De aduentu domini
Incipit legenda ſctōꝝ que lombardicanoīat̉ hyſtoria. Et pͥmo de feſtiuitatibus q̄occurrūt infra tꝑs renouationis qd̓ repreſentat eccl̓ia ab aduentu vſqꝫ ad natiuitatēdomini.¶ Legenda. I.A¶ De aduentu dn̄iDuentꝰ dn̄iꝑqͣtuor ſeptimanas agͦrad ſigͥficādū ꝙ qͣdruplexeſt aduētꝰ .ſ. in carne. inmentē. in mortē ⁊ ad iudiciū. Ultīa āt ſeptimana vix finit. qꝛ ſctoꝝ gl̓ia q̄ dabit̉ in vltio aduētū nūqͣꝫ termiabit. Hinc ē etiā ꝙ pͥmū rn̄ſoriū pͥme dn̄ice aduētꝰ cōputato gl̓ia prī qͣtuor v̓ſus ꝯtinet. vt p̄dictos qͣtuor aduētꝰ deſignet. Quis aūt cui mag̓ ꝯueniat. prudeslector attēdat. Licꝫ āt qͣdruplex ſit aduētustn̄ eccl̓ia ſpāliter de duplici .ſ. in carnē ⁊ ad iudiciū videt̉ memoriā facere. ſic̄ in officio ip̄ius tꝑis patet. Hinc ē etiā ꝙ ieiuniū aduētuſꝑtim eſt exultatōis ⁊ ꝑtim meroris. Nā rōeaduētꝰ in carnē d̓r ieiuniū exultatōis. rōe aduentꝰ ad iudiciū d̓r ieiuniū meroris. Et adh̓ innuēdū eccīa cātat tūc quedā cantica leticie. ⁊ hͦ ꝓpter aduētū miſcd̓ie ⁊ exultatiōis. q̄dā v̓o depoīt. ⁊ hͦ ꝓpt̓ aduētū ſeuere iuſticie⁊ meroris B ¶ Tirca aduētū igit̉ in carnē tria videri pn̄t .ſ. adueniēdi oportunitas.⁊ aduētꝰ neceſſitas ⁊ vtilitas. Oportunitasadueniēdi attēdit̉ pͥmo ex ꝑte hoīs q̇ pͥmo īlege nature ꝯuictꝰ fuit de defectu cognitōisdiuīe. Un̄ ⁊ tūc ī peſſimos errores idolatriececidit. ⁊ iō coactꝰ eſt clamare ac dicere. Illumīa oculos meos ⁊cͣ. Deinde venit lex iubēs in qua ꝯuīctꝰ eſt de impotētia. cū priusclamaret. nō de eſt q̇ īpleat. ſꝫ q̇ iubeat Ibi eīeſt ſolūmō eruditꝰ. ſꝫ nō a pctō liberatꝰ. necꝑ aliquā grām ad bonū adiutꝰ. ⁊ iō coactꝰeſt mutare ac dicere. Non deeſt q̇ iubeat. ſꝫq̇ impleat. Oportune igit̉ filius dei aduerūtqn̄ homo de ignorātia ⁊ impotētia ꝯuictusfuit. ne ſi forte an̄ veniſſet hō ſuis meritis ſalutē aſcriberet. ⁊ ideo medicine gratꝰ nō eſſꝫ
Secūdo ex ꝑte tꝑis. qͦniā venit in plenitudine tꝑis ⁊cͣGal̓. iiij. At vbi venit plenitudo tēporis ⁊cͣ. Augꝰ. Multi dicūt quare non an̄veīt xp̄ſ. qꝛ n̄dū venerat pleītudo tꝑis moderāte illo ꝑ quē facta ſūt oīa tꝑa. Deniqꝫ vbivenit plenitudo tꝑis. venit ille q̇ nos liberauit a tꝑe. Liberati aūt a tꝑe vēturi ſumꝰ adillam eternitatē vbi nullū eſt tꝑs. Tertio exꝑte vulneris ⁊ morbi vniuerſalis. Quoniāenī morbꝰ erat vniuerſalis. oportunuꝫ fuitvniuerſalē exhiberi medicinā. Un̄ d̓t Aug.ꝙ tūc magnus venit medicus qn̄ ꝑ totummundū magnꝰ iacebat egrotus. Un̄ eccl̓iain ſeptē antiphonis qͥ cantant̉ an̄ natiuitatēdn̄i on̄dit multiplicitatē ſui morbi. ⁊ ad quēlibet petit remediū medici. An̄ ſiquidem aduentū filij dei ī carnē eramꝰ ignorantes ſiuececi. penis eternis obligati. ſerui diaboli. mala pctī ꝯſuetudine vincti. tenebris obuoluti.exules a patria ⁊ expulſi. id̓oqꝫ indigebamꝰdoctore. redemptore. liberatore. eductore. illuminatore ⁊ ſaluatore Quia igit̉ ignorantes eramꝰ. ideo ab ip̄o doceri indigebamꝰ.Et ideo ſtatim in pͥma ātiphona clamamꝰO ſapientia q̇ ex ore altiſſimi ꝓdijſti ⁊cͣ. veniad docendū nos viā prudētie. Sꝫ paꝝ ꝓdeſſet ſi doceremur ⁊ nō redimeremur. ⁊ iō abip̄o redimi poſtulamꝰ cū in ſcd̓a clamamꝰO adonay ⁊ dux domꝰ iſrael ⁊cͣ. veni ad redimendū nos in brachio extēto. Sꝫ q̇d ꝓdeſſet ſi eſſemꝰ docti ⁊ redēpti. ſi adhuc poſt redemptionē detineremur captiui. ⁊ ideo liberari petimꝰ cū in tertia clamamꝰ. O radixyeſſe ⁊cͣ. veni ad liberandū nos. iam noli tardare. Sed quid ꝓdeſſet captiuis ſi eſſent redempti ⁊ liberati. ſed tamē nondū eſſent abomni vinculo abſoluti. vt ſcꝫ ſue poteſtatiseſſent ⁊ libere qͣ vellent ire poſſent. parū igit̉ꝓdeſſet ſi nos redemiſſet ⁊ liberaſſet. ſꝫ tn̄ adhuc vinctos retineret. ⁊ ideo ab oībꝰ peccativinculis educi petimꝰ. cū in qͣrta clamamꝰ.O clauis dauid⁊c. veni ⁊ educ vinctos dedomo carceris. ſedentes in tenebris et vmbra mortis. Sꝫ qꝛ illi qͥ diu fuerūt in carcerehabēt oculos tenebratos nec clare vid̓re poſſunt. ideo poſt abſolutionē a carcere. reſtat