Druckschrift 
1 (1481)
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

Titulus. XX.

Quidā dixerūt falle ī ſpūalibus: ī ꝗbꝰ ratuꝫ hēoqd̓ noīe meo ē geſtū: iura p̄dicta: noͣ. ī predicta decre. ſic̄ in glo. Uerius dic ordinatiofacta a ꝓpͥo ep̄o tenet ad ordineꝫ: lꝫ ad executionem de tēp. or. tranſlationem. Ibi igit̉ inc. lugdunenẜ. ep̄s ꝓpͥus non ratificauit collatiōeꝫordinis ad ordine: qꝛ non erat neceſſe: ſꝫ executionem ille diſpenſatiue cōtulit: qua non hēbat.Alia etiaꝫ iura ꝓpͥe loquūtur: ratihabitōeſed de qͦdam nouo cōſenſu: ſunt valde diuerſa. ſuꝑ hoc vide qd̓ dictū eſt ſupra in regula firmat. An aūt vnus iudex poſſit hr̄e rata ſnīam la ꝑaliū: dic vt noͣ. ix. q. ij. c. i. de materia hꝰ regūle: adde qd̓ dr̄ in ſequēti regula Io. an.Ratihabitioneꝫ retrotrahi mādato eſt dubiū ꝯparari. Hec regulaſūpta ē ex. l. ff. e. ti. l. hoc iure. Pone caſū ī iudicijsij. q. vi. non ſolēt. de iureiurā. c. vlt. li. vi. Itē ī contractibꝰ. C. ad mace. l. vlt. Et hꝫ locū regula ī caſu: qn̄ .ſ. noīe meo eſt geſtū: tūc ratū hr̄e poſſuꝫ:ratihabitio retro trahit̉ mādato ꝯꝑat̉. Unū noͣ.ſi īfra certū tp̄s teneor aliꝗd face̓: alius īfra idētp̄s id fecit noīe meo: hr̄e ratū debeo: al̓s ratihabitio ꝓdeſſet. ij. q. vi. non ſolēt. Huic regule ſil̓eeſt qd̓ dic̄ lex .ſ. appellans ꝯdēnatꝰ de furto: ſiproſeꝗt̉ appellationē retro notat̉ infamia: vr̄ eniꝫratū hr̄e ſnīam. ff. de his no. infa. l. furti Io. and.Extendi pōt ad maleficia dāna: ſi ꝗs faciatnoīe alicuius dn̄i vel alteriꝰ: ille hoc ſentiēs ratūhēat: ita eſt tenet̉: ac ſi mādaſſet. Sic et v̓beransclericū noīe alterius: ſi hꝫ ratū: efficit̉ excōicatus.Secus ſi v̓berat ex ſe: non noīe alterius: qꝛ audiēs hꝫ ratū gratū: peccat ꝗdē: ſꝫ īcidit ī excōicationē. Sil̓r audiēs dāna facta furta: tn̄ noīeſuo: lꝫ habeat rata ꝓpter odiū illius peccat ꝗdē: ſꝫ tenet̉ ad reſtitutiōem: ſic̄ teneret̉: ſi eiꝰ noīe eſſetfactū poſſet obuiare. Utꝝ abſoluēs aliquem apctīs: hn̄s licētiā ſeu auctoritateꝫ: ſub ſpe ratihabitionis ſui prelati vere abſoluat: ſi ille poſtea habeat ratū. Cōiter dicitur non.Semel malus ſēper preſumitur malus. Pone caſum ī ſemel ꝑiuro. xxij.q. v. ꝑuuli. In ſemel ꝯtumace: de p̄ſūp. ſcribā. Adhec diſ. xxv. c. vlt. Hic p̄ſumit̉ ſemel malusfuit ſemꝑ malū. Et pōt hiꝰ dici p̄ſūptio hoīs: qꝛꝯtra hoīem ſic p̄ſumit. Pōt ēt dici p̄ſūptō facti: qꝛex ſemel facto ſic p̄ſumit. Pōt dici p̄ſūptio iurisqꝛ ius ſic p̄ſumit ex facto: vt vides in iuribusſupra aſſignatis. De ꝗbꝰ diuerſis p̄ſūptionibꝰ ꝓſequere: vt no. Io. di. l. ferrū.. liiij. di. fraternitatē Ber. de ſpon. is. Hic vides: p̄ſumit̉ exterito circa pn̄s futuꝝ. Interdū p̄ſumit̉ ex p̄ſenticirca p̄teritū. Interdū circa pn̄s. Int̓duꝫ circa futuꝝ. Qd̓ ꝓſequere vt notat̉ di. xliiij. ml̓tis. xxxiiij.q. i. bellicā. de p̄ſūp. ſcribā. Lꝫ āt poſſit dicip̄ſūptio iuris. tn̄ ē p̄ſūptio iurꝭ de iure. admitti

tur .n. ꝓbatio ī ꝯͣriū: ꝓbato penituerit: dicet̉āplius malus: di. l. ferrū. ſaluo eo qd̓ dr̄ de hereticis: ad abolendā. Nota igit̉: ſemel fuit bonꝰſemꝑ p̄ſumit̉ bonꝰ. lxi. di. miramur. de p̄ſūp.data. Et pͥma facie ꝗlibet preſumit̉ bonꝰ. xi. q. iij. incūctis: de p̄ſūp. dudū. Qui āt malus eſt ſemel ſem p̄ſumit̉ malus: vt hic. Et ꝓcedit hec p̄ſūptio:ex p̄ſumētis natura corrupta: tu qꝛ humana natura ꝓna eſt ad delicta. xij. q. i. oīs etas. Io. anp̄dictꝭ nota: ē duplex p̄ſūptio .ſ. iuris: ē ſerꝓbatō eiꝰ rei p̄ſumit: vn̄ ꝯͣ hāc admittit̉ ꝓbatōī ꝯͣriū. Exēpli gr̄a. Proml̓gata ē aliqͣ ꝯſtitutō publice: vn̄ ꝗlibet p̄ſumit̉ ſcire non excuſat̉ ꝯn̄sꝯtrariū faciēdo. Sed ſi ꝗs ꝓbet ſe iuſte ignoraſſiputa tūc furioſū fuiſſe vel longe abſentē elidit̉ illp̄ſūptio iuris ꝓbationeꝫ. Eſt alia ꝓbatio dr̄ iuris de iure: hiꝰ eſt plena probatio in humano iudicio rei qua p̄ſumitur: vt omnino credatur ſiceſſe: vn̄ contra eam non admittitur probatio. Exempligratia. Que per violentiā abſolutam cognita eſt: p̄ſumitur non virgo: vnde ſecundum iurapoteſt inter virgines conſecrari: qͣꝫtūcunqꝫ fuerūtanimo renitens: ꝯſequens virgo non eſt. Pꝫſumitur etiam ſemel malus ſemꝑ malus .ſ. in eodem genere mali. Et qꝛ nullus iudicandus ē immemor ſue ſalutis .i. q. i. debꝫ extimari penituiſſeniſi ꝑſeueret in malo: hoc in iudicio aīe.Sine culpa niſi ſubſitnon eſt aliꝗs puniēdus. Hic ponit̉ regula exceptio eius in regula. Pone caſuꝫ: di. lvi. ſatis puerſum. In exceptione pone caſum in marito corrupto: qui a promotione ſine culpa repellit̉: tn̄ expropter ſacramenti defectum. xxxiiij. diſ. ſi cuiusIn clerico leproſo ſine cauſa propter ſcandalalum priuatur eccl̓ia: de cleri. egro. tua. Regulariter ergo nullus punitur ſine culpa: xvi. q. vij. īuētum. Et eſt: qꝛ pena eſt menſura culpe: vbi autnon extat menſurandum: menſura locuꝫ non hꝫ.Bene auteꝫ ex cauſa punitur quis: ſine culpa: di.xxij renouantes. Et nota ꝗnqꝫ de cauſis aliquis punitur in preſenti: ſcd̓m magiſtrum in. iiij.Prima cauſa purgationis peccati: vt languidusad piſcinam: de pe. re. cum infirmitas. Secūda inchoande dānationis eterne: vt in Herode etAnthioco: de pe. di. iij. ignis. Tertia p̄ſeruatōisa futura culpa: vt Paulus. Quarta glorificationis dei: ex miraculo ſecuto: vt in ceco a natiuitate Lazaro reſuſcitato. Quinta ad maius meritcumulum p̄mium exemplū ceterorū: vt IobTobias hiꝰ. pen. di. i. ſi peccatū Dauid:. diſ. iij.productior.Icienti et ꝯſentiēti. noſit ei iniuria neqꝫ dolus. Hec regula ſumpta ē exl. ff. e. ti. l. nemo. Pone caſum in ingenuo: ſciens conſentiens contrahit cum ſerua: vel econuerxxix. q. ij. ſi ꝗs ingenuꝰ. In clericis qui ſcienter