vij.Beſta

caro cōtinue ligata ſcꝫ per timoremdei ꝑ eius amorem ⁊ pudorem peccādiPropter timorē qꝛ deꝰ ē iuſtꝰ ⁊ iuſtepeccatorē iudicat ad penā ꝓpetuamHec eſt cathena pͥma cum qua caromiſera liget̉ ne deū offendat ⁊ ſalutēꝓpriam perdat. Secūda cathena eſt amor dei qꝛ homo tenet̉ ip̄m ſuꝑ ōmadiligere etiā plus ꝙͣ ſeipſū. ꝓpter eiꝰamorē teipſū debes refrenare a vicijs⁊ ꝯcupiſcētijs cauere Et qͣve debes ipſum intantū diligere? Certe qꝛ te creauit. te plaſmauit. te ad ſil̓itudineꝫſuā fecit. te redemit. ⁊ vitā eternā dabit. Tercia cathena. eſt pudor homīpeccare in ꝯſpectu dei. qꝛ omnia vidꝫetiā minimā cogitationē quā in corde habes. ꝓpter iſta tria homo debetſeipſū cohibere nullo mō deū ꝑ pctm̄offendere. Seneſcallꝰ eſt homo cui tr̄didit aīam cū quīqꝫ ſēſibꝰ et carnemſicut dedit ad regendū vt ꝓ eis rn̄deatqn̄ dn̄s nr̄ ih̓s xp̄s ad iudiciū venei̓tSed miſer homo qui nō diligit deumcathenas frangit. qꝛ poſtponit dei timorē nō curat cogitare ꝙ iuſto iudicio hominē eternal̓r dānat. poſtpōitdei amorē. nō curat pēſare quāta iudicia amoris ei on̄dit. ꝙ eū de nihiloplaſmauit ad eiꝰ ſil̓itudinē fecit. eumſua ymagine d̓ina decorauit. ꝓ eo ſehumiliauit. Naturā nrām aſſūpſit.ꝓprio ſanguine eū redemit. Nec pudorem peccādi coraꝫ dn̄o deo ſuo hūitOmnia in cōtrariū p̄petrat ⁊ animaꝫſuā occidit. ideo cū venei̓t dies iudicijtunc apparebit peccator et nō poteritad obiecta reſpondere Tunc deꝰ trͣdeteū tortoribꝫ inferͣlibꝫ ſicut ip̄e teſtat̉Math̓. xxv. Ite maledicti ī ignemeternuꝫ. Studeamꝰ ergo ante omniaanimā a peccato cuſtodire ſi deſideramus ad eternā vitā peru enire.¶ De inexcrabili dolo vetularūCapitulum.Cxxviij.Aperatrix q̄dam erat in cuiꝰimperio ea̓t qͥdam miles quinobilem vxorē ⁊ caſtā atqꝫ de

coraꝫ habebat. Contīgit ꝙ miles adperegrinandū perrexit ſꝫ prius vxoridixea̓t Nullū cuſtodē vltrͣ de dimittoqꝛ ſatis credo ꝙ nō indiges. Paratoconritatū abijt. vxor ꝟo caſte viuēdodomi vemanſit. Accidit ſemel ꝙ p̄cibꝫcōpulſa cuiuſdā ſue vicine epulandicauſa domū ſuaꝫ ingrede̓tur qͦ ꝑactoad ꝓpriā vemeauit. quā qͥdā iuuenisaſpectaꝫ ardēti amore cepit amare etplui̓mos nūcios ad ea direxit cupiēsab illa quātū ardebat amari. Quibꝫcōtēptis eū penitꝰ ſpreuit. Ille veroſe omnino cōtēptū vidēs adeo dolensefficitur ꝙ infirmabat̉ Sepe tn̄ illucibat ſꝫ nihil ei valuit eo ꝙ dn̄a ꝑ oīaeū ſpreuit. Accidit qͣdā die ꝙ verſusecc̄iam ꝑrexit dolens ac triſtis obuiāei hūit quādā vetulā in ꝓpoſito ſcāmreputatā. q̄ cū iuuenē triſteꝫ vidiſſetcauſam tāte triſticie ab eo q̄fiuit Atille. Quid ꝓdeſt mͥ tibi narrareˢ Atilla. Oportet ꝙ vulnꝰ tuū detegas: ſioperā medicātꝭ expectas Ideo on̄de mͥcaꝫ tāti dolorꝭ̓ cū dei adiutorio te cua̓bo Iuuenis cū hͦ andiſſꝫ on̄dit ei quōdn̄am dilexit. Ait vetula. Perge citoad domū tuā qꝛ īfra breue tꝑs te cua̓bo Hijs dictꝭ iuueīs ad domū ꝑrexit⁊ vetula ad ꝓpͥa remeauit Vetula iſtaquādā caniculā habebat quā duobꝫdiebꝫ ieiunare coegit ⁊ die t̓cia panēſynapi ꝯfectū canicule ieiunāti deditquē cū guſtaſſꝫ pre amai̓tudīe oculieiꝰ lac̓mabāt̉ tota die Tūc vetula ad.domū dn̄e ꝑrexit cū canicula quā iuueīs dilexit tantū. Statī a dn̄a ē hōrifice ſuſcepta eo ꝙ reputabat̉ ſcā. Dūaūt ad inuicē ſederet dn̄a paruā caniculā lac̓mantē veſpexit: admiābaturmultū ⁊ qͣſiuit cāꝫ Ait vetula O km̄aaīca noli quere̓ qͣre lac̓mat̉ qꝛ tantūdolorē hꝫ ꝙ vix poterit tibi intimari.Dn̄a vero magꝭ ac magꝭ inſtigabatvt dice̓t Cui vetula. H canicula eratfilia mea caſta nimis ⁊ decora quajiuueīs qͥdā vehem̄t̓ adamauit ſꝫ adeocaſta ea̓t vt oīo ſperne̓t illū amoreꝫvn̄ iuueīs tātū dolēs p̄ doloe̓ mortuꝰ