De ſancto Ualentino

bbidē regē dagobertū ꝓ ſuis crimībꝰ īcreparet. iratꝰ rex eū d̓ ſuo regno eiecit. Deniqꝫ curex filiū nō hrēt et or̄oē fciā ad dn̄m filiū habuiſſꝫ. cogitare cepit a qͣ infantē ſuuꝫ faceretbaptizari. Ueītqꝫ in mētē eiꝰ vt ab amādoeū baptizari faceret. Queſito igͦr amādo etad regē adducto. rex ad pedes eꝰ ꝓſternit̉ rogauitqꝫ vt ſibi īdulgerꝫ. ⁊ filiū ſuū queꝫ ſibidn̄s dederat baptizarꝫ. Ille v̓o pͥma petitōꝫbenigne ꝯceſſit. ſꝫ fecl̓aribꝰ negocijs īplicarimetuēs. ſcd̓aꝫ renuit ⁊ abſceſſit. Tāde victꝰp̄cibꝰ ānuit voto regis Que cū baptizarꝫ tacentibꝰ cūctis infans rn̄dit amē. Pꝰ hoc rexip̄m ī traiectēſem ep̄m ſublimari fec̄ Qui cūa pleriſqꝫ v̓bū p̄dicatōis ꝯtēni videret. ī vaſconiā iuit. vbi cū q̇dā ioculator v̓ba eiꝰ irrideret. a demōe arripit̉. ⁊ ꝓprijs dētibꝰ ſe diſcerpes ꝙ viro dei iniuria fecerit ꝯfitet̉. ⁊ ſtatimiſerabilit morit̉. G ¶ Dū aūt q̇dā vicemanꝰ lauaret. q̇dā ep̄s aquā illā ſeruari fec̄de qͣ qͥdā cecꝰ poſtmodū curatꝰ fuit. ¶ Cū īq̇dā loco d̓ volūtate regis mōaſteriū ꝯſtruere vellet. q̇dā ep̄s ꝓxime ciuitatis moleſte hͦſuſtinēs miſit faml̓os ſuos. vt aūt ip̄m occiderēt vl̓ inde eijcerēt. Qui veniētes eidē doloſe dixerūt vt ſecū ꝑget. ⁊ ſibi locū aptuꝫ admonaſteriū on̄deret. Ille aūt maliciā eoꝝ p̄cognoſcēs. vſqꝫ ad cacume motis vbi eumoccidere cupiebat cuꝫ eis iuit. eo ꝙ multummartyriū affectaret. Sꝫ ecce tāta pluuia ettēpeſtate mos tegit̉ vt ſe mutuo videre nonpoſſent. ⁊ iā ſe mori putates ꝓſtrati veniampoſtulabāt. ⁊ vt eos viuos abire ꝑmitterꝫ exorabāt. Qui orōꝫ effudit. ⁊ ſerenitate maximā īpetrauit. Illi ergo ad ꝓpria redierūt etſctūs amādꝰ euadēs. ⁊ ml̓ta alia miracl̓a faciens in pace qͣeuit. Floruit circa annū dn̄i.dcliij. tꝑe eraclij.¶ XLIIDe ſancto Valentinoalentinus diciturquaſi valorē tenēs. h̓ eſt ī ſctītate ꝑſeuerās. vl̓ d̓r valētinꝰ qͣſi valēs tyro .i. mileſxp̄i. Miles d̓r valēs q̇ nūqͣꝫ cedit. fortit ferit.ſe valēter defendit. potent vincit. ſic valētin-

nōceſſit martyriū vitādo. ꝑcuſſit ydolatriāeuacuādo. defendit fidē cōmuniendo. vicitpatiendoAAlētinꝰ reuerēdus p̄ſb̓r fuit quemclaudiꝰ imꝑator ad ſe adduci faciens īterrogauit dicēs. Quid ē valētine. cur amicicia nr̄a nō frueriſ. vt d̓os noſtros adorās ſuꝑſtitōꝫ tue abijcias vartatisCui valētinꝰ. Si grāꝫ d̓i ſcires. iſta neq̄q̇mdiceres. ſꝫ ab ydol̓ aīm reuocares. ⁊ deū q ein cel̓ adorares. Tūc q̇dā q̇ claudio aſtabatdixit. Quid vis dicere valētine d̓ ſctītate d̓orū nr̄oꝝ Cui valētinꝰ. Ego nil d̓ eis dico. niſi ꝙ fuerūt hoīes miſeri. ⁊ oī īmudicia pleni.Ad quē claudiꝰ. Si xp̄s verꝰ d̓s ē. cur mihinō dicis qd̓ veꝝ ē. Cui valētinꝰ. Uere xp̄usfolꝰ eſt d̓s ī que ſi credid̓ris aīa tua ſaluabit̉reſpublica augebit̉. oīm inimicoꝝ tibi victoria ꝯcedet̉. Rn̄dēs āt claudiꝰ aſtātibꝰ dixit.Uiri romani audite qͣꝫ ſapient̓ ⁊ recte loqͣt̉hō iſte. Tūc dixit p̄fectꝰ. Seductꝰ ē imꝑatorQuō deſeremꝰ qd̓ ab infantia tenuimꝰ ⁊ tc̄cor claudij īmutatū ē. Tradit̉ āt cuidā pͥncipi in cuſtodiā. Et cū ī domū eiꝰ ductꝰ fuiſſetdixit. Dn̄e ih̓u xp̄e veꝝ lumē illumīa domūiſtā vt te veꝝ deū cognoſcāt. Cui p̄fectꝰ Miror te dicēte ꝙ xp̄s ē lumē. Equidē ſi filiā meam diu cecā illumiauerit faciā quecūqꝫ p̄ceperis. Tūc valētinꝰ oras eiꝰ filiā ceca illuīauit. ⁊ oēs de domo ſua cōuertit. Tunc imperator valentinū decollari precepit circa annum dn̄i. cclxxx.XLIIIA¶ De ſancta IulianaUliana dū eulogio p̄fecto nicomedie deſpōſata eēt⁊ nollet ſibi aliquatenus copulariniſi reciꝑet fidē xp̄i. iuſſit eā pater ſuꝰ expoliari ⁊ gͣuiſſime cedi ac ip̄i p̄fecto tradi Cui p̄fectꝰ ait. Dulciſſima mea iuliana cur me ita d̓luſiſti. vt me ſic renuereſ. Cui illa. Si tu adoraueris deū meū acqeſcā tibi. alioqͥn nūqͣmdn̄s meꝰ eris. Cui p̄fectꝰ. Dn̄a mea hͦ facere nō poſſū. qꝛ imꝑator amputari facerꝫ caput meū. Cui iuliana. Si ita times imꝑato