¶ Sermo

preſentia ex cuius virtute omnia ſerena fuerunt: ⁊ ad votū omnia ꝓuenerūt. homo miſer relinquit̉ ſibi ⁊ vicia ꝑiter ⁊ defectus quipriꝰ oīa latītabāt ꝓgredi incipiūt ⁊ erit miſeria multa nimis. vn̄ Gregꝰ. Cum didicerithomo deuotus ꝑ pn̄tem grām quid interſitinter mundū ⁊ immundū: reddit̉ ſibi et remittit̉ ad mūdandū cor ad viſionē. ad aptādum animū ad ſimilitudinē. vt ſi aliqn̄ ruiſum admittat̉. ſit purior ad videndū ⁊ ſtabilior ad fruendū. qꝛ vt diximus omnia impedientia grām: que tꝑe gratie latitabant ꝓgrediūtur. quibꝰ cognitis homo rubore ſuffunditur. ꝙ tam vilis ⁊ abominabilis apparet corā deo. vn̄ Bern̄. Audi ſubtracta gratia q̄rulantē atqꝫ dicentē. Currebaꝫ bene etecce lapis offenſioniſ in via. impegi ⁊ corrui⁊ dn̄s declinauit in ira a ſeruo ſuo. hinc iſtaſterilitas anīe mee ⁊ deuotiōis quā patiorquoniā ita exaruit cor meū coagulatū eſt ſicut lac. factūqꝫ ſicut terra ſine aqua. nec cōpungi ad lacrimas queo. quoniā non ſapitquicqͣꝫ. legere nō delectat. orare nō libet. meditationes ſolitas nō inuenio. vbi illa inebriatio ſpiritꝰ. vbi mētis ſerenitas gaudiuꝫ⁊ pax in ſpirituſancto? Tertio hic ſanguorſurgit ex odore. deus em̄ ſubtrahens ſe anīedilecte relinquit poſt ſe ſue virtutis odoreꝫqui vrget aīam vt dilecti abſentiā imꝑatieter ferat. clamās ſine intermiſſione poſt tergum abeūtis. Reuertere reuertere. Naꝫ viait Bern̄. Subducto ſibi tam dulci ſponſointerim nihil aliud nō dico deſiderare: ſednec cogitare libebit. itaqꝫ reuocat̉ verbū id ēſponſus: ⁊ hoc deſiderio anīe eiꝰ cui aliquotiens indulſerit ſuauitatē ſui. Nūquid deſideriuꝫ voxeſt ⁊ valida. ſponſo itaqꝫ abeuntevna interim ⁊ ꝯtinua vox continuū deſiderium tanqͣꝫ ꝯtinuū reuertere donec veniat. qd̓totū agit̉ ex ſtimulo odoris in anīa derelicti.de qͦ odore di. Bern̄. Suſtato aliqualiter qͣꝫdulcis eſt dn̄s: etiā cū qͣſi derelicta a dominō ad ſe redierit. in cordis palato ſaporē retinet. quo ſit vt impatiēter ip̄m nō quecūqꝫſua deſideret cū languore. Uerum cū ex hoclanguore mirabiliter proficiat anīa eo ꝙ ſuſpirijs ⁊ inquietudinibꝰ vehemēter exagitata languere nō ceſſat. donec deꝰ eius imꝑati

entia allectus cū maiori familia grāꝝ ⁊ maiori cumulo bonoꝝ reuertit̉. quos ꝓfectuſ qꝛmulti ſunt ⁊ nobiles ⁊ ꝑ paucis cogniti. iōeoſdeꝫ in ẜmonē aliū eos reẜuamus loquētes de his q̄ dn̄s dedit ad docendū. qui aperit os mutoꝝ ⁊ linguas ſtultoꝝ facit diẜtasad laudem ⁊ gloriam nominis ⁊cͣ.¶ LIIII. ¶ De eodem ſermo ſcd̓us.Aria magdale.na ſedens ſecus pedes dn̄i audiebat verbū illius Lu. x. DicitGregꝰ. Penſemꝰ frēs cariſſimi qͣnte pietatis fuerit peccatricē mulierē dn̄m nō ſolumadmittere ſed etiā ei ad tangendū pedes p̄bere. Conſideremus grām miſericordie dei⁊ dānemus multitudinē reatꝰ nr̄i.Expeditis gͦ in priori ẜmone duobꝰ coloribus iridis: rubore videlicet et pallore. nuncꝯſequēs eſt: vt de tertio colore videlicꝫ viridi qḋ dn̄s dederit ꝓſeqͣmur. hic autē colorqꝛ viſuꝫ acuit. ꝯtemplationē ſignat nō quācunqꝫ: ſed eā que ſequit̉ ex p̄dictis. In verbis gͦ ꝓpoſitis tria intelligimꝰ que ad ꝯtemplationē in nobis nutriendā neceſſario requirūtur ſcꝫ mentis ⁊ corꝑis quietationemdiuine gratie cooꝑatione ⁊ internā oꝑationem. Primū ibi. maria ſe. ſcd̓m ibi. ſecꝰ pedes dn̄i. tertiū ibi. audiebat verbum illius.Hec ꝑ ordinem ꝑtractantes. primo dicimꝰꝙ in hoc negocio neceſſaria eſt corꝑis ⁊ anime quietudo. hec enim negocia ſunt de interioribus. ⁊ ideo neceſſe eſt vt ſi de his aliqͥdapprehendere cupimꝰ oꝑtet nos ab exterioriinquietudine eſſe penitꝰ alienos. Qd̓ ꝑ ezechielē efficaciter āmonemur vbi dicit̉. Ingredere ⁊ includere in medio domꝰ tue Nāꝑ hoc ꝙ dicit ingredere indicit nobis corporis qui etationē. ꝑ hoc aūt ꝙ adiūgit: includere mētis tangit ſabbatizationē. de qͣ dicit̉Eſa. lxvi. Et erit menſis ex menſe. et ſabbatum ex ſabbato. Hinc Bernardus. Impoſſibile eſt hominē animum fidelem figere invno qui nō prius alicui loco ꝑſeuerāter affixerit corpꝰ ſuū. Studia .n. hec ſilētiū amantquietē deſiderāt. cordis pacē ab exterioribuſpreſſuris ⁊ bonā ꝯſcientiā in omni puritatecordis ⁊ corporis: nec oportet menteꝫ inten-