De regulis iuris

voluntate iocoſa: ad inuicem ſe percutiunt: d̓ ſen.excōmu. c. i. Item in eo qui ſciebat rem quā emēbat ſeruitutem debere. ff. de act. emp. ⁊ ven. l. i. Etquod dicit hec regula. Scienti: dic̄ vel ſcire debēti. Ad hoc. xvi di. qd̓. dictis. Item dic ſcienti a principio. Secꝰ ſi ex pꝰ facto. ff. de edi. edic. l. iuſtiſſime.ota ꝙ dolus malus ē oīs caliditas fallacia:inatio: ad circūueniendū: fallēdū: d̓cipiēdūī alteꝝ adhibita: ſecundū labeoneꝫ. ff. de dolo ma.i. Sꝫ ſciens non circūuenit̉ fallitur vel deciur: ergo ſibi non infertur dolus. Igitur inducus ad clericatum vel monachatum: non diciturlum paſſus: quia non eſt deceptus. xx. q. iij. conuit. vbi de hoc. Et qd̓ dicit hec regula: non īferolū ſcienti a volenti: verum eſt vt ex eo agi poſſit īfert̉ tn̄ ita ꝙ naſcitur ex eo actio per exceptionem elidenda. ff. de fur. inter oēs. §. vlti. Itē noͣy hec regula formata eſt copulatiue: non diſiunctiue. Hec enim duo requirūtur coniunctim ſcilꝫꝙ ſciat ⁊ ꝙ conſentiat. Scienti enim ⁊ non cōſentienti bene infertur iniuria ⁊ dolus. xv. q. i. illudcum ſi. Ad hanc regulam ſignatur ꝯtra: de ſen.excommū. contingit: in verberante ſcilicet cleriſe ad hoc offerentem in ſatiſfactione iniurisib eo quia excommunicatus eſt. Solū. quāuis non fiat iniuria ip̄i clerico volenti vt ibi: ſit tn̄iniuria ordini clericali: ⁊ ideo incidit. Iteꝫ contra.virg. l. vna. vbi ſi rapio virginem etiamn: teneor. Sed hoc ideo: quia id voluit īperſuaſione doloſa: quod plus eſt quam violētaciuio o. olip l.i. Io. an. Ex hoc ſequitur ꝙnoē ſer atur pro aliquopro certo precio ſibilo in panno partim: vel ad rationem. xiij. vnimprolibra non fiat ei iniuria: ex quo a principio ſcit quomodo ſibi ſoluetur. Iacob non commiſit dolum in emendo primogenita ab Eſau.Gen̄. xvij.Iemel deo dicatum noeſt ad vſus humanos vlterius tranſferendum.Pone caſuꝫ. xij. q. ij. nulli. Et de reli. do. ad hͦ. Adidem. xix. q. iij. que ſemel. de conſe. diſ. i. ligna. ⁊. c.veſtimenta. Et habet locum hec regula: non ſoluꝫin re propria: ſed etiam aliena conſecrata. Und̓ ſiaurifex habebat calicem quem epiſcopus conſecrauit: amplius non reddetur artifici calix ip̄e: ſꝫeſtimatio eius. Et eſt caſus ſpecialis in quo quispriuatur re ſua. xiiij. q. vi. comperimus. Et quoddixi de calice: idem de qualibꝫ re inanimata. Secus in animata puta in ſeruo: et ſic non eſt contra:liiij. frequens. ⁊. c. ſequenti. Et ratio eſt quamat Io. ſcilic et quia ī re inanimata non fuit dolus: ſed in animata. vij. q. i. epiſcopus in dioceſi: ethoc quod dictum eſt hic: ꝙ non debet reddi intellige in eadem forma. Nam ob redēptioneꝫ captiuorum ⁊ vrgentia debita calices ⁊ vaſa alia eccleliaſtica vendi poſſunt: etiam laicis: conflata tamē⁊ cōminuta. x. q. ij. hoc ius. Item noͣ ꝙ dicit regu

la dicatū: quia bona eecleſie non dicata vel cōſecrata bn̄ tranſeunt ad humanos vſus: ⁊ etiaꝫ ẜuieccl̓ie venduntur laicis: vel donantur ad ſeruiēdum. xij. q. ij. eccl̓iaſticis. Item noͣ: ꝙ dicit ad vſusqꝛ non ſolum ad dn̄iuꝫ laicorum: ſed nec in vſumeoꝝ tranſire debēt res deo dicate: de ꝯſe. di. l. veſtimenta. Et ponit̉ ibi exempluꝫ Palthaſaris regisbabylonis: qui punitus fuit propter vſuꝫ vaſoꝝtempli. Dan̄. v. Ad humanos .i. ſeculares vel ſecūlariū ꝑſonaꝝ. Ad idem. xij. q. ij. qui diuinis. Hocideo dico: qꝛ ad vſus clericoꝝ bn̄ pn̄t reduci: de cōſe. di. i. ligna. Irāſferendū. Adde qd̓ dixi ſupra pͥuilegiū. Io. an. Ex hoc ſeꝗtur: ꝙ clerici ⁊ religioſicū ſint deo dicati non debēt ſe īmiſcere negocijsſecularibus: ne cle. vl̓ mo. c. vlt. Nec ſe dare vitevicioſe ⁊ mūdo. xij. q. i. clericus. ⁊. c. duo ſūt. In figurā hꝰ ꝯͣriuꝫ facientibus hēs de Radab et Abiiꝗ ofſerentes ignē alienum ꝯbuſti ſunt.Tacere. qui tacet cōſētire vr̄. Pone caſum. liiij. di. ſi ẜuus. ⁊ de p̄ſūp. nōne. Nota ꝙ ꝗ tacet ꝯſentit: vt hic: et ī ſupra dictisiuribꝰ votuꝫ emittit: di. xxvij. c. i. occidit. diſ. xliiij.epheſijs. Eſt cōtumax: di. lxv. c. vlt. Interdum neccōſentit nec ꝯͣdicit: vt dicet̉ ſtatim ī regula ſequētiIo. and. Iſa. Ue mihi qꝛ tacui. Eſt ſimulator: diſt.lxv. ſi ſorte. Impunitatem ꝓmittit: di. xliij ſit rector. Offert. xx. q. v. c. i. Io. an.Is qui tacet non fatetur. Sꝫ nec vtiqꝫ negare vr̄. Hec r̄gula ſūpta ē exl. fl. e. ti. l. ꝗ tacet. Et noͣ. ꝙ tace̓ eſt qd̓dam mediuinter exp̄ſſam volūtatem: et exp̄ſſam ꝯͣdictionem.Pone gͦ caſum ī eo ꝯͣ quē fert̉ ſnīa: ꝗ tacens n̄ hēt̉pro cōſentiēte: nec ꝓ ꝯͣdicēte īfra. x. dies. Infra qͦsſemꝑ appellat. ij. q. vi. anterioꝝ. Item pone caſumī p̄lato ꝗ tacet ex cā ꝓpter ſcādalū: d̓ cogna. ſpi. ſuꝑ. eo. Prīa regula fallit: di. xxvij. c. i. ⁊ di. liiij. ſi ſeruus. ⁊. xx. q. ij. c. i. de p̄ſūp. nōne. ⁊ vbicūqꝫ tacitumpactū īducit̉ a lege. Secūda regula fallit in eo ꝙv̓bo tacet: ſꝫ ꝯͣdicit facto vl̓ ſigno. lxxiiij. di. c. i. Itēfallit ī his ī ꝗbus reꝗͥritur exp̄ſſus cōſenſus vt infur. ꝗ phas. Item in ſoluēdo matrimonia. Item īhis caſibꝰ ꝗ hn̄tur. ij. q. vij. pleriqꝫ. Quid gͦ ī his dices: nunꝗd tacēs habebit̉ ꝓ cōſentiente an̄ ꝓ ꝯͣdicente So. dicunt ꝗdam ꝙ regulariter tacens habetur pro conſentiēte. Facit ad hoc regula ſupraīmediata: qui tacet. Fallit aūt in caſibus nunc dic̄tis. Uel dic ſecundo: ꝙ aūt eſt tale factū quod fieri non pōt me prohibente. Pone caſum. liiij. diſ. ſtſeruus. ⁊ tūc taciturnitas habet̉ pro cōſenſu. Fallit tn̄ in caſibus ſupradictis. Aut eſt tale qd̓ fieripōt me ꝓhibente vel contradicente. Pone caſum.ff. de contrahen. emp. reꝫ alienam: et tunc taciturnitas non obeſt: ſecundum Io. qui hec noͣ. diſtin.xxvij. c. i. Uel dic tertio: ꝙ in facto concupiſcibili: