idem qꝛ ſi eſſet cōmunicabile ⁊ non cōicaret̉vniuerſum nō eſſet ꝑfectum. cuius ꝑfectio inhoc cōſiſtit vt om̄es bonitates creaturarū cōmunicabiles in genere ſint cōicate. Nec valetargumētū ꝙ deus cū ſit ſumme potēs ⁊ aliasad ſuaꝫ ſimilitudinē hoīes et āgelos creauitꝙ etiam hoc conferre potuerit ꝙ creatura exconditione ſue natrue haberet ꝙ peccare nonpoſſet. Uel etiā ꝙ faceret vt habitus ille gratie qͥ ꝯfirmationem in bono cauſat eſſet parseſſentialis nature āgeli vel homīs vt ſic ſcd̓mnaturale ſuū principiū ⁊ naturalē ꝯditionemhaberet ꝯfirmationē in bono. vt peccare nōpoſſet. Nam primū argumentū nō cōcludit.qꝛ licet deus ſit ſumme potēs ſicut ⁊ ſummebonus nō tamē hoc cōferre pōt nō ex imꝑfectione ſue potentie. ſed ex imꝑfectōne creature. q̄ imperfectio cōſideratur primo. ꝙ hoc recipere nō poteſt nec potuit homo vel āgelus.Ratio qꝛ cū ſit criatura eſſe ſuum dependet acreatore. ſicut cauſatū a cauſa ſui eſſe ⁊ creareeſt aliquid ex nihilo facere ideo ſi ſibi relinqͥtur deficit. ꝯſeruatur aūt qͣꝫdiu cauſe influentiam recipit. Exemplū ſi vis de candela q̄ tādiu lucet qͣꝫdiu habet cerā. Quo ſtante notuꝫē ꝙ deus creauit hominē. ⁊ reliquit eū in manū cōſilij ſui. Eccͣi. xvij. Et ſimiliter angelū aprincipio creatōnis. Et hoc factū eſt ꝑ liberūarbitriū cuius ſicut ꝓpriū eſt facere vel obmittere ita ꝓpriū eſt a ſua cauſa recedere ⁊ nō recedere. Et qꝛ hoc ē poſſe peccare: poſſe ex libertate arbitrij a deo recedere. iō non potuit hochomo vel angelus reciꝑe. nec ei potuit a deocōicari vt ex natura haberet libertatē arbitrij⁊ etiā ex natura haberet nō poſſe peccare. aliaimꝑfectio ex qua hoc non potuit homini velangelo cōicari eſt. qꝛ implicat ꝯtradictōnemq̄ quia in ſe nō ſunt factibilia dicimus deusnō poteſt illa facere. Sed potius dicendū ꝙcreature non pn̄t iſta recipere. vt videlꝫ aliqͥdſit viuū ⁊ mortuū ſimul ⁊ ſemel. Ita etiā implicat vt aliqͥs habeat libeꝝ arbitrium ex quopoſſit cauſe ſue inherere vel nō inherere ⁊ ꝙpoſſit nō peccare qꝛ ſi nō poteſt peccare nō p̄tcauſe ſue nō inherere cū peccatū ſit ſpreto incōmutabili bono rebꝰ mutabilibus inherereSpernere aūt vel nō ſpernere eſt ex libertatearbitrij. Secundū etiā argumentū nō valet.quia ſi gratia ꝯfirmationis verteret̉ creaturein naturā ita ꝙ ex principijs eſſentialibꝰ haberet nō poſſe peccare. tūc non haberet ex aliquo dono accidentali ⁊ gratia non poſſe deficere ⁊ peccare ſed haberet hoc ꝑ naturam ⁊tunc eſſet deus qd̓ ē abſurdum. Hanc ſolutōnem tangit ſanctus Tho. vbi ſupra in ſolutione vltimi argumēti. cum dicit ꝙ qn̄cunqꝫalicui nature ꝯuenit aliqd̓ accidēs qd̓ ex influentia ſuꝑioris tantūmō ineſt. nō pōt inferior natura illud accidēs ꝑ ſe habere niſi efficeretur nature ſuꝑioris. ſicut ſi aer illuminatur in actu ꝑ ignē nō pōt eſſe ꝙ ſit de naturaſua lucidus in actu niſi fiat ignis. Dico ergoꝙ cū ꝯfirmatio inſit creature rōnali ſolum ꝑgratiā q̄ eſt quoddā ſpūale lumen ⁊ ſimilitudo increati luminis. nō pōt eſſe ꝙ aliqua creatura ex natura ſua ꝯfirmationeꝫ habeat velgratiā niſi efficeret̉ diuine nature ꝑ eſſe dicamus eiuſdē nature. qd̓ ē omnino impoſſibileConcludamus ꝙ nō poſſe peccare ꝑ naturaꝫdeo tantūmō ꝯuenit eo ꝙ ſicut ab eſſe deficere nō poteſt cū dat om̄ibꝰ eſſe ita nec a rectitudine bonitatis deficere cū hoc ei ꝯueniat perꝯditionē ſue nature. Om̄ibus autē alijs quihoc habēt vt peccare nō poſſint cōfert̉ ex hocꝙ cōfirmant̉ ꝑ gr̄am in bono. ex qua filij deiefficiūtur ⁊ quodāmō diuine nature ꝯſortes.¶ Declaratur q̄ſtio ſuꝑ duas ꝑmiſſiones diuinas quas deus iuſte ꝑmiſit videlꝫ diabolum actorem omnis mali peccare ſimul ⁊ primos parentes cadere ex quibꝰ maleficoꝝ opera iuſte ꝑmittūtur. ⁊ eſt tredecima in ordineprime partis.Ecūda q̄ſtio ſimul ⁊ ꝓpoſitio ꝙ deiuſte ꝑmiſit quaſdā creaturas āgelicas quas aliter condere nō potuit niſi qd̓ peccare poſſent etiaꝫ actupeccare. Et quaſdaꝫ ſimili mō creatas ꝑ gratiam p̄ſeruare ⁊ hoc abſqꝫ prruia temptatōe.hominē vero iuſte ꝑmiſit ⁊ temptari ⁊ peccare. q̄ omnia ſic declarant̉. Nam ad prouidentiam diuinā ꝑtinet vt vnūquodqꝫ in ſua natura relinquatur ⁊ in ſuis naturalibꝰ oꝑibusnō omnino impediat̉. qꝛ vt Dioniſius dicit.iiij. ca. de di. no. Prouidentia nō eſt corruptiua nature ſed ſaluatiua. quo ſtante cū manifeſtū ſit ꝙ ſicut bonū gentis diuinius qͣꝫ bonū vnius .i. ethi. Ita ⁊ bonū vniuerſi exceditbonū ꝑticulare cuiuſcūqꝫ nature create in ꝑticulari. Ideo etiā attēdere oportet ꝙ ſi peccatū oīno impediret̉ ꝑ hoc multi gradus tollerent̉ ꝑfectionis. tolleret̉ em̄ natura illa q̄ pōtpeccare ⁊ nō peccare. Ꝙ ſi dicat̉. tn̄ habuiſſethō ex cōditione nature vt prius tactū ē. Rn̄detur. Si nullū pctm̄ fuiſſet ſubſecutū ī actuſed ſtatim cōfirmatio tūc ſemꝑ lateret qͥd gr̄edeberet̉ in bonis erga deū ⁊ qͥd ptās peccādipotuiſſet ⁊ plura alia qͥbꝰ ablatis vtiqꝫ vniuerſi multū detraheret̉. Decuit etiaꝫ vt nulloſuggerente ab extra peccaret. ſed occaſionem