¶ Sermo
temporalium: ⁊ inordinatū vſum eorundeꝫmortificatam ꝑ rugitū fortiſſime pn̄ie ad vitam meritoriā ſuſcitemus. lugentes et validiſſimo clamore rugiētes mortē anīe noſtrequā ex inordinato affectu ⁊ malo vſu incurrimus p̄dictoꝝ. hunc rugitū pn̄ie deo taꝫ eſficaciter exhibentes: vt dicere poſſimus cūIob. iij. Tanqͣꝫ inundātis aque ſic rugitusmeus qd̓ exponens Gregꝰ. dicit. Dum electi mentis ſue oculis diuina iudicia anteponunt: dū de oculta ſuꝑ ſe ſententia trepidātdum ex vna ꝑte culpas ⁊ ex aduerſo diſtrictum dei iudiciuꝫ cogitant: qͣſi q̄dam in eisaquarū moles ⁊ flumina colligunt̉: que inmeroris rugitus qͣſi in ſubiecta littora defluunt. quē rugitū pn̄ie dauid exhibuit cuꝫ dixit. Rugiebaꝫ a gemitu cordis mei. Cordisdolorem nō vocis clamorē volens intelligiSed quid ꝓderit cōmiſſa penitendo diluere. niſi penitenda cū ſūma diligentia caueantur? Sic em̄ dicit Gregꝰ. Uera penitentia eſt peccata preteria ſic penitere: vt penitēda nō iterū cōmittantur. Quid em̄ ꝓderitiam lauiſſe ſi iterum ſordibꝰ inquinemur:Tertio ergo leonē iterū imitemur: qui beſtias nouit ſuo circūitu captiuare. ſic em̄ legit̉de leone. Qui cū vrgente fame p̄dicta vultcapere horribilem emittit rugitu. ad cuiꝰ ſonitum om̄ia anīalia ſtant territa: ⁊ ſtupefacta expectantes edictū ſui regis cuꝫ tremoretunc curſu ſuo circūit anīalia: ⁊ non audenttranſgredi curſum illū. ſic ⁊ nos qui per rugitum ꝓfunde pn̄ie nos mūdauimus a noſtris peccatis. nunc ſuꝑeſt vt ſolicita circūſpectione circueamus beſtias noſtras .i. noſtros beſtiales motus ſtatuentes eius terminum regularis diſcipline: quā nullatenꝰ audeamus tranſgredi. ne ꝯſentientes eis faciamus noſtra nouiſſima peiora prioribꝰ. dicētes ſingul̓ nr̄is affectibꝰ illud Iob. xxxviij.Hucuſqꝫ venies ⁊ nō ꝓcedes vlterius ⁊ hicconfringes tumētes flnctus tuos. ſtatuēteseis talem terminū: vt ſolū ſenſum moueāt:⁊ nequa qͣꝫ ꝑneniant ad ꝯſenſum. Quia vtait Gregorius. Nulla nobis nocebit aduerſitas ſi nulla dn̄etur iniquitas. Iteꝫ Augꝰ.Concupiſcentijs nō conſentire magna lauſeſt: nō ſentire ꝑfectio ē. Uerūqꝛ dicit bern.
Quid prodeſt mala nō agere niſi det̉ bonisoꝑibus inſudare: T Quarto imitem̄leonem qui tꝑe cōmotionis dorſum caudapercutit. Quid ꝑ dorſum niſi laborē cōmenſuratum noſtris viribꝰ. Quid ꝑ caudam niſi finē vt prius diximꝰ debemꝰ acciꝑe. Dorſum gͦ cauda percutimus: ſi ꝯſiderātes finēꝙ nō diu ſubſiſtimus. ⁊ ex hac conſideratōecōmoti: dorſo noſtro inponimus quicqͥd debonis oꝑbus poſſumus oꝑari. cogitātes ꝙcito tempus veniat in qͦ nihil amplius in ꝑpetuum poſſumus laborare. An nō ſapiensSalomon eccl̓es. ix. dorſum cauda ꝑcuteredocuit cū dixit. Qd̓cunqꝫ poteſt manuſ tuafacere inſtanter operare. quia nec opus necratio: nec ſapientia: nec ſcientia erunt apudinferos quo tu properas. In quibus verbispredicta duo intelligi voluit. Nam in eo ꝙdicit. qd̓cunqꝫ poteſt manus tua facere. deopere dorſo imponendo monuit. in eo autēꝙ ſubiunxit: quia nec opus nec ratio ⁊cͣ. devite monuit breuitate. ⁊ hoc per caudam ideſt per finis conſiderationem fieri voluit:quod etiam paulus nos facere docuit: cumad Hebreos. xij. dixit. Per patientiam curramus proponi nobis certamen aſpiciētesin auctorem fidei ⁊ conſolatoreꝫ ieſum: quipropoſito ſibi gaudio ſuſtinuit crucem confuſione contempta. Et ſubiunxit. Recogitate eum qui talem ſuſtinuit aduerſus ſemetipſum a peccatoribus contradictionem: vtnon fangemini animis veſtris deficientes.Ac ſi dicat. Recogitate eum qui pro vobislaborare non ceſſauit: quouſqꝫ omnibꝰ completis dixit in cruce. Cōſummatum eſt. hoceſt. Omnia que pro ſalute hominum faceredebui ſunt completa. Poſſumꝰ etiaꝫ hancſententiaꝫ aliter accipere: vt per dorſum opera per caudam que in fine eſt: in vltimum finem cōtinuata accꝑiamus. quod inſinuandum lex precepit: vt omnia animalia in ſacrificiū oblata deberēt cū cauda imolari. atſi ex negligentia aliquid ſurrepſerit: vt nonomni tempore dorſo commenſurata operaimponamus. nō iam cauda vel flabello. ſedforriſſimis diſciplinis dorſum vſqꝫ ad effuſionē ſanguinis flagellemꝰ. iuxta illud eccl̓.Seruo peſſimo latera ſanguinare. quoſdā