meam cum aromiatibus meis.quaſi diceret. Amaritudineꝫ onium operum tuorum que meaſunt mneſſui id eſt reſecaui ⁊ inperpetuum amputaui ⁊ eiuideꝫmirre aromata in orto celeſti tibi remanebunt ineternuꝫ. Cuiſermoni conuenienter occurriꝰquando cum apoſtolo cupimꝰdiſſolui ⁊ eſſe cum chriſto. Inhac deuotione ſtetit ſponſa cūdixit Canticorum primo. Indica michi quem diligit animamea. vbi paſcas vbi cubes inmeridie id eſt in altitudine ſupͣmi fulgoris tue diuinitatis. vtquem diutenui in ſpe habeamte in re ⁊ quem diu in ſpeculo ⁊enginate a longe ſalutaui faciead faciem te videam in eternumQuod nobis preſtare dignetQui in trinitate viuit ⁊ regnatdeus in ſecula ſeculorum Ame¶ Sermo ſecundus vnde ſupra.¶ De diuerſitate ſermonumd̓i ad cōminationē maloꝝ ⁊ adpromiſſionem bonorum.¶ Sermo. Cxi.RIego veritatē dico vobis quare non creditiꝰ.michi Iohannis octauo In verbis propoſitis duo facit deus. Primo enim propoſuit ſuam veritateꝫ. Secundo arguit ſuper hoc noſtram increduC 57litatem ¶ Ormium ihi. Si veritatem dico. Secundum ibi qͣrenon creditis michi ¶ Exigenteergo propoſito themate dicendum eſt. Primo de domini veritate. Secundo de ſermonuꝫ diuerſitate. ¶Sciendum ergoꝙ omnia dei verba loctitiones⁊ ſermones irrefragabileꝫ ⁊ impermutabileꝫ in ſe continent veritatem ita vt dicatur Ihereme quarto. Dominus meus verꝰeſt. Et primi Regum nono.Om̄e quod loquitur abſqꝫ anbiguitate veniet. ¶ Pinc filiusdicit ad patrem Iohannis decimo ſeptimo. Sermo tuus veritas eſt. ¶ Et deipſo Mathei decimoquarto. Celum ⁊ terra tranſſibunt. verba autem mea nontranſibunt. Et hec breuiter de eius veritate dicta ſufficiant.Nam in fine ſermonis premiſſiſeius ſermonibus veritatem ſuāfortiſſimis ratioībus intendimꝰconfirmare.Secundo dicendum eſt de fermonum eius diuerſitate. Sciēdum ergo ꝙͣ multifarie multisqꝫ modis olim deꝰ ⁊ vſꝫ adhuchominibus locutus eſt. ¶ N amante legeꝫ loquebatur patribꝰper creaturam. De quo genereloquendi dicitur Geneſis decīooctauo. Vbi deus per angeloˢdixit ad abraham prophetaꝫ¶ Num lare potero abrahamque geſturus ſum cum futurūſ