Druckschrift 
Sermones de tempore et de sanctis
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

Ad quoꝝ oīm intelligētiam āteomīa ipſaꝫ lram ꝓpoſiti thematisſcd̓m metaphoraꝫ exponamus.Dicamus ergo Aquila grādis.id eſt deꝰ magnꝰ. cuiꝰ magnitudis nō eſt finis. magnaꝝ alaꝝ.id eſt in magna veritate ⁊ caritate. in quibus tāqͣꝫ alis dn̄dit decelo. nam veritas mouit eum ſoluere ꝓmiſſū. caritas coegit. tal̓naqꝫ aquila nō ſoluꝫ magnaꝝ alaꝝ. ſꝫ ⁊ longo membroꝝ ductuid eſt cū latiſſima ⁊ lōgiſſima poteſtate. quippe qui d̓ ſe dicit. data eſt michi omniꝰ pt̄as in celo ⁊in terra. nec ſoluꝫ cū hijs q̄ dataſūt. ſꝫ ⁊ plena plumis. id eſt plenus omī gra. quippe qui de ſe dicit. In me omīs grā. Talis inqͣꝫaquila q̄ deꝰ eſt venit ad libanuid eſt eminentiā virgīs gl̓oſe. libanus em̄ mos eſt vt dicit rabaHſe dip apulcbritudis uuſiinus oēs alioꝰ mōtes illiꝰ regioīˢpa fotitudialtitudīe excellēs. qui viꝫ monſinterpretat̉ candidatio. ſignasvt diximꝰ maria. que in candoe̓puriſſime innocentie omnes mōtes ſcōꝝ in altitudīe p̄cellebat.ominIpſa nāqꝫ eſt illa de qua dicit̉.Tota pulcra es amica mea ⁊ macula nō eſt in te Et tulit de hoc libano medullā cedri. hoc ē ſanctiſſim um corpus de ſanctiſſimacarne glorioſe matris ſue marie.quod in corpus xpī per ſpirituꝫſanctum eſt formatuꝫ. quod videlicet corpus xp̄i bn̄ per medullam cedri intelligitur. De quain de naturis rerum dicitur. Cedrus eſt arbor altiſſima omniumarboꝝ dn̄a et regia aſpectu pulcerrima ſemꝑ retines viroreꝫ. cūius odor fugat ſerpētes et omīavenenoſa. habens fructū ſuauiſſimum. que omīa d̓ homine xp̄overiſſime et ꝓprijſſime exponunt̉Hāc itaqꝫ medullā cedri. id eſtcorpus xpī deꝰ aquila hodie trāſtulit ī terram chanaan quod mutatio interpretatur ſignificans celum. ad quod cuꝫ noſtra humaintaˢ tranſlata fuerit in diuinuꝫſtatum glorioſiſſime commutat̉Nec ſolū ſe homine deum in chanaan hodie. ſed in ſuo hoīe oēs electos qui ſūt eius mēbra trāſtulit. Si em̄ ẜm apl̓m ad collo ⁊Omīa in ipſo conſtant. et ipſe ēcaput corporis eccleſie. qui eſt ꝑmogentus ex mortuus. certi fumus et nos ſi tamen membra eiꝰſumus vt caput noſtrum ſequamur ī celis. non enim caput ſinemembris ingreditur. De quo b̓nardus. Solus ne intrabit regnum celorum xp̄s qui ſolus eſtagnus ſine macula? Et ſi xpūsqui deſcendit ipſe eſt et qui ſolꝰaſcendit. quid ergo nos?. Itane continuo deſperabimuꝰ. ymohinc maxime ſperabimus. licetenim ſolus. ſed totus profectointrabit. Nam ſine membris corpus nequaqͣm inuenitur in regno. ſi tamen membra fuerint cōformia ⁊ coherētiā capiti ꝯformia