Romanoꝝ.XV ij.

eſt ꝓ qͣ culpa deꝰ ꝯu̓tit filiā meā ī caniculā ſicut tu vides. Hijs dictis īcepit vetula flere dicēs. Quotiēs filiameā recolit ꝙ tā pulchra puella erat⁊ mō canicula flet ⁊ cōſolari nequitymno oēs ad fletū excitat p̄ nimiodolore Audiēs hͦ dn̄a intrͣ ſe cogitabat. Heu me ſimili mō me qͥdā iuiuenis diligit ⁊ ꝓ amore meo īfirmat̉.⁊ totū ꝓceſſū vetule narrauit. vetula hec audiens ait O kariſſima dn̄anoli amorē iuuenis ſperne̓ ne forte⁊ tu mutaberꝭ in caniculā ſicut filiarnea qd̓ eſſet dampnū intolerabileAit dn̄a vetule. O bō matrona dabemichi ſanū ꝯſiliū vt nō ſim canicūla. Que ait. Cito ꝓ illo iuuene mitte⁊ volūtatē ſuā ſine vltei̓ori dilatiōefacias. At illa. Rogo ſāctitatē tuā vttu ꝑgas ad eū ⁊ tecū ducas: ſcādalūpoſſet eſſe ſi aliꝰad eū accederet. Cuivetula Tibi cōꝑatior. libēt̓ tibi eū adducā Perrexit ⁊ iuuenē ſecū duxit ⁊cū dn̄a dormiuit. Et ſic ꝑ vetulā domīa adulteiū ꝯmiſit ¶ Aoalizaº.riſſimi: iſte miles ē xp̄s Vxorcaſta ⁊ decora: aīa ꝑ baptiſmūlota cui dedit deꝰ libeꝝ arbitriū ⁊ ſuevolūtati trͣdidit. quō de hͦ mundo adpatre aſcēdit. Mulier iſta .ſ. aīa inuitat̉ ad ꝯuiuiū: qͦtiēs īclinat̉ adcarnalē cōcupiſcētiā. Quia ꝯuiuiū hoīscarnal̓ ē ſēꝑ ī delitijs viuere Statī iuuenis .i. mūdi vanitaſ eā inquātū poteſt allicit vt ei adhereat Si v̓o nō cōſēſerit adeſt vetula .ſ. dyabolꝰ qͥ circūt q̄rēs quā deuoret aīaꝫ .ſ. pͥncipaliter ꝙͣtū p̄t ſollicitat vt pctō cōſētiatEt qūo. Certe on̄dit ſibi caniculamflētē. Canicula ē ſpēs lōge vite ⁊ nimis d̓ dei mīa p̄ſume̓ quā multi hn̄tintātū: ꝙͣ cito ad pctm̄ declinat̉. Ꝙaſicut canicula iſta ex ſinapi lacrimabả. ſic ſpes ſepiꝰ aīaꝫ affligit ne adveītatē attīgat intm̄ ꝙ hō peccato cōſentit Si ergo volumꝰ caſtitatē aīe ẜuave ⁊ mūdi deceptiōꝫ precauere fugiamꝰ mūdū ſūoꝑe. qꝛ omnē qd̓ ē īmūdo aūt eſt ſuꝑbia vite aūt ꝯcupiſ-

centia oculorum aut cōcupiſētia carnis. ⁊ ideo ſūmū vemediū ē illū de velīq̄ve ſi volumꝰ p̄miū et̓nū obtinereNo d̓ iudicibꝰ mal̓ C. C. xxix.Rat qͥdā īꝑator qui ſtatuitꝓ lege ꝙ ſub pena graui qͥlihꝫ iudex rcē iudicae̓t ⁊ ſi ꝯͣriūfacet nullo mō mīam inueniret. Accidit caſus ꝙ qͥdā iudex muneribꝫ corruptꝰ falſū iudiciū dedit. Imꝑatorcū hͦ audiſſꝫ ẜuis ſuiſp̄cepit vt eū excoriaret. ⁊ ſic factum eſt. pellem eiꝰin loco vbi iudex ſedere debe̓t poſuitad ſignificandum ꝙ ille iudex cogitaret ꝙ ampliꝰ falſū iudiciū non davet. Rex v̓o filiū iudicis defūcti iudicē ꝯſtituit dicens ei Sedebis ſuꝑ pellē patris tui vt iudices populū nieūSi ꝟo aliqͥs affert tibi donū vt declines a via recta: ad pellē patris tui reſpice ne tibi hͦ idē ꝯtīgat ¶ Moa̓lizaºAriſſimi Iſte imꝑator ē domiuꝰ noſter ih̓s xp̄s qui iſtā legēedidit. vnide Deuteroniij. Iudices ⁊magiſtratus cōſtituēs ⁊cͣ. Ipſe ꝟorecte ⁊ oī tꝑe nos iudicat qꝛ pr̄ nr̄ oeleſtiſ totū iudiciū filio dedit Iudex qͥmale iudicauit ē qͥlibꝫ hō qͥ hꝫ ſeipſūquatū ad vite rectitudine iudicarequid ⁊ quātū ꝯͣ deū deliquit Si veroaliqͥs veſtrū ſit muneribꝰ id ē malishūoribꝰ corruptꝰ debet excoriari .i. inomnibꝰ vitijs ſuis ꝑ penitentiam deriūdari. vt poterit dicere verbum illud iob. Pellem pro pelle ⁊ quicqͥdhomo habet dabit ꝓ anima ſua. Pellis que ponit̉ ꝓ memoria in ſedeꝫ eſtxp̄i paſſio quā homo debet habere vetētā ī ſede cordis ſui. ne cōtra deū ⁊ ſalutē aīe ſue delīquat ſicut ſcriptū eſtMemorave nouiſſima tua ⁊ ineternūnō pccab̓. Xp̄s nō tm̄ pellē ī ſede crucis ꝓ nob̓ dedit ſꝫ etiā vitā. ⁊ ideo fiveri filij ſumꝰ : eū ꝑ pctm̄ offenderenō debemꝰ Et ſi ꝯtīgit nos labi veſpiciamꝰ ad crucē qnͣtū ꝓ nob̓ ſuſtinuitvt emēdemꝰ cū oꝑibꝫ miſericordie ⁊ꝑ cōſequēs vitā eternā obtinebimꝰc. ij.

c. ij.