛ ſeſſionē ad dexterā ⁊ ſiniſtrā xp̄i ābo hrēvoluerūt. d̓r filiꝰ tonitrui rōe ſonore p̄dicatiōis. qꝛ malos trebat. pigros excitabat oēsſua altitudīe ī āmiratiōeꝫ ꝯuertebat. vn̄ dic̄

Beda de ioh̓e ꝙ tā alte intonuit vt ſi aliqͣntulū altiꝰ intonuiſſꝫ totꝰ mūdus eū caꝑe nōpotuiſſet. Dicit̉ iacobꝰ maior ſic̄ alt̓ minor.Prīo rōe vocatōis. qͦniā pͥus vocatus ē axp̄o. ſcd̓o rōe familiaritatis. quiā maiorē familiaritatē videt̉ xp̄s habuiſſe cū iſto qͣꝫ cūillo. ſic̄ pꝫ. qꝛ ip̄m ad ſecreta ſua admittebatſic̄ fuit ad puelle reſuſcitatōeꝫ. ⁊ ad gl̓ioſaꝫtrāſfiguratōeꝫ. Tertio rōe paſſiōis. qꝛ primus int̓ cet̓os apl̓os paſſus ē. Sic̄ ergo d̓rmaior alio ex eo ꝙ pͥus vocatꝰ ē ad apoſtolatꝰ grām. ita p̄t dici maior ex eo ꝙ pͥus vocatus eſt ad etnitatis gloriā.Acobꝰ apl̓s filiꝰ zebedei pꝰ aſcēſionē dn̄i dū ꝑ iudeā ⁊ ſamariā p̄dicaret. in hiſpaniā tādē iuit. vt ibi v̓būdn̄i ſeminaret. Sꝫ dū ibi ſe ꝓficere nil videret. ⁊ ſolūmodo ibidē. ix. diſcipl̓os acq̇ſiuiſſet duos ex illis cā p̄dicādi reliqͥt. ⁊ alios ſeptē ſecū aſſumēs iteꝝ ī iudeā redijt. Magiſter āt ioh̓es beleth dic̄ ꝙ tātū vnū ibi cōuertit. Cū ergo in iudea v̓bū dn̄i p̄dicaret magus q̇dā noīe hermogenes cū phariſeis diſcipulū ſuū noīe philetū ad iacōbū miſit vtip̄m philetꝰ corā iudeis ꝯuinceret ꝙ ſua predicatio falſa eēt. Sꝫ cū apl̓s corā oībꝰ rōnabiliter eū ꝯuīciſſet ⁊ ml̓ta corā eo miraculafeciſſet. redijt philetꝰ ad hermogenē doctrinā iacobi approbās. ⁊ miracl̓a recitās ac eiꝰdiſcipulū ſe velle fieri ꝯteſtās ⁊ vt ip̄e ſil̓r efficeret̉ diſcipulꝰ ꝑſuadēſ. Tūc hermogenesiratꝰ arte ſua magica ita eū īmobilē fecit vtſe nullatenꝰ mouere poſſet dicens. Uidebimus ſi iacobus tuꝰ te ſoluat. qd̓ cū philetꝰiacobo ꝑ pueꝝ ſuū nūciaſſet. miſit ad eū ſudariū ſuū di. Accipiat ſudariū ⁊ dicat. Dominus erigit eliſos ipſe ſoluit compeditos.Statimqꝫ vt de ſudario tactꝰ ē ſolutus avinculis magicis artibꝰ hermogenis inſultauit. ⁊ ad iacobū ꝓperauit. Iratꝰ hermogenes demōes aduocauit. p̄cipiēs vt ipſuꝫiacobū vinctū cū phileto adducāt vt d̓ ip̄isſe vindicet. ne diſcipuli eiꝰ de cetero ſibi audeāt talit̓ inſultare Ueniētes āt demōes adiacobū ī aere vlulare cepert̉ di. Iaco. apl̓ed̓i miẜere nob̓. qꝛ an̄qͣꝫ tꝑs noſtꝝ aduēit iā