2dicit Ger. Scio domine vbi ēcor tuum ibi eſt thezaurus tuꝰSecundo maioreꝫ. que nobisexhibita ē in hoc ꝙ ẜplendo reſue glorie quo eſt equalis patri exuit. et propter nos noſtrami ſeria ſe veſtiuit Vnde ipſe filius dicit Pro. Nā ⁊ ego fui filius patris mei benellus aſſuefactus delicijs ab eterno. Propt̓qd̓ etiā noſtra miſeriam amarius ſufferebat. Boecius. Infeliciſſimuꝫ genꝰ infortunij ē felicem fuiſſe. ⁊ nō eſſe Vnde Ihere. Reliq̄ domū meā dimiſi he̓ditatē meā Iob. Exiui a pre. ⁊veni in mūdum. Et Daruth.pulchre tangit glorie ſue relictioneꝫ etiā miſerie noſtre aſſūptionem dicens. Exui me ſtolapaciꝰ. qͦ ad primū. ⁊ indiu meſac̓cō obſecrationis. qͦ ad ſecūdū. Tercia caritas dr maximaqͣ ſe pro nobis tradidit ī mortēDe qua dicit Augꝰ Ita ꝑmaximam caritatem moriendonobis exhibuit vt voces deficiantad loquendū Quarto miniamuob̓ exhibuit caritatē cū in profundiſſimum pelagꝰ immēſe ſuē caritati coniuncti ſecum in celo iungimur ineternuꝫ De qͦ dicit Apl̓us Propter niiniam caritatem ſuam qua dilexit nosdeus ¶ Quarto ſue incarnationis dignacōem exchibuit hominibus per amantiſſimam familiaritateꝫ. quod tagitur in eo ꝙdicitur humanitas Si enim inalia natura vel forma apparuiſſet nūqꝫ homines ad eū tantaꝫfiduciam et familiaritatem habuiſſet De hac humanitate aſſumpta predixit Iob Anni tuiſicut humana ſūt tempora Nechoc contentus vt ſaltem bomo fieri digretur in qͣlicunqꝫ gloria⁊ honore. ſed homo fieri voluitin profundiſſima humilitate.Vemens enim in munduꝫ in alieno preſepio reclinatus in domō aliena hoſpitatus in alienoſepulchro collocatus. in cruceveſtibus denudatus. a diuitibus ſepe tanqꝫ pauper inuitatus eſt. tāqꝫ pauper apparuitvt ipſo teſtante non haberet vbi caput ſuū reclinaret De hacgratiā dicit Apl̓us Nunqꝫ em̄angeloˢ apprehendit. ſed ſemeAbrahe .i. naturam humanamDe ſemine eniꝫ abrahe accepitnaturam noſtram vt nos homines ad amplioreꝫ amiciciā obligaret. ⁊ ſuaꝫ nobis dilectiōeꝫīſinuaret. ⁊ vt ad labores nosconfertaret. De hac aſſumptione humanitatis dicitur zach.Iheſus erat indutus ſordidisveſtibus.Sequitur quintum ſcilicet ſaluatoris noſtri. ꝑ qd̓ īnuit nob̓Apl̓ꝰ ꝙͣ ad naturā fructuoſiſſimā vtilitatē ⁊ ſalutē oīa p̄dcaī qͥbꝰ apparuit ſūt ꝑacta Ac ſidicet ꝙ d̓ꝰ iuxta noſ apparuit