mediatorem gratiam obtinere. Et oratione finita cantatur epiſtola quaſi ſupermiſſio. id ēſuꝑerogatio. qꝛ ſuper doctrinam ipſius euangelij in quo eſt doctrina ꝑfectionis ſuꝑerogatur ad doctrinam imperfectorum. Videtur tamen ꝙ epiſtola poſt euangelium legi deberꝫqꝛ poſterior fuit. Sed dicendum eſt ꝙ ꝑ ipſāepl̓am ſignificatur doctrina legis ⁊ ꝓphetaꝝque doctrina preceſſit. Vnde accidit ꝙ ſepeloco epiſtole legitur aliqua lectio. vel ꝓpheciade lege ⁊ ꝓphetis. Hinc eſt ꝙ ſubdyacōnumtm̄ vnus acolitus ſine lumine precedit. qꝛ ipōrum doctrinam etiam pauci ſunt ſecuti. ⁊ nondum lumen gratie aduenerat. deinde cantatur reſponſorium qd̓ graduale vocatur. dicit̉autem reſponſorium. quia ipſi nos hijs quein epiſtola audiuimus: debemus operibus eteffectibus reſpondere. Graduale vero dicitur.vel a gradu locoꝝ quia in gradibus conſueuerat decantari. vel a gradu virtutū. Vnde dicitur in psͣ ſcd̓m interpretationem aquile diſtribuite gradus eius in compaſſione vt enarretis in ꝓgenie altera. Nam reuera domus nōſtra celeſtis multum eſt alta ⁊ ideo gradibusindigemus. Tandem ⁊ poſt in miſſa diciturAlleluya. quod ſiquidem nomen alleluya interpretatur ſcd̓m quoſdam iubilatio dn̄ ⁊ repreſentat iubilacōnem que in ciuitate celeſtidecantatur. Iuxta illud quod expreſſe ſtribit̉Chob̓. xiij. Per vicos eius alleluya cantabit̉.⁊ ideo illud canticum Alleluya tantum in feſtiuitatibus decantatur. quia in ſolemnitatibus ⁊ magnis feſtis ſoluminodo hoc canticūiocunditatis debet decantari. Et quia illa iubilatio tanta erit ꝙ nullus poſſet ad plenuꝫ effari. Idcirco etiam nullus plene poterit ipſuꝫalleluya interpretari. Sequentie autem licetnon ſint de more romano: tamen in aliquibꝰeccleſiis decantantur quorum vſum primo adinuenit Rogerius abbas ſancti Galli. ⁊ nicōlaus papa ſequentias ad miſſas decantari ficit ac conceſſit. Hermaimus etiam theutonicus ꝯtractus: ſequentiā Sancti ſpiritus aſſitnobis gratia compoſuit. ⁊ etiam hoc canticūAlma redēptoris mater. ⁊ multa alia pulcrainuenit ⁊ compilauit. Poſt hec omnia ſuprafacta legitur ſeu decantatur euangelium: precedentibus multis. lumine quoqꝫ ⁊ thurr ⁊ cūcruce. quia ipſa doctrina euangelica multosad fidem conuertit. ⁊ lumen ⁊ claritatem vere ⁊ intemerate ſcientie adduxit. ⁊ totum mūdum odore ſuauitatis adimpleuit. ⁊ vexillumſancte crucis in vniuerſo mundo erexit. Cantatur namqꝫ ipſum euangelium aduerſus ꝑtem aquilonarem. quia etiam virtus euangelij diuini illum qui dixit. ſedebo in lateribusaquilonis ⁊cͣ. vt de hoc ſcribitur Vſay. ca. xiiijde muncli poteſtate eiecit. Ioh̓. xij. vbi ſic dicitur. Nunc iudicium eſt mundi. nunc autemprinceps huius mundi eijcitur foras.Lecto enim ipſo euangelio legitur ſeu cantat̉ſimbolū. quod dicitur a ſin quod eſt ſimul ⁊bolus. Sunt autem duo ſimbola. Vnum ſimbolū eſt quod eſt ab ipſis apoſtolis confectūCum enim apoſtoli eſſent ꝑ mundum diuiſiprius in iheruſalem conuenerunt de articulisfidei diſſerentes ſimbolū concorditer ediderūtquolibet ipſorum apoſtolorum ſimbolū id ēarticulum ibidem ponente. Aliud autem eſtſimbolum quod in miſſa decantat̉ ⁊ a trecētisdecem ⁊ octo patribus in nicena ſinodo editūfuit vbi non ſunt alij articuli ꝙͣ in primo. ſedtamen propter diuerſas hereſes ſuccreſcētesſunt magis elucidati. ¶ Poſt ſimbolum vero cantatur offertorium: premiſſo tamē a ſācerdote. dominus vobiſcum. oremus. Et tam̄ſacerdos nullam tunc orationem facit. cuiusduplex poteſt eſſe cauſa. Vna namqꝫ cauſapoteſt eſſe ad innuendū ꝙ quando ſacerdosappropinquat ad ſacrificandum: magis indiget oratione ſcilicet mentali ꝙͣ vocali. Aliacauſa poteſt eſſe. quia ⁊ ſi preſbiter tunc nonoret: hortatur tamen populum ſuum ⁊ choruꝫad orandum id eſt ad ipſum offertorium decantandum. In quo ſiquidem offertorio populus admonetur ꝙ ſicut offerūt deo ſua; ſicetiam offerant ſemetipſos. Reſpexit etenimdominus ad munera Abel. quia ipſe Abel offerebat deo ſe ⁊ ſua. Ad munera autem Chayn dominus non reſpexit. quia ille offerebatdeo ſua: ſed ſemetipſum offerebat dyabolo.Deinde prefacio decātatur. Et dicitur prefacioquaſi prelocutio. quia in prefatione ſacerdospreloquitur de ſacramenti altitudinē. ⁊ de reuerentia habenda ⁊ de attentione deuota. Inprefatione namqꝫ cantat ſacerdos dei beniuolentiam. vt tanto facilius pro populo impetret dei miſericordiam. Finita vero prefationecantatur Sanctus. quod partim eſt ſumptuꝫab illo cantico angelico: de quo dicitur Vſa.vi. Sanctus ſanctus ſanctus ⁊cͣ. Et etiam abillo cantico angelico de quo refert IohannesDamaſ. iij. ꝙ cum apud Conſtantinopolimpeſtilentia magna eſſet ⁊ proceſſio fieret: quidam puer ſubito de medio populi in celū eſtraptus: qui poſt aliquā moram rediens dixitſe ab angelis quoddam canticum didiciſſequod mox vt puer ille cantaret: peſtilentia illa ceſſauit. Aeuata igitur voce dixit ⁊ cetinit.Sancte deus ſancte fortis ſancte ⁊ immortalis