inſipiens cor eorū. dicentes enim ſe eſſe ſapientes ſtulti facti ſunt. et mutauerūt gloriā incorruptibilis dei in ſimilitudinē imaginis corrupti-bilis hominis volucrū quadrupedū et ſerpentum. propter qd̓ tradiditillos deus in deſideria cordis ſui et in reprobū ſenſum ⁊cͣ.¶ Porro de ſecūdis id eſt hereticis ita tradunt ſacri canones ꝙ quicūqꝫſcripturā aliter intelligit qͣꝫ ſenſus ſancti ſpūs efflagitat ficet ab eccle-ſia nō receſſerit tamen hereticus appellari poteſt. Ille vero dicitur ali-ter exponere ſacrā ſcripturā qͣꝫ ſpūs ſanctus efflagitat qui ad hoc expoſitionē ſacre ſcripture retorquet qd̓ cōtrariatur ei ꝙ eſt ꝑ ſpiritū ſanctūreuelatū. Vnde qui in eccl̓eſia xp̄i morbidū aliquid aut prauū ſapiūt.ſi correcti vt ſanū rectūqꝫ ſapiāt reſiſtūt ꝑtinaciter. ſuaqꝫ peſtifera dog-mata emendare nolunt. ſed defendere perſiſtūt heretici ſunt. ¶ At verotercij videlicet epicuri et eis ſimiles quorū errores ex inordinato car-nali affectu procedūt ex improba voluntate et electione liberiarbitrijpeccant malicie adherentes et ita ex certa malicia. Qd̓ quidē ex du̓obꝰcōtingit. Primo ex inclinatione habitus vicioſi qͥ malicia d̓r. et venitex praua cōſuetudine peccādi qua qͥs inuiſcatus deſperat de reſipiſcen-tia et ſic irrefrenate labit̉ in vicia. iuxta illud Ieremie. xviij. deſpera-uimis poſt cogitationes noſtras ibimus et vnūſquiſqꝫ poſt prauitatēcordis ſui mali faciemꝰ. Secūdo vero cōtingit ex eo ꝙ hō ꝑ cōtemptūabicit et remouet illud qd̓ electionē peccati poterat impedire ſicut ſpemꝑ deſperationē timorē ꝑ p̄ſumptione et ſic de alijs. et hoc vt liberius peccet. Aimirū ſapiens habet in ꝓuerbijs Impius cū in ꝓfundū maloꝝvenerit cōtemnit. et ꝑ cōſequēs intellectus auertitur a recta cōſideratione et ponderatione vicioꝝ. Et ex hoc etiā diſſeminate ſunt diuerſe here-ſes q̄ tangūtur inter alias in decreto. xxiiij. q. iij. cap̄. quidā. Et hij oēslicet nō eque. iudicātur infideles eterne obnoxij dānationi. Vbi tamēnotatu dignum videtur ꝙ infidelitas dupliciter poteſt intelligi. Vnoquidē modo ſcd̓m purā negationē. vt ex hoc ſolo qͥs dicatur infidelis eoꝙ nō habet fidē vt in illis q̄ nichilaudierunt de fide. et vt ſic infidelitasnō habet rationē peccati ſꝫ magis pene. qꝛ talis ignorantia diuinoꝝ expeccato primi parentis eſt ſecuta. Qui ergo ſic ſūt infideles dānanturquidē pena ſenſus propter alia peccata ſi que fecerūt. q̄ ſine fide remittinō poſſunt. nō autē damnātur propter infidelitatis peccatū niſi penadamni tantum. Hinc dn̄s dicit Io. xij. Si nō veniſſem et locutus eisfuiſſem peccatū nō haberēt ⁊cͣ. Alio mō p̄t intelligi infidelitas ſcd̓m cōtrarietatē fidei qꝛ ſcꝫ aliqͦs repugnat auditui fidei vel etiā ip̄aꝫ cōtem-nit. ſcd̓m illud yſaie. l. quis credidit auditui noſtro. et in hoc proprie ꝑficitur ratio infidelitatis. et ſcd̓m hoc infidelitas nō mō eſt peccatū ſꝫ grauiſſimū peccatū. et oritur ex ſuꝑbia ex qͣ cōtingit ꝙ aliqͥs intellectū ſuūnō vult ſubicere regulis fidei et ſano intellectui patrū. rebellis et inobe-diens effectus eccl̓eſie ſancte romane et eius capiti ſummo antiſtiti. cuiꝑfidie et vicio oēs ſubiacent nationes ſupra memorate.