PrimaPars
hoīm demus rōnes. Et primo concluſio ſuꝑ eos quos maleficiunt adamorē vel odiū inordinatuꝫ ⁊ poſteadem materia ꝓ maiori intelligentia ſub difficultate eſt diſcutienda.ꝯcluſio aūt hec eſt. Nā ſctūs Tho.in. iiij. diſt. xxxiiij. de impedimentomaleficiali ꝑtractans ſicut oſtenditquare ꝑmittit̉ dyabolo a deo maiorptās maleficij ſuꝑ actus venereoshominis qͣꝫ ſuꝑ alios: rationes aſſignāde. Ita dicere a ſil̓i oꝑtet ꝙ hemulieres ampliꝰ īfeſtant̉ q̄ hic actibus ampliꝰ deſeruiunt. Dicit em̄ ꝙqꝛ corruptio pctī prima ꝑ quam hōfactus ē ẜuꝰ dyaboli in nos ꝑ actūgenerātē deuenit. Iō maleficij poteſtas ꝑmittit̉ diabolo a deo in hocac. u magis qͣꝫ in alijs: ſicut etiaꝫ inſerpentibꝰ magis oſtendit̉ virtꝰ maleficioꝝ vt d̓r qͣꝫ in alijs animalibusqꝛ ꝑ ſerpentē dyabolꝰ tanqͣꝫ ꝑ ſuuꝫinſtrumentū mulierē tēptauit. Ur̄etiā vt poſtea ſubdit. lꝫ matrimonium ſit opus dei tanqͣꝫ ab eo inſtitutum. adhuc ꝑ oꝑa dyaboli interduꝫdeſtruit̉. Nō qͥdē ꝑviolentiā qꝛ ceuſeret̉ ſic fortior deo Sꝫ ex diuina ꝑmiſſione ꝓcurando impedimentūactus cōiugalis vel tꝑale vel ꝑpetuum. ex qͥbꝰ hoc qd̓ experientia docet: dicamꝰ ꝙ ꝓpt̓ hmōi ſpurciciasexplendas tā erga ſe qͣꝫ ⁊ ſeculi potentes cuiuſcunqꝫ etiā ſtatus. ⁊ cōditiōis īnumera maleficia ꝑtractāteoꝝ animos ad amorē hereū vl̓ philocaptionē adeo immutādo vt nulla cōfuſione aut ꝑſuaſiōe ab eis deſiſtere valeant. Ex qͥbus etiam ⁊ exterminiū fidei ſeu periculū intolerabile qͦtidie imminet ꝙ eoꝝ aīos immutare taliter ſciunt ꝙ eis nullumuocunientum fiue ꝑ ſe ſiue ab alijs
fieri ꝑmittāt ſicqꝫ quotidie creſcūiEt vrinaꝫ experientia nos minimeedocuiſſet: īmo ⁊ odia talia etiaꝫ inſacramento matrimonij cōiunctisſuſcitata ꝑ maleficia ⁊ ſil̓r infridatꝭones generatiue potētie. vt nec redditionē nec exactionē debiti mr̄imonial̓ locū ꝓ ꝓle habere valeant̉Sed qꝛ amor ⁊ odiū in aīa exiſtuntquā etiā demon intrare nequit: nealicui hec quaſi incredibilia videantur ſub queſtione ſunt diſcutiendacū etiā oppoſita iuxta ſe poſita magis eluceſcunt.Queſtio: an malefice mentes hominū ad amorē vel odiū valeāt immutare. ⁊ eſt ſeptima in ordine.Ueritur an demones ꝑ ip̄as maleficas mētes hominū ad amorem vel odiuminordinatū immutare ⁊ incitare valeant. Et arguit̉ ꝙ nō ẜm premiſſa.Tria ſunt in homine: voluntas. intellectus ⁊ corpus. Primū deus ſicut habet per ſe regere: quia cor regis in manu dn̄i. ita ſecundū ꝑ angelum illuſtrare ⁊ ip̄m corpꝰ ꝑ influxus celeſtiū corpoꝝ dirigere. Preterea intra corpora demones n̄ poſſunt eſſe illa immutando. ergo minus infra animā eiꝰ potentijs odiūvel amorem immitendo. Patet̉ cōſequentia. qꝛ ex natura maioreꝫ habent poteſtatē ſupra corporalia qͣꝫſupra ſpūalia. ⁊ qͥdem ꝙ nō poſſūtimmutare ſupra patuit in pleriſqꝫlocis. qꝛ nullā formam ſubſtantialēvel accidentalem inducere poſſuntniſi adminiculo alicuiꝰ alteriꝰ agentis. ſicut etiam quilibet alius artifex. eſt et̓iam ad idē. c. xxvj. q. v. epiſcopi. in fine. Qui credit aliquam