Romanoꝝ.X.

Phi. ij. Noſtra ꝯuerſatio in celis eſtIn hac altitudine ꝯuerſationis debemus pullos oꝑa nrā bona poneretūc ſerpes antiquus dyabolꝰ q̄ritillū occidere per appoſitionē alicuiuspeccati mortalis Sed forte ꝓpter viteeminentiā ꝓpoſitū ſuū nō poteſt adimplere Tūc vadit dyabolꝰ ⁊ tēptatillos vento interficere: dū laudē hūanam ſibi ꝯmendat q̄ ſibi ſepiꝰ venietvt ꝓpter appetitū talis laudis faciatbona oꝑa: morien̉ pulli qͦ ad mei̓tū.Accipiamꝰ ergo petrā .i. xp̄m ⁊ ponamus inter oꝑa nrāa ventū vane gl̓evt ſic oꝑa nrā dirigamꝰ ad deū ⁊ eritnobis vetributio magna Quia ſicutvobis ꝯſtare debet: tres ſagittas dn̄siaciet ī hominibꝫ valde acutas. pͥmavocationis. ſecūda deceptiōis. terciadiffinitionis. Sagitta vocationis qn̄dicet̉. Surgite mortui venite ad iudiciū. De iſta vocacōne hētur ioh̓. Oēsqui in monumētis ſūt audiēt vocanifilij dei Et etiā iero. Siue cōmedā fiuebibam ſemꝑ videt̉ in auribꝫ meis ſonae̓. ſurgide mortui ⁊cͣ Sagitta decepcionis qn̄ in iudicio dicet̉ peccatōi̓bꝰĘſuriui⁊ non dediſti mͥ manducaveSagitta diffinitōis eit qn̄ iudex dicꝫIde maledicti in ignē eternum.111De cautela delēdi pcc̄a. xxxviijEgitur tꝑe henrici imꝑatorꝭſecūdi ꝙ cū qͥdam ciuitas obſeſſa fuiſſet ab inimicis ſuisan̄ꝙͣ inici venerāt ad cītatē q̄daꝫ cōlūba in cītate deſcendit c̓ca cuiꝰ collūinuēte ſūt lrē qͣs deferebat: talis ſendēcie Generatio canina veīt ⁊ eit gescōtentioſa. cōtra qͦs ꝑ te et per alioslegē tuā defendas MoralizatioIm̄i ꝑ iſtā colūbam qͥd intellige̓poſſimꝰ: niſi ſpm̄ ſcn̄: qͥ ī ſpē cōlube deſcendit ſuꝑ xp̄m qͥ nobis confert lrās: cum urā pctā manifeſtat ⁊nūciat nobis: ꝙ gens ꝯtentioſa veītad obſidionē .i. ad obſidendū nos ſcꝫhomines ad perdēdumꝰ. Et ideo dumlucē habemꝰ: ſpūs ſci legamꝰ lrās ⁊

pctā nrā per cōfeſſionē debegamꝰ vtlegē dei ſeruae̓ poſſimꝰ ⁊ morteꝫ eūade̓. ne clauſe ꝑ mortē īueniāt̉ ī ꝯfeſſionē. non mūdate in diſtricto iudicioTu ergo diues filij ſignū: qͥ ſua ſapientia nouit diuitias diſtribue̓ ⁊ auferre hꝫ. tu potēs ⁊ fortꝭ̓ ſignū pr̄isqͥſuā potētia p̄t te robuſtū facere et īinfirmitatē deijce̓. Habes tu pctā obſtat fignuꝫ ſpūs ſcī qui ſua clemētiavult pctā nrā ad memoriā reducereniſi an̄ deꝰ hͦ ſigͣ on̄deret: hō iudiciuꝫn̄ recte crederet ſicut ip̄e ait ioh̓is. iij.Niſi figͣ a ꝓdigia videite. nō creditis.De recōſiliacōe d̓i ⁊ hoīs. xxxix.Egit̉ in geſtis roͣrum ꝙ īterduos fratres tanta ea̓t diſcordia ꝙ vnꝰ frater oēs terrasalterius deſtruxit. Audiēs hͨ Iuliusimꝑator graue̓ ꝯcepit ꝯͣ fratre ꝑſecutionē Ille ꝟo īꝑatorꝭ offenſā ꝑcipiēsveīt ad fratrē ſuū cui tot mala ītulitpetēs mīaꝫ ab eo rogās īſuꝑ eū qͣteꝰint̓ īꝑatorē ⁊ ipſū pacē reforͣret. Circūſtātes aūt dixerūt eū pacē n̄ meruiſſe ſꝫ grauē penā Quibꝫ ille ſic rn̄diNō ē diligēdꝰ princeps qͥ in bello eſtmitis vt agnꝰ: in pace ſeuerꝰ vt leoLicꝫ gͦ nō ꝓmeret̉ frat̓ meꝰ erga metn̄ recōciliabo eū ſi potero. qꝛ iniuriaquā mͥ ītulit ſatis vindicata ē in illocū mīaꝫ īploa̓t ⁊ ſic int̓ īꝑatorē offenſum ⁊ fratrē ſuū pacē reformauitm̄i iſti duo frēs ſūt filiꝰ dei et hōinter qͦs magͣ ē diſcordia qn̄ hōpctō moͣrli ꝯſētit Et tātū tūc ꝑſeqͥt̉ filiū dei frēm ſuū ꝙ quātū in eo ē iteꝝvult eū crucifige̓ Vn̄ ad hebre. Iterūcrucifigētes filium dei ⁊cͣ. Propter q̄offendit̉ ſūmꝰ īꝑator pr̄ celeſtis Accedamꝰ gͦ frēm nr̄m .i. xp̄m ⁊ petamꝰab eo mīam cū ꝯtritōe cord̓ ⁊ llld̓ provindicta ſufficienti reputabit vt nobis culpam noſtraꝫ remittat ⁊ pacēinter imꝑatorem celeſtem et nos veformabit Si ergo tu times eius iuſticiam fuge ad eius mīaꝫ. qꝛ maior eſteiꝰ miſei̓cordia ꝙͣ nrā miſeria Vn̄ psͣ